Ibid. ce, 68, f
3. « Si quis infra civitatem armis molutis aliquem hominem vulneraverit, vel hominem civitatis, vel clericuro, vel aliquem de familia clericorum infra bannilegam, si percussor deprehensus et testibus légitime convictus fuerit, viginti libras persolvat, et donius ejus diruatur ; et si non habuerit domum, triginta libras persolvat et expensas in medicos et damna quae occasione vulneris incurrit. Et creditur laeso sub periculo animae suae, adjurato de eo qui ei vulnusintulit. vel de eis qui intulerunt, cum amminiculo legitimae inquisitionis super hoc faciendae. »
4. « Si quis in furto deprehensus fuerit, per sententiam scabinorum praeposito vel praepositis relinquitur puniendus ; et si in d^^prehensione illa, ille, cui facta est injuria, latronem vulneraverit, nuUius legis ob hoc reus deputabitur. Et si quis verberatori laesionem in ultionem intulerit, noverit in se scabinorum inimicitias redundare. »
5. « In injuriis corporalibus et factis atrocioribus illatis civibus, vol clericis, vel familiis clericorum, valebit testimonium cujuslibet honesfi viri christiani, et manens in civitate in his potest habere testimonium lam forinseci, quam manentis in civitate; forinsecus autem contra civem non potest habere testimonium, nisi manentis in civitate. )»
60 livres ou était banni de la ville ^ Chacun, avant de déposer, devait jurer de dire la vérité sur ce qu'il avait vu ou entendu ^.
La loi Godefroy n'édicte aucune peine pour les crimes commis dans la banlieue, en dehors de ceux commis contre les citoyens, les clercs et leur famille. Il faut donc s'en rapporter encore à la loi de Frédéric qui punissait l'homicide de 10 livres d'amende à partager entre Tévêque et la cité et de la démolition de sa maison ^. Le mutilateur était soumis à la même peine, mais le mutilé avait la moitié de l'amende et l'autre moitié revenait à l'évéque et à la cité *. Tout autre crime commis dans la banlieue était puni de la moitié de la peine appliquée pour le môme fait en ville ^. Tout bourgeois molesté en dehors de la banlieue avait le droit de se venger immédiatement s'il le pouvait. Dans le cas contraire il devait s'adresser à l'évéque qui le soutenait selon son pouvoir ^.
Primitivement, les échevins ne pouvaient enquêter sur les cas criminels qu'après admonestation du prévôt ; Charles IV leur octroya le droit de commencer immédiatement l'enquête '.
1. c Si qais vero convictus faerit falsam perhibuisse testimonium, nunquam de cetero ad testimoDium admiltetur, sexagiota libras persolvat vel a civitate perpétue bannietar. »
2. « Qaotiens autem testes prodacuntar qui testimonium perhibituri sunt de quacumque facta injuria, oportet eos prius jarare quod verum diceut secundum quod viderunt et audierunt. »
3. « Si quis infrabannileugam hominem occident, deprehensus et convictus X libras persolvet episcopo et Juratis et domus ejus diruetur. »
4. « Qai infra bannileugam hominem mutilaverit, X libras componet, quarum medietas valnerato, altéra medietas episcopo etcivitati persolvetur, et domuB ejus diruetur. »
5. « Qui vero, praeter hos duos modos, infra bannileugam forisfecerit tenebitur ad medietatem paenae vel compositionis statutae pro forisfaclo in civitate. »
6. Loi de Frédéric : «De omnibus maleâciis extra bannileugam burgensibus irrogatis, licebit burgensibus incontinente suas persequi injurias si poterant. Si incontinente non poterunt, ad episcopi satisfactionem requirant ; si episcopus non poterit per se, jurabit eos de illata injuria vindictam obtinere. »