Η ΚΑΚῊ MANNA

ὥλες ἡ μάννες τὰ παιδιὰ τά ᾿υχονται νὰ προχόψουν, \ \ \ τ \ \ εἰς ͵7 Καὶ μιὰ μαννὰ, κακὴ μαννὰ,, τὸν υἱόν τῆς χαταργέται. « Διῶξέ με, μάννα, διῶξέ με, μὲ ξύλα, μὲ λιθάρια, \ A \ / \ \ \ ἢ Le \ 4 k » Τιὰ νὰ μὲ πάρῃ τὸ χαχὸν, va σηχωθῶ, νὰ φύγω, » Νὰ πάνω ᾽γὼ, μαννούλα μου, ποῦ πᾶν τὰ χελιδόνια, ὌΝ » Τὰ χελιδόνια νὰ γυρνοῦν, x’ ἐγὼ νὰ πάν᾽ ἀκόμα, Ἂς / ,ὔ ὃ ἠδ 4 / ὃ 7 » Νὰ χάμω χρόνους δώδεχα χαὶ μήναις δεχαπέντε, ἀν ἢ / : le - ? - LA » N° acmpicouv τὰ ματάκια σου, τηρῶντας εἰς ταῖς στράταις, » Καὶ νὰ μαλλιάσ᾽ ἡ γλῶσσά σου, ῥωτῶντας τοὺς διαθάταις" « Διαθάτες “ποῦ διαδαίνετε, στρατιῶτες “ποῦ περνᾶτε, » Mv εἴδετε τὸν υἱόχαν μου, τὸ μοναχὸν παιδί μου ; »— » Κ᾿ ἀνίσως χαὶ τὸν εἴδαμεν, μαύρ᾽, ὀρφανὴ μαννούλα, » Πόθεν νὰ τὸν γνωρίσωμεν, δεῖξέ μᾶς τὰ σημάδια. ps LA = »

« Éueïc ἐψὲς τὸν εἴδαμε ᾽σ τὸν κάμπον ᾿ξαπλωμένον ᾿