‹ Consultations de morale, de droit canonique et de liturgie (volume 2)Chapitre 345 sur 400 · XCV. — ORDINATION DES RELIGIEUX · texte numérisé non relu

XCV. — ORDINATION DES RELIGIEUX

exigé par la Constitution Speculatores d'Innocent XII pour pouvoir être promus aux ordres par un autre évêque.

Par la Constitution Etsi mendie 'antiurti, saint Pie V accorda aux Réguliers de pouvoir se faire ordonner, moyennant les dimissoires de leur supérieur, par n'importe quel évêque. Toutefois Grégoire XIII, Sixte Quint et Clément VIII déterminèrent que l'évêque propre pour l'ordination d'un régulier était celui du diocèse où est le couvent dans lequel demeure l'ordinand. Il faut ne pas perdre de vue le décret de la S. C. du Concile, du 15 mars 1596, rendu sur l'ordre de Clément VIII et solennellement confirmé par Benoît XIV dans la Constitution Imposai nobis, du 27 février 1747. En voici la teneur :

« Congregatio Concilii censuit Superiores Regulares posse suo subdito itidem Regulari qui prseditus qualitatibus requisitis ordines suscipere voluerit, litteras dimissorias concedere, ad Episcopum tamen dicecesanum, nempe illius monasteri!, in cujus familia ab iis ad quos pertinet, Regularis positus fuerit, et,sidiœcesanus abfuerit, vel non esset habiturus ordinationes, ad quemcumque alium episcopum, dum tamen ab eo episcopo, qui ordines contulerit, examinetur quoad doctrinam, et demum ipsi Regulares non distulerint de industria concessionem dimissoriarum in id tempus quo episcopus diœcesanus vel abfuturus, vel nullas esset habiturus ordinationes. Verum cum a Superioribus Regularibus, episcopo diœcesano absente, vel ordinationes non habente, litterse dimissorise dabuntur, in eis utique hujusmodi causam absentise diœcesani episcopi, vel ordinationum ab eo non habendarum, exprimendam esse. Quod qui non fecerint, officii et dignitatis, seu administrationis, ac vocis activée et passivae privationis, ac alias arbitrio ejusdem SS. D. N. Papae reservatas pœnas incurrant ».

3. Dans la Constitution citée, Benoît XIV, après avoir confirmé ce décret, déclare que les peines qu'il contient sont latse sententise, et qu'en outre celui qui confère et celui qui reçoit les ordres encourent l'un et l'autre les peines portées contre ceux qui donnent ou qui reçoivent les ordres sans les dimissoires de l'évêque propre, dans le cas où l'évêque du domicile du régulier n'est pas empêché. Puis il prend les dispositions suivantes :

« Prœterea volumus atque decernimus, ut Superiorum Regulsrium dimissoriae, quœ ideo ad alium Antistitem direct ae fuerint,

propterea quod episcopus diœcesanus extra diœcesim commoretur, vel ordinationem non sit habiturus, nullius sint roboris et momenti, nisi illis juncta fuerit authentiea attestatio Vicarii generalis, vel Cancellarli aut Secretarli ejusdem episcopi dicecesani, ex qua constet, vel ipsum a dicecesi abesse, vel clericorum ordinationem habituram non esse proximo legitimo tempore per ecclesiasticas loges ad hune effectum statuto ; hoc enim expresse declarari opus est. ad excludendam nonnullorum arrogantiam, qui quum privilegio gaudeant suscipiendi ordines extra tempora, existimarunt episcopos ipsorum voluntati adeo addictos esse debere, ut si. quandocumque ipsis placuisset ad ordines promoveri, non statim, ipsoque die ab ipsis designato, compotes fièrent, jam dici posset ordinationem ab episcopo non haberi, proindeque alius episcopus pro suscipiendis ordinibus adeundus esset. Quod si aliquis Antistes regularem virum in sua dicecesi proprium domicilium non habentem solis ipsius Superioris dimissorialibus litteris conlentus, sine adjuncta prœfata attestatione in forma probanti ad ordines promovere prsesumpserit; decernimus et declaramus hune ipso facto incurrere in pœnas canonicas adversus eos constitutas, qui aliorum subditum legitimis dimissoriis destitutum ordinaverint ».

4. Il faut ensuite se rappeler ce que la S. C. des Évêques et Réguliers a récemment prescrit par le décret Auctis admodum, du 4 novembre 1892, confirmé par le Souverain Pontife Léon XIII (Monit. eccl., t. VII, part, n, p. 218 [Canoniste, 1893, p. 83]), relativement aux qualités requises chez les réguliers qui demandent l'ordination. D'abord la profession doit être antérieure à l'ordination, aux termes des articles i et n :

« I. Firmis remanentibus Constitutione S. Pii Y, diei 4 octobris anni 1568 incipient. Romanus Pontifex, et declaratione s. m. Pii PP. IX, edita die 12 mensis junii 1858, quibus Superioribus Ordinum Regularium prohibetur, ne litteras dimissoriales concédant novitiis aut professis votorum simplicium triennalium, ad hoc ut titillo paupertatis ad ss. Ordines promoveri valeant, eœdemdispositionesextenduntur etiam ad Instituta votorum simplicium, ita ut horum Institutorum superiores non possint in posterum litteras dimissoriales concedere prò ss. ordinibus, vel quomodocumque ad ss. Ordines alumnos promovere titulo mensse communis, vel missionis, nisi illis tantum alumnis qui vota quidem sim-

Page 1