‹ Contes BretonsChapitre 10 sur 10 · TRADUCTION LITTERALE · texte numérisé non relu

TRADUCTION LITTERALE

. Il y avait quatre ans qu'il n*avait pas payé sa Saint* Michel à soû seigneur. II était pauvre assez ! — un jour le seigneur retournant de la chasse etdg mauvaise humeur, parce qu'il n'avait rien ^ri^, lira sur la vache du meunier, qu'il trouva dans son chemin, et la tua. La femme du meunier vit le coup, et ello pccourut à la maison en criant avec douleur : — Hélas î hélas ! nous sommes assez affligés {ruinés) pour le coup ! Voilà notre vache tuée par le seigneur ! —

— Le meunier ne dit rien ; mais il était en colère néanmoins. Durant la nuit, il écorcha sa vache, et il alla ensuite vendre la peau à Guingamp. — Comme il avait loin à aller et qu'il voulait être de bon matin en ville, il partit de la maison vers minuit. Arrivé à passer par un bois où, selon le bruit commun, il y avait de grands voleurs, il lui vint peur, et il grimpa sur un arbre, pour attendre le jour.

Bientôt une bande de voleurs arrivèrent sous cet ^irbre, pour partager leur argent. Et voilà de la chicanerie et du bruit ; ils ne pouvaient pas s'entendre^

-A Jezuz, ma c*halfenn kaout ann arcUiaiit-se ! a larear Mlliner ea-han he<unan. Hag hen o sonjal teurrel kroc'henn he vuc*h en ho c'hreiz, ewit ho sponta. Al laeron, o weletar c*hernio hag ar c*hroc henn du-se, — rag du a oa ar vuc*h, — a sonjas d'he aoa arru ann Diaoul d*ho c'herc*had. Ha da skara, du-man ha du-hont, hag o leuskel eno oc h holl arc*hant ! — Deut eo ma zol da vad, war ma fe ! — eme ar miliner. Hag a tiskeonas neuze diwar he wezenn, hag a pakas ann holl arc'hant en kroc'henn he vuc'h, ha d'ar gèr ! Beteg aan dez a chommas he vroeg hag hen da gonta arc*hant ; met na oant ket ewit dont abenn da ober kont a-bed, re a oa euz ann arc hant.

Ann dewarlerc'h ar heure, ar miliner a laras d'he vroeg mont da di ann aotro, da c'houlenn un anterrenn, da vuzura ann arc'hant. Mont a ra ar vroeg, hag a c'houlenn ann anterrenn. —

— Da betra oc'h euz-c'hui ezomm un anterrenn ? a laras ann aolro d*ehi.

— D^ vuzura arc'hant, aotro.

— Da vuzura arc'hant a-walc'h ! obçr goap ouzin a fell d*ac'h, me gred I

— Nann ma Doue, aotro kez ; ar wirionez a laraa d'ac'h ; deut ganen, hag a welfet.

Mont a ra ann aotro gant-hi. Pa wel taol ar miliner goloët a beziou daou-skoed, ez eo souezet braz, hag a lâr d'ehan : —

— A be-lec'h a t'euz te bet ann arc'hant-se? —

— Ewit kroc'henn ma buc'h, am euz gwerzet en Gwengamp, am euz bet an-he, aotro. —

— Jésus, si je pouvais avoir cet argent-là ! se disait le meunier eu lui-même. Et lui de songer à jeter la peau de sa vache au milieu d'eux, pour les effrayer. Les voleurs en voyant les cornes et cette peau noire, — car la vache était noire, — crurent que c'était le Diable qui venait les chercher. Et de déguerpir, deçà de-là, en abandonnant là tout leur argent.!

— Mon coup a réussi, ma foi ! se dit le meunier. Et il descendit alors de son arbre, ramassa tout

l'argent dans sa peau de vache, et de courir à la maison ! Sa femme et lui restèrent jusqu'au jour à compter de l'argent ; mais ils ne pouvaient venir à bout de faire aucun compte, c'était trop d'argent ! —

Le lendemain matin, le meunier dit à sa femme d^aller demander le boisseau chez leur seigneur, pour mesurer l'argent. La femme va, et demande le boisseau .

— Pourquoi avez-vous besoin du boisseau ? lui demanda le seigneur.

— Pour mesurer de l'argent, monseigneur.

— Pour mesurer de l'argent assez ! vous voulez vous moquer de moi, je crois ? —

— Non, mon Dieu, mon bon seigneur ; je vous dis la vérité. Venez avec moi, et vous verrez.

Le iseigneur va avec elle. Quand il voit la table du meunier couverte de pièces de deux écus, il est bien surpris, et il lui dit : —

— D'où as-tu eu cet argent-là ? —

— C'est de la peau de ma vache, que j'ai vendue à Guingamp, que je l'ai eu, monseigneur. —

— Ewît kroc benn da vue'h ? g\vall-ger oo ar c'hxcc'henn saout neuze eta ?

— la 'vad, aolro ; rekouret oc'h euz an-on o vea lac'het ma bue h.

Hag ann aolro d'ar gèr, d'oc h-tu, hag oc'h ober lac'ha be boll zaout, bag bo c bigna. Ann dewarlerc'b ar beure a kass ur cnewel en kèr gant ar c brec benn, a oa an-he samm un aneval, hag a iâr d*eban goulenn un anterrenn arc bant ewit pep-binî. — Mont a ra ar mewel en kèr, gant be grec'benn. — Pegement pepkroc'bcnn 1 a c'boulenn digant-ban ur c'bevijer.

— Uo anterrenn arc'bant I

— Allons ! na ra ket a voap ; pegement pep-kroc*hcnn ?

— Lâret am euz'^î'ac'b, — un anterrenn arc'bant. Ha vel ma lâre ar memeuz tra d*ann boll, ec*b eaz

drouk er gevijerrienn , bag a oe bac*batet gant-be» ruillet ba diruiliet war ar pave, ba lemet c*boaz he grcc'benn dîgant-ban.

Pa arruas er gèr : — Pelec'b enaan aa arc'bant "? a laras ann aolro d'ehan.

— la da ! arc'bant en eeunn ! n'am euz bet nemet tolio-treid ba bac'bado^ ba ma c'horf paour a zo brewel boll.

— Bourdet 'on gant ar mîlîner ! a lâras neuze ann aotro, ha drouk en-ban ; met na euz forz, ma zro a deuio îwe.

Ar miliner a rez un tammîg fest gant ar vuc'b a oa bet lac'bet d'eban, bag a làras d'he vroeg mont da bedi ann aotro da dont iwe. Mont a ra ar viline^ res ; ober a ra be fedenn.

— De la peau de ta vache ! les peaux de vache sont (se vendent) bien cher, alors !

— Oui, tout de bon, monseigneur, et vous m'avez rendu un grand service en tuant ma vache.

Et le seigneur (de courir) à la maison-, tout de suite, et de faire tuer toutes ses vaches et les écorcher. Le lendemain matin, il envoie un valet en ville avec les peaux, (il y en avait la charge d'un cheval), — et il lui dit de demander un boisseau d'argent de chacune.

Le valet se rend en ville avec ses peaux.

•^ Combien chaque peau ! lui demande un tanneur.

— Un boisseau d'argent ! —

— Allons ! ne plaisante pas ; combien chaque peau ! —

— Je vous l'ai dît, — un boisseau d'argent. — Et comme il faisait la même réponse à tous, les

tanneurs se mirent en colère, et le valet fui roué de coups par eux, roulé sur le pavé, et ils lui prirent même ses peaux.

"Quand il arriva à la maison : — Où est l'argent? — lui demanda le seigneur. — ■ Ah ! oui l'argent, en vérité I -^ Je n'ai reçu que des coups de pied et des coups de bâton et mon pauvre corps «est tout brisé ! —

— Le meunier m'a trompé ! — s'écria alors le seigneur, en colère ; mais n'importe, mon touf viendra aussi !

Le meunier fit un petit festin avec la vache qui lui avait été tuée, et il dit à sa femme d'aller prier le seigneur d'y venir aussi.

La meunière va ; elle fait son invitation.

— Petra, dont da ober goap ouzin c hoaz em zi ! — a lâras ann aotro d'ehi. —

— Jezuz ! aotro kez, me ober-goap ouzoc'h? na me na ma den na gretfe bikenn ober se.

— Ma ! mont a rinn koulzgoude, hag a komzinn gant ar miliner. Henes a sonj gant-han ez eo finoc'h ewit-on, marteze ?

Mont a ra ann aotro d*he goan d'ar vilinn. Frîko a oa, kig-sall, rost euz ar béer, jislr ha gwinn iwe. En definn ar pred, pa oa un tammig lomm ar penuo, ar miliner a làras d'ann aotro : —

— Ma ! aotro, ann holl a oar er-vad ez oc'h ua den finn , ha koulzgoude ez on kontant da ober ur pari na refet ket ar pez a rin-me,

— Petra eta ?

— Lac' ha ma groeg dirazoc'h hoU ama, hag hi rassussita goude, o c'hoari gant ur violonz am euz aze.

— Pari ugentskoed na ri ket se.

— Ugent skoed a rinn.

— Gwelomp eta, eme ann holl ; ann aotro a dalc*h ar pari. —

Hag ar miliner o kommer ur gontel, o lampad war he vroeg, hag oc'h ober van da droc'ha he gouk d'ehi. Met na droc has nemet ur vouellenn leûn a wad hen defoa laket en-dro d'he gouk. Ann aotro, pehini na wie ket ann dro, evel ar re-all, a heuze o welet ar gvvad 0 redek. Ar vroeg a goueas d*ann douar, evel pa vije marw-mik. Ar miliner a gommeras neuze he violonz, hag a em lakaas da zoon. Hag he vroeg da

— Comment, (oser) venir se moquer de moi encore, dans ma maison ! —

— Jésus, mon bon seigneur, moi (oser) me moquer de vous ! ni moi ni mon homme n'oserait jamais faire cela.

— Eh ! bien, j'irai quand même, el je parlerai au meunier. Celui-là pense être plus fin que moi, peutêtre î —

Le seigneur vint souper au moulin. 11 y avait du fricot, d[x lard, du rôti à la broche, du cidre et même du vin ! vers la fin du repas, quand les têtes étaient un peu échauffées, le meunier dit au seigneur : —

— Tout le monde, monseigneur, sait bien que vous êtes très fin, et pourtant, je suis content de parier que vous ne ferez pas ce que je ferai, moi.

— Et quoi donc ?

— Tuer ma femme devant vous tous, ici, et la ressusciter ensuite, en jouant d'un violon que j'ai là. '

— Parie vingt écus que tu ne feras pas cela.

— Vingt écus que je le ferai !

— Eh ! bien, voyons, dit tout le monde, puisque le seigneur tient le pari.

Et le meunier de prendre un couteau, de sauter sur sa femme et de faire semblant de lui couper le cou. Mais il ne coupa qu'un boyau rempli de sang qu'il lui avait mis autour du cou. Le seigneur, qui ne connaissait pas le tour, comme les autres, avait horreur en voyant le sang couler. La femme tomba à terre, commesi elle était complètement morte. Le meunier prit alors son violon, et se mit à en jouer. Et aussitôt sa femme de se relever

zevcl kerkent, ha da zansal evel unati penn^folTet. -Ma chommas ann aotro da zellet, digor he c'heno gaut-han.

— Ro d'in da violonz, a lâras d'ar milioer ha me a le?o ar vilinn daou vloaz gaaid ewit netra. —

Setu gret ar marc had. Hag ann aotro d'ar gèr, ganl he violonz, ha stad en-han, — Ma groeg, a lâre en-han heunan, o vont, a zo un fammig koz, ha mar gallan hi iaouankaad I

Pa arruas er gèr, a kavas he vroeg en he gwele, hag hi kousket mad.

-— Ilâg a zo mad ! emeban, evel-se na oufeo netra.

Tapout a ra ur gontel er geginn, hag a troc h he gouk d'he wroeg. Ha da zoon neuze gant ar violonz ! Met kaer hen defoa zoon, ar vroeg paour na zanse ha na flâche ; marw-mik a oa I

— Sota den eo ar railîner-se ! eme-han ; lakât anon da lac ha ma groeg, ha kaër am euz soon, gant ar violonz, na deu ket a vuhez en-hi ! Rèd eo hen defe ankoiiet làret un dra-bennag d'in. Ec'h an prim da glewet gant-ham

Redek a eure d'ar vilinn. Pa arruas, a welas ar miliner en korf he rochet, ur skourjez gant-han en he zorn, hag hen o skourjata ur pod-houarn braz, en kreiz ar porz, hag ann dour o virwi en-han. (A-newe diskennet a oa diwar ann tân). Chomm a eure da zellet out-han, digor gant-han he c'heno, hag ankouet gant-»^ han he vroeg.

— Petra a rez-le evel se, miliner ?

— Lakaad ar zoubenn da virwi, ma aotro ; deut

et de danser, comme une affolée. Si bien que le sei-. gneur resta à la regarder, la bouche ouverte.

— Donne-moi ton violon, — dit-il au meunier, — et je te laisserai le moulin, pendant deux ans, pour l-ien.

Voilà le marché fait, Et le Seigneur de courir à la tnaison, emportant son violon, et bien content. — Ma femme, se disait-il à lui-même, en allant, est un peu vieille, et si je peux la rajeunir !...

En arrivant à la maison, il trouva sa femme au lit, bien endormie.

— C'est bon ! se dit-il, — comme cela elle ne saura rien.

Il prend un couteau à la cuisine, et coupe le cou à sa femme. Et puis, le voilà de jouer de son violon ! mais il avait beau en jouer, la pauvre femme ne dansait ni ne bougeait ; elle était bien morte ! —

; — Quel sot homme que ce meunier ! se disait-il ; me faire tuer ma femme, et à présent, j'ai beau jouer du violon, la vie ne revient pas en elle ! U iaut qu'il ait oublié de me dire quelque chose. Je vais, vite, l'entendre de lui.

Il courut au moulin. Quand il y arriva, il vit le meunier en bras de chemise, tenant un fouet à la main et fouettant une grande marmite qui était au milieu de la cour et dans laquelle Teau bouillait. (On venait de Tôter du feu). Il resta à regarder le meunier, la bouche ouverte, et ne songeant plus à sa femme.

— Que fais-tu donc là, de la sorte, meunier ?

- — Je fais bouillir le bouillon, monseigneur ; ve-

buban da welet evel ma verw. Hag ann aotro a dostaas ewit sellel er pod-houarn, hag a iâras :

— la a-vad ! ba gant da skourjez eo a rez d'ehi birwi evel -se ?

— la sur, aotro ; ar c hoad a zo ker, hag a ve re goustuz d*iQ.

— Gwir a-walc'h a lâres. Ro d'in da skourjez, ha me a lezo ganid ar vilian daou vioaz ail ewit mann.

— Pa eo c'hui eo, aotro, selu-haa aze.

Hag ann aotro a retornas d'ar gèr gant he skourjez ; hag 0 tont, a lâre d'ehan be-unan : — Breman a lakaïnn diskar ar c hoad diwar ma hoU douaro, hag ara bô kalz a arc'hant ewît-he. —

Goerza a eure ar c'hood boll diwar he zouaro. —

— Aotro, n'am euz ken un tamm koad na keuneud ; penoz a rinn-me breman ewit aoza boued? — A Iâras ar gegineres d'ehan, ur zadorn da noz.

— • Me a oufeo mod penoz ober, kegîneres ; n'ho pet ket 0 vorc'hed gant kement-se.

Ann dewarlerc'h ar heure, a oa ur zul, hag ann aotro a Iâras do holl dut he di, mewelienn ba mitizienn, mont d'ann uferenn-bred, nemet lann-vraz, he vewel kento, a chomje gant-ban er gèr.

-^ Ha leinn, piou hen aozo ? a Iâras ar gegineres.

. — N'ho pet ket a nec'hamont gant-se, hag et holl, pa lâran d^oc'h.

Setu inl-ta parliet hoU d'ar bourk. Ann aotro a làros neuze da lann-vraz digass ar pod-houarn braz en

nez, vite, voir comme il bout. Le seigneur s'approcha pour regarder dans la marmite et dit : —

— Oui, tout de bon ! Et c'est avec ton fouet que tu le fais bouillir ainsi ? —

— Oui sûrement, monseigneur ; le bois est cher et serait trop dispendieux pour moi.

— Tu dis assez vrai. Cède-moi ton fouet, et je te laisserai le moulin deux autres années pour rien.

— Puisque c'est vous, monseigneur, le voilà.

Et le seigneur retourna à la maison avec le fouet, et, en revenant, il se disait à lui-même : — A présent, je ferai abattre le bois sur toutes mes terres, et j'en aurai beaucoup d'argent,. —

— Et il vendit tout le bois sur ses terres

— Seigneur, je n'ai plus un seul morceau de bois, ni de fagots ; comment ferai-je, à présent, pour préparer la nourriture? — lui dit la cuisinière, un samedi-soir. —

— Je saurai bien comment faire, cuisinière ; n'ayez pas d'inquiétude à ce sujet.

Le lendemain malin, qui était un dimanche, le seigneur dit à tous les gens de sa maison, valets et servantes, d'aller à la grand'messe , à l'exception de Grand-Jean, son premier valet, qui resterait avec lui à la maison.

— Et le dîner, qui le préparera ? demanda la cuisinière.

— N'ayez pas d'inquiétude à ce sujet, et partez tous, pnisque je vous le dis.

Les voilà donc partis tous pour le bourg. Le seigneur dit alors à Grand-Jean d'apporter la grande

kreiz ar porz, bag hen leunia a zour. Nèuze a lakaas ebarskig-sall, kig-bewinn, kaol, irvinn, holenn, pcb, — boll kement a zo rèd da gaout ewit ober soubena vad. Goude a tiwiskas he chupeaa, a kommerras skourjez ar milii)cr, — ha da skourjata ar pod-houarn ! met kaer hen defoa skei, ana dour a chomme iea bepred.

— Petra a ret îwe, aotro ? — a laras lana-vraz souezet.

— Ro peuc'h, genaouek, brema-soudenn a weli. Hug hen da skourjata are, euz he wella. A wez-aa-

amzer a voûte he viz er pod-houara ; — bepred a oa ien ann dour ! — Pa ce skuiz a-valc h, a paouezas iwe, hag a làras : —

— Arsa, ar miliner, 'm euz aoun, a ra goap ouzinn ? —

— la, goap a ra ouzoc h sur , ootro. — a làras lann-vraz. —

— Ma ! na euz forz ; na euz nemet ar marc ewithan !

— Larda anehan er-fad, gant he skourjez, me gred a vo a-walc'h, aotro. —

— Nann, nann, ar maro ! ober-goap ouzin*me ! eomp buhan d*ar vilinn, ha digass ganid ur zoc*h ma vo boutet ebars ha tolet er slank da veuzi.

lann-vraz a gommerras ur zac h gouUou \rar he skoaz, hag ec*h ejont ho daou trezeg ar vilinn. Boutet eo ar miliner paour er zac h ha zammet Avar ar marc h-porté ewit bea kasset d'ar stank, pehini a oa un tammig pell euz cr vilinn. Pa oant o vont, a weljout o

marmite au milieu de la cour, et de la remplir d'eau. Puis il y mit du lard, de la viaude salée, des choux, des navels, du sel, du poivre, — enfin tout ce qui est nécessaire pour fair^ de bon bouillon. Alors il ôta sa veste, prît le fouet du meunier, -*- et de fouetter la marmite ! Mais il avait beau frapper , Teau restait froide.

— Que faites-vous aussi, monseigneur ? demanda Grand-Jean étonné.

— Tais-toi, imbécile, lu le verras tout-à-rheure. Et le voilà de fouetter encore de son mieux. De

temps en temps il fourrait son doigt dans la marmite ; Teau était toujours froide ! Enfin, quand il fut assez fatigué, il s*^rréta et dit :

— Décidément, le meunier, je le crains bien, se moque de moi I

— Oui, il se moque sûrement de vous, monseigneur ; — répondit Grand-Jean.

— Eh ! bien, n*importe ; il n*y a que la mort pour lui!

— Le bien frotter avec votre fouet serait suffisant, je pense, monseigneur. —

-^ Non, non, la mort ! — se moquer de moi ! Allons, vite, au moulin et apporte un sac, pour quUl y soit mis et .jeté dans Tétang, pour être noyé !

Grand-Jean prit un sac vide sur son épaule, et ils allèrent tous les deux du côté du moulin. — Le pauvre meunier est fourré dans le sac, puis chargé sur le cheval du moulin pour être porté à Tétang, qui était à quelque distance. Comme ils y allaient, ils virent ve-

tont gant ann hent ur marc'hadour, pîni a hee da foar Wengamp, ha gant-lian iri a gezek sammeta varchadoures. Ma leuas oouri d'ann aotro.

— Eomp da em guza dreg ar c hleuz, emehan, ken a vo Iremenet ar marc hadour-se.

Mont a reont dreîst ar c'hieuz er park. Ar miliner, en he zac h, a oe harpet euz ar c hleuz, war vordann hent. Pa glewas trouz kezek ar marc'hadour, o tremen a-biou d'ehan, a em lakaas da grîal : — Nann, na gommerrinn kei anehi 1 na gommerrinn ket anehi !

Ar Marc'hadour, souezet, a dostaas d'ar zac*h : — Sell ! sell ! emehan, petra eo kement-man ? — Egîle a grie bepred : — Nonn, na gommerrinn két anebi ! na gommerrinn ket anehi ! —

— Na gommerri ket piou î a c'houlennas ar marc*hadour.

— Penheres un aotro pînvîk-pinvik, a deûz betur bugel, hag a fell d*he zad ober d*in he c'horomer.

— Ha gwîf eo pinvik-braz?

— la, ar pinvika euz ar vro.

— Ma ! me a zo kontant d'he c'hommer.

— Deut aman neuze buhan er zac'h> ha mê aïo e-mèz.

Mont a ra ar morc'hadour er zac'h, ar miliner a skoulm warnehan, ha neuze a kommer he skoiirjez hag ec'h a etrezeg Gwengamp, gant ann tri maic'h sammet a varc hadoures.

Pa oe êi-kuit, ann ootro hog lann-Wai: a retornas d'ho zBc'h.

nir sur la route un marchand qui allait à la foire de Guingamp, avec trois chevaux chargés demarchandise. Le seigneur eut peur.

— - Allons nous cacher derrière le fossé, dit-il, jusqu'à ce que ce marchand soit passé.

Et ils vont pardessus le fossé dans le champ. Le meunier, dans son sac, fut déposé contre le fossé, au bord de la route. Quand il entendit le bruit que faisaient les chevaux du marchand en passant auprès de lui, il se mit à crier : — Non, je ne la prendrai pas ! je ne la prendrai pas ! —

Le marchand, étonné, s'approcha du sac : — tiens ! tiens ! dit-il, que veut dire ceci ? — L'autre criait toujours : — Non, je ne la prendrai pas ! je ne la prendrai pas î —

— Tu ne prendras pas qui ? demanda le marchand.

— La fille unique d'un seigneur très-riche, trèsriche, qui a eu un enfant, et que son père veut me faire épouser.

— Et c'est vrai qu'elle est bien riche ? —

— Oui, la plus riche de tout le pays.

— Eh ! bien, moi je suis content de la prendre.

— Alors, venez, vite, ici dans le sac, et moi j'en sortirai.

Le marchand se met dans le sac et le Meunier serre bien les liens sur lui ; puis celui-ci prend son fouet et se dirige vers Guingamp, avec les trois chevaux chargés de marchandise.

Quand il fut parti, le Seigneur et Grand-Jean retournèrent S Uur feac.

**- Me a gommerro anehi ! me a gommerro anehi ! a grie ar Marc*hadour, a oa ebars.

— Te a gommerro piou ? eme ann aotro.

— Ho merc'h, aotro.

— - Ah I mab gast ! kerz da glask anehi neuze en fonz ar stank !

Hag a oe tolet er slank, hag a-boe aa eo ket bet gwelet.

Ann aotro hag he vewel lann-vraz a eaz ann dewarlec'h da foar Wengamp. Pa oant o sellet euz ar st^lioukaer a oa eno, a oent souezet braz o welet ar miliner eno iwe, ha gant-han urstal aourfredour «r chaera.

-^ Petra miliner, eme ann aotro, te eo a zo aze !

— la *vad, ma aotro ; deut oc*h da brena un dra« bennag diganen michamz ?

— Penoz, n'ont ket chommet er stang eta ?

— Evei ma welet, ma aotro ; na em gavenn ket mad eno ; ha koulzgoude a irugarekann anoc'h, rag a-c'bane eo deut ganen ann holi dreo-kaer a welet ama.

•— Ha gwîr ? —

— Evel ma laran d^ac'h, aotro. N'am euz keun nemet da un dra, hag a eo dre ma n'ho poa ma zolet un tammig pelloe*h ; neuze a vijenn kouezet el lec*h ma na euz nemet treo aour.

— Ha gwîr ? -*

— Ken gwir ha ma lâran d'ac'h, aotro. —

— Hag e-maînt eno c^hoaz ?

— Je la prendrai ! je la prendrai ! — criait le marchand dedans

— Tu prendras qui ? — Demanda le Seigneur.

— Votre fille, Monseigneur. —

— Ah ! fils de P.... va la chercher, alors, au fond de Tétang ! —

£t il fut jelë dans Télang, et depuis, on ne Ta pas revu. —

Le Seigneur et son valet Grand-Jean allèrent le len* demain à la foire de Guingamp. Gomme ils étaient à visiter les belles boutiques qui se trouvaient là, ils furent bien étonnés d'y retrouver aussi le Meunier, avec une belle boutique d'orfèvrerie.

-*- Comment, meunier, lui dit le Seigneur, est-ce bien toi qui es là ? —

•— Oui sûrement, monseigneur , — vous venez m'acheter quelque chose, sans doute ? —

— Gomment, tu n'es donc pas resté dans Tétang ?

— Gomme vous voyez, monseigneur ; je ne me trouvais pas bien là : et pourtant je vous remercie, car c'est de là que j'ai apporté toutes les belles choses que vous voyez ici,

— Vraiment ?

— Gomme je vous le dis, monseigneur. Je ne regrette qu'une chose, — c'est que vous- ne m'ayez pas jeté un peu plus loin ; alors, je serais tombé dans la place où il n'y a que des objets d'or.

— Vraiment ? —

— Aussi vrai que je vous le dis, monseigneur.

— Et tout est là encore ? —

— In, me oar vad ; med mad a ve d*ac'h hasta, mar oc h euz c honnt mont da welet,

Hag enn aotro d'er gèr gant he véwel; ha d*ar stankl lann-vraz a lampas da genta en dour, hag evel ma oa braz-kaer, a save c hoaz he dorn warc houre ann dour, da cUiouIeiin zikour, rag na me ket neuial.

— Sell ! eme ann aotro, diskouez a ra d'în gant he zorn iampad pelloc*h ; michamz na eo ket et beteg ann aour.

Hag a kommorras ke lanz, hag a lampas pella ma c*hallds.

Hag a-boe na euz bet kezlo a-bed an-he. Ha setu aze kaoz ar miliner hag he aotro. -^

Kontct gant Barba Tasskl. •— En bourk Plouarel. — Miz kerdu — 1868.

— 0ui, je pense ; mais vous feriez bien de vous hâter» si vous voulez aller voir.

Et le seigneur de s'en retourner à la maison, avec son domestique, et de courir à l'étang ! Grand-Jean sauta le premier dans l'eau, et, comme il était très grand, il levait encore la main hors de l'eau, pour demander du secours, car il ne savait pas nager.

— Tiens * dit le seigneur, il me fait signe avec la main de sauter plus loin ; sans doute qu'il n'est pas allé jusqu'à l'or.

Et il prit son élan, et sauta le plus loin qu'il put.

Et depuis on n'en a eu aucune nouvelle. ,

Et voilà le conte du meunier et de son Seigneur. —

Conté par Barba Tassel.

Âu bourg de Plouaret, — Décembre 1868.

Quimperté^ imp» de Ta, Clairit.

Page 1