DES TITRES D'ORDINATIONS

Nous publions aujourd'hui une décision importante , précédée d'un mémoire assez remarquable. Un vénérable prélat expose que la plupart des ordinands sont privés de patrimoine; d'autres ne peuvent pas le constituer selon les règles canoniques; les malheurs des temps ont fait que l'Eglise est maintenant privée des titres innombrables d'ordination qu'elle possédait autjcfois. Il n'est pas rare que des ecclésiastiques, ordonnés sans patrimoine, soient privés de toute ressource lorsque la maladie ou une autre raison ne leur permettent pas de remplir les fonctions auxquelles un traitement est assigné par le gouvernement; ils s'adressent alors à leur évêque , et la nécessité de leur fournir des secours devient très-onéreuse pour la mense cpiscopale. Le prélat demande une dispense générale du titre patrimonial pour tous les ecclésiastiques de son diocèse. Il demande en même temps d'être autorisé «à exiger de tous les ordinands la somme de deux cents francs pour former une masse commune dont le revenu permettra de fournir un secours aux ecclésiastiques malades ou privés de leurs fonctions.

On a jugé opportun de rappeler les règles canoniques touchant la constitution des patrimoines d'ordination. Nos lecteurs verront avec intérêt celte partie du mémoire; elle donne à entendre quelles sont les précautions que l'Eglise exige afin que ses ministres ne soient pas exposés au danger de la mendicité.

Tout le monde comprendra que ces règles ne sont pas faciles à observer avec la situation faite par les lois civiles dans quelques pays.

Si le Saint-Siégc a accordé assez fréquemmcul la dispense du tilre de bénéfice ou du titre de patrimoine, les circonstances spéciales où certains pays se trouvent, doivent conseiller de ne pas se montrer trop sévère lorsqu'il s'agit d'ordinations que la nécessité ou la commodité de l'Eglise paraît exiger. Le mémoire contient plusieurs exemples de ces sortes de concessions ; il rend compte de la pratique ancienne et moderne tenue par la S. G. du Concile.

Vient ensuite l'examen du projet nouveau. Faut-il permettre l'exaction des deux cents francs pour la formation de la masse commune? Les avantages et les inconvénients du projet sont examinés et pesés avec toute l'impartialité désirable. Il n'est personne qui ne doive reconnaître qu'il est très-désirable que les ecclésiastiques ne soient jamais exposés à manquer de moyens de subsistance en temps de maladie ; mais il ne serait pas rationnel d'avoir recours à un remède pire que le mal. On verra dans le niémoire ci-après quels sont les très-graves obstacles à l'introduction de la nouvelle discipline , à l'établissement de la caisse commune. Au reste, le droit canonique ne manque pas de dispositions en faveur des clercs infirmes ou débilités.

II y a, au sujet de cette caisse commune pour le clergé séculier, une observation assez curieuse qui sert à faire admirer la sagesse qui a animé l'Eglise lorsqu'elle a procédé à la division des biens et des revenus ecclésiastiques. Si l'Eglise avait maintenu la communauté dans le clergé séculier comme elle l'exige des moines, les esprits inquiets et peu bienveillants n'auraient peut-être pas manqué de trouver dans une pareille discipline une occasion fâcheuse donnant essor aux doctrines modernes du communisme. En réservant les droits de la propriété ainsi que la distinction des revenus dans le clergé séculier, l'Eglise prouve par l'éloquence des faits quel est son éloignement de ces organisations monstrueuses qui seraient la perte de la société.

Nous signalons quelques questions incidentes qui ne sont pas sans intérêt. Les prêtres séculiers peuvent-ils être obligés à la vie commune? Nous n'avons pas besoin de dire que la réponse est négative. Tout semble indiquer que la célèbre décrélale de Grégoire VIII doit s'entendre deschanoines réguliers , nullement du clergé séculier. — Un recteur de paroisse peut-il être destitué pour cause d'infirmité ? Doit-on le priver de sa paroisse et l'envoyer à l'hôpital '? La privation d'un office ecclésiastique n'est pas permise pour cause de maladie. Le droit canonique autorise la députation d'un coadjuteur à un recteur frappé de maladie ; il en fait même un devoir lorsque la maladie est perpétuelle ou incurable, mais toutes les raisons et tous les droits s'opposent à la destitution d'un recteur que l'infirmité empêche de remplir son office. Au reste , nous aurons l'occasion de traiter cette question très-grave.

TITULI S. ORDLNATIOMS,

Sess. 21 , cap. 2 , de Rcform.

Aiino 18-43 Episcopus B. in B. supplicem porrexit libellnm Sa. Me. Gregorio XVI exponens quod Concilii Tridentini sanctio , ne quis Clericus ad Ordines Sacros promoveatur, nisi vel beneûcium ecclesiasticum, vel patrimonium seu pensionem vere possideat quod sibi ad vilam sustenlandam satis sit, in B. usquc ad gallicas perturbationes intègre custodita,perdifficiliorservatuevasitpostquam,suppressis injuria temporiim Eeclesiis coUegiatis , ac beneficiis simplicibus penitus extinctis , clerici ad Ordines Sacros assumendi , plerumque bonis patrimonialibus destitua reperiantur. Etenim si paucissimos excipias (tertia ad summum circiter ordinandorum pars) patrimonio sufCcienti provisos , caeteri omnes , vel patrimonium habent a parentibus cum assignatione omnium bonorum confectum , licet partes hœreditatis qucc cœteris liberis jure debentur, ipsis ita auferantur ; vel ex privata cbarilate oblincnt titulum ordinationis, qui tamen nibil habct roboris et utilitatis, sive in forma privata, ut plurimum intuifu taxœ majoris a fisco percipiendœ , prrebeatur, omnique juris civilis pniesidio destiluatur ; sive in forma authentica conficiatur, cum hoc in casu nec ullus clericorum deinceps titulum ordinationis ab aliquo benefactore rociperct, si una vice ad solvendospatrimonii fructus adigeretur. Unde non raro accidit ut sustentationem vifre quam pro infirma valetudine , aliave causa ex munere habere jam nequeunt , clerici ab Episcopo ordinatore, cum gravissimomensa; episcopalis onere, percipere debeant.

Cum igitur res ita se habeant, nec affulgeat spes nielioris rerum conditionis , ideo prœlaudatus Episcopus aliquam pro sua diœcesi provisionemnecessarioinducendamjudicans, nihil inconsulta Sede Apostolica statuendum arbitratus , supplex rogavit quatenus Sanctitas Sua — « Bénigne dispensare dignctur in legc Ecclesi;c quai exigit ut ex clericis sœcularibus nuUus ad sacros ordines promoveatur nisi vel beneficium , pensionem , vel pratrimonium possideat quod ei ad honestam sustentationem sufficiat; sed bac conditione, ut singulus ordinandus solvat scmel ducentos francos , et insuper ut et banc dispensationem pro pauperibus necessariam , etiam extenderc dignetur ad divites , tum propter uniformitatem , tum ut facilius scopus intentus obtineatur. » — Hac novissima nielhodo sibi pollicebatur Episcopus fore , ut deinceps ex fructibus pecuniœ cura Episcopi fructifero investimento collocandai, suslenlationi clericorum, qualenus necessaria esset, provideretur.

Datis ab hac S. Congr. sub die 18 Augiisti ejusdem anui Episcopo Oratori litteris eum in fineni , ut referret cur non magis expédiât ul singuli ordinandi ab Apostolica Sede dispensaiioneni oblineant super intégra taxa patrimonii sacri, cum conditione lamen ut e Seminario non egrediantur, nisi de idoneo beneficio , vel sufficienti titulo , vel saltem aliquo niunere ecclesiastico sint provisi ; supradiclus anlistes , mandatis obtemperans, renunciavit eam esse diœcesis B. praxim , ut e Seminario clerici non egrediantur, nisi aliquo munere ecclesiastico sint provisi , vel officio instruendœ juventutis fungi debeant ; postea vero, plures ex ipsis, cum ex munere emolumenta exigua pcrcipiant, nec patrimonium habeanl unde sustententur , nec pensionem aliquam a giibernio accipiant , ideo , dum pro infirmitate aliave de causa munus exercere amplius nequeunl , tune ad mensam episcopalem confugium habere unde sustententur ■ ea in conditione versari tuni vicarios Parochorum cooperatores, tum clericos munus professons in scbolis publicis exercenles , tum clericos interduui gravi morbo laborantes, anfequam ad sacerdotium promoveantur. Propterea Episcopus iterum Sanclissinio supplicavit pro dispensât ione patrimonii sacri, nec non pro novissim;c propositcC nielhodi approbatione.

Ex relatione autcm Nuntii Apostolici , cui , ut singulorum B. Episcoporum senlentiam de re exqnireret , deniandatum fuit, deprehendilur Episcopos G., T., et L. B. adstipulari , cum in finem ut maxime ipsorum animi anxietati circa hujusce tituii in suis diœcesibus frequentissimi vaiiditatem finis imponatur ; eosdemque desiderari, ut scilicetvel Sanctitas Sua in praedicta praxi tuto procedi posse rescribere dignefur, vel in id assentiri velit quod Episcopi B. petitione continetur, ouodque perutile imo necessarium , nec scandali, sivc admirationis in ordinandis, aut in illorum consanguineis periculum prœ se ferre asserunl.

Episcopo vero L. id unum placuit, ut scilicet cuique clerico facta libertas esset vol Tridentina, vel nova uti constabiiienda disciplina , et insuper ut hoc a singulorum ordinandorum solutionibus commune conficiendnm œrarium , auctoritatc civilis potestatis fuiciatur, ut ejus securitas tueretur.

M. autem Eminentissimus Autistes aperle significavit nihil esse in sua diœcesiinnovandum, quam quod jamdudum lege diœcesana sîatutuni est; quin etiam gravissima scandala, ac maximam in ordinandis ac in eorum parcntibus admirationem , si nova esset invehenda praxis, dubio procul suboriri posse.

N. Episcopus, (licet patrimonii sacri constitulionem in sua diœcesi privata scriptura confectam , omni idcirco juris civilis pnesidio desîitui fateatur) attamen a nova quoad hiec introducenda disciplina maxime abhorrere edixit, tum quia incommodis quie ex hodierna patrimonii constitiicndi ratione ncccssario prolluunt , facile occurrere inqnit habito

— §30 — ad Sanciani Sedem rccursu pro dispensatione a patrimonii titulo exigendo obtineada , quam quidcm dispensationem nuUo uiiquam in casu sibi fuisse denegatani teslatur ; neque hanc praxim quidquam inconveniens prœ se ferre, cum in diœcesi N. et in B. generatim , ad majores ordines non promoveantur nisi ii clerici quos Ecelesiœ nécessitas et militas strictius expostulare vidcatur : hinc fit nt dispensatio pro iis tantum clericis iirgeatur de quibus indubia prorsus spes est fore , ut statini ac sacerdotio aucti sunt , aliquod officium oui honesta pensio a gubernio assignata reperitur, conscquantur; tuni ea potentissima latione quod hujusmodi commune rerarium non satis tulum esse videretur, ejusque conservatio et adminislratio innumeris propemodum obnoxia esset difficultatibus , et insuper quia utilium inde forte provenientium divisio querelis , mui'murationibus, dissidiis ac accusationibus, ipso Episcopo minime exccpto , viam aperire posset latissimam ; ac propterea invehendam disciplinam, tanquam minime necesseriam, imo et periculis plenam , pro sua diœcesi penitus rejcctam iri.

Posthaec causa ad plures annos, nemine instante, tamdiu siluit donec nuperrime Episcopi Oratoris successor, hodiei-nus B. Autistes, relationem status ecclesiae de more mittens , inter caetera , Pontificium Oraculum adprccatus est circa (ut verbis ipsius utamur) — « Institutloncm novae formœ tiluli clericalis, quam ob rerum et temporum circumstantias inducere coactus sum , ne clerici sine titulo rcali ad ordines sacros , ut pridem factum est, deinceps promoverentur. Porro caetera omnia qua) a venerando meo praedecessore instituta sunt, aut a me recenter décréta sunt judicio Aposlolicae Sedis plene et intègre subjicio. » — Insuper supplicem porrexit libellum idem Autistes , quo quacri légère est — «Utrum approbata illa forma tituli clericalis, qui quasi palrimonialis merito appellatur, seu appcllari potest, Notario B. liceat ordinandos oranes, nisi ad titulum patrimonii proprii, vel paupcrtatis vere vocentur, vocare ad titulum quasi patrimonialem. » — Et quatenus Apostolica Sedes eam tituli formam, ncc non modum eum appellandi in ordinaiionc Subdiaconi probaverit, quacrit insuper — « Utrum haec tituli denomiualio inseri possit in futura aliqua Ponlificalis Romani editione. b

His in facto expositis rci gravitas expostulat, ut et parumpcr in jure quod in subjecta controversia exponendum opportunum ducimus , immoremur.

Ecclesiam maximopcre abborrere a mendicitale clericorum compertum habetur ex notissima Concilii Tridentini dispositione. Cap. 2. sess. 21 de Rcform. — « Cum non dcceat eos , qui divine ministerio adscripti sunt, cum ordinis dedecore mendicare, aut sordidum aliquem quœstum exercere; compertumque sit, complures plerisque in locis ad Sacros Ordines nullo fere delectu adniilti, qui variis artibus, ac fal-

laciis confingunt se bencficium ecclesiasticuni , aut etiam idoneas facul-

tates obtiacrc; statuit S. Synodus ne quis deinceps clericus socciilaris

ad Sacros Ordines promovcatur, nisi prius légitime constet , eum beneficiuin ecclesiaslicum, quod sibi ad victuai honeste sufficiat, pacifiée

possidere Patrinionium vero, vel pensionem obtinentcs ordinari

poslbac non possint, nisi illi, quos Episcopus judicaverit assiimendos pro necessitale, vei comraoditale Ecclesiarum suaruni ; eo qiioque prius perspecto, patrinioniura illud , vel pensionem vere ab eis oblineri , taliaque esse, quai eis ad vitam susfentandam salis sint; atque illa deinceps sine licentia Episcopi alienari aut extingui, aut reniilti nullatenus possint, donec bencficium ecclesiaslicum sufficiens sint adepti, vel aliunde habcant, unde vivere possint; antiquorum canonum pœnas super bis innovando. »

Kaîc salutaris Concilii Tridcntiui dispositio ubiquc recepîa et servala fuit, specialiter in B. , sicuti palet ex decrelo Concilii 2. provincialis ]\I. , quod habetur apud Van Espen. j«r. Ecoles, iinivers. part. H. sect. I. Ut. 9. nuni. 21. Cum tamen temporis cursu animadversum essel nonnullos Episcopos ab bac norma detlexisse, passim'quoscumque ad patrimonii tilulum ad sacrum ministerium admitlendo , ideo Innocenlius XI. Litteras encyclicas ad singulos Episcopos per Sacram Congregationcra mitti jussit die 15 maii anno 1679, ut decretum Concilii ïridentini penitus observaretur. — « Deindeque per hasce circulares litteras Episcopis omnibus sanctissimum Tridenlini Decretum in memoriam rcduci mandavit, quatenus omnes illud sancte custodiant, scianlque non aliter ordinandum ad tilulum patrimouii, vel pensionis, nisi quum Ecclesiae nécessitas, vel commoditas ita exigat, qua in re prudens Episcopi timoratumque judicium versari debebit. »

Ex bis infertur bencficium ecclesiaslicum esse titulum ordinationis verum ac prœcipuum : patrimonium vero, aut pensionem per viam dispensationis admitli, sicuti videre est in Suanen. 28. Julii 1838. § Jam vero , et ex commuai Doctorum. Simile babetur apud Van Espen, loco supra citât, num. 11. ubi cum Fagnano ad cap. Episcopus tit. de prœbendis colligit Concilium Tridentinum sustulisse dispositionem cap. Tuis cod. tit. in quantum ibi concedebatur indifferentcr ordinari ad tilulum patrimonii, vel beneficii.

Circa cauonicam patrimonii constituliouem , nemo est qui nesciat patrimonium sacrum ex bonis certis, stabilibus et frugiferis conficiendum esse, neque probari lanquam legilimum ordinationis tilulum eum provenlum qui ingenio ac virtule ordinandorum facile comparari posse videatur, sicuti declaravit sacra hœc Congregatio in Sigunlina Sacrorum Ordinum anno 1589 mense octobris, ad quartum dubium sic propositum ; Si quis tantum habcat quod ex industria, vel honcsto

— 3ââ —

labore hicranfur, jmla quod sit mxisicus , magister grammaficœ, jnctor , scriptor, aut alterius licitœ professionis , idquc sit sufficiens ad susientationem vitœ, poterit ne promoveri? S. Congr. respondil — Négative—îib. //. décret, pag. 50. Nec in bonis mobilibus ac se movontibus patrinionium sislcre oporlere, declaralûr in Monopolitana 18 novcmhris 1769. § Patrimonium, et explicatur apud Rigant. ad regul. 24. canccUar. § o, num. 119. et scqq. Unde comniuniter Iradunt Doctores patrimonium lundari super rcbus immobilibus , aut talibus quce inimobilibus .équiparantur siculi totidem verbis dicit Engcl. CoUeg.jur. Canon, tit. ih'.Iib. I. de oetate et qualit. prwficiend. § 21.

Inter légitimes tamen ordinationis titulos admissi etiam quandoque reperiuntur tum demaudatum capellani munus, tum census perpetui, luni cliam patrimonia a privalis bencfactoribus confecta, ea prorsus ratione, quia, cum plurimum conférât ad Ecclesise utililatem si ministris ecclesiasticis abundet, ideo omni facllilate et indulgcntia excipiendi sunt clerici qui sufficientem et legitimum sustentalionis titulurn praibent, prout dicitur in institutione XXVI. Benedieti XIV, allatis verbis Pallavicini iti Histor. Cou. Trid. Iib. 11. cap. 9. Etenim, ut de singulis aliqua proferamus, demandatum Capellani munus, etsi inter bona mobilia rcferatur , attamen ad susceptionem Sacrorum Ordinum satis esse valet, dummodo integram taxam patrimonii sacri exequet, et qui habent jus nominandi, fidem suam cum Episcopi auctoritate, prsestiterint, eum qui nominatus fueril in eo muncre mansurum donec vita fungatur , ac postremo non desit aliquis qui se alimenta prœbiturum spondeat, in eo casu que ordinatus légitime impeditus missam celebrare nequeat. Censibus autem perpetuis patrimonium constitui posse, dummodo fiant cum cis conditionibus a S. Pio V in suo Decreto prcescriptis, ac in alios census convertantur , sive frugifcris certisque fundis colloccntur , quando debi tores iis censibus dissolvi cupiant, deoretis Sacrarum Gongregationum provisum reperitur, utvidere est in Monacell. formul. lexjat. tit. 13. tom. 2. num. 17 et 21.

Quoad patrimonia quœ a bencfactoribus suadente cbaritatis impulsu , favore ordinandorum conficiantur , Sacra hiiec Congregatio censuit «posse aliquem ad Sacros Ordines promoveri ad titulum bonorum quœ eidoncntur, si tamen Episcopus judicaverit eum assumendum pro nccessitate, vel commoditate ecclesiarum suarum, donationesque hujusmodi vere et absque ulla fraude, et in forma valida fiant de tôt bonis, quac promovendo sufficiant ad vitam boneste sustcntandam , quceque deinceps alienari non possint sine licentia Episcopi, donec ille beneficium ecclesiasticum sufficiens adipiscalur , vel aliunde babeat unde vivere possil. t Ita in una resolulione anni 1573, lih. I. Décret, pag. loi , cui consonat altéra solutio quaî prodiit die 15 aprilis anni 1598, et babetur //5. 9.

— 3Bâ —

Décret, pag. 50. Neque illicitum esse atque praxi alicnum paciiim ia patriniouio coiiventum de illo reddendo cum ordinatus habucrit beneilciuin sufficicns, vel alias unde vivere possit; et eo in casu suspensioncm non incurri tradit Yan Espen. Jnr. cccles. nniv. pari. 11. Sect. 1. tit. 9. num. 23. cum Barbosa alleg. 19. num. 57. et Garcias , de Benef, part. 2. caj). 15. tinm. 169.

îs'ecsatisesscobligationeni pcrsonalem solvendi clerico totum id quod pro congruaillius sustentallone siifficienserit, videre estincitata Suanen. §Demum. <?( § Qnin hno; ca iiempe ralione quia obligatio isla personalis non est res immobilis, et pacifice possessa, et per illam haberct quidcm ordinandus jus ad rem , sed non jus in re , sicuti rccle peipenditur apud Rigantium loco supra cit. num. lîiS , ubi rcfert ea de re resolutionem S, C. dici 8 junii 170-4. Cum enini imperator clerico florentino concessisset diploma seu titulum mcnsœ pro sua honesta suslcntatione, quousquc providcretur de sufficieudi beneficio, et in dubium revocatum fuisset An licite et valide ordinari posset ad titulum dictœ mcHSce ?prodiit rcsponsum Négative. Similia habcntur apud cilatum Engel qui § 17 tradit titulum ordinationis constitui non posse supra sola obligatione porsonali ; quia mortua pcrsona concedentis, clerico deperiret forsitan litulus, quod accidisse non raro in Gcrmania idem auctor lamentatur , unde clerici , non habentes aliunde quomodo vivant , miseram plerumque et scandalosam vilam agcrc videntur.

Ad fulurœ lucreditatis paternœ titulum aliqucm ordinari non licere tradit s^^epe laudatus Engel § 25 ; et licet fdius cogère possit partem ad patrimonium sibi constituendum ut Sacris Ordinibus valeat insigniri , sicuti babeturapud S. C. in Bouonien. 18. Aiigusti 1827. § Hinc, et concordant Barbosa de Offic. et potestate Episcopi alleg. 19. num. 63. Cardinal De Lucade Dot. dise. 162. num. 10. et dise. 32. 7nun. 8. Sancbcz de Matrim. lib. A. disp. 26. num. 7 ; altamen non permittenduni , tanquam œquitali et rationi minime consentaneum, quod parens omnia sua bona fdio pro suscipiendis ordinibus assignet , cum detrimento cœterorum liberorum qui ad parles h;iereditatis jus suum babent , ut videre est in citata hntitutione XXVI. Bcnedicti XIV. num. 14.

Ibidem sane clarissimus Auctor aperte significat patrimonia ficta jiuiicari quœ ex bonis ad alium vcl intégra vel magna ex parte spectantibus conficiuntur, ita ut ordinatus IVuctus annuos percipere nequeat ; vcl in quibus expressa vel tacita conventio interccdit , ut fundi possessio semper ad eum pertineat, qui ratione solum patrimonii eumdem fundum contulit, sivc ut ordinatus nuUos fructus, vel illorum tantuni partem ex eo fundo desuuiat, licet publicai tabulœ contrarium exprimant; quod est fraudem in re gravissima objicere , et menti sacrorum canonum adversari. Quadrat doctrina Yan Espen. Jur. cccles. univ. part. 2. sect. I. lit. 0.

— ZZA — num. 22 « ficte autem possidere censelur, qui illud accepit ca conditione tacite vel expresse adjecta , quod illud quidem in tilulum ordinalionis supponere et affectare queat , sed quod nunquam proventus illius accipiet, at illos integros aut majorem illorum parleni danti relinquet. d

Proinde contra clericos qui sacram ordinalionem conficto falso titulo suscipiunt, sanctio canonica gravissimas pœnas jure slatuit. Pergit jam dtatus Van Espen 7ium. 23. « Ordinatus autem ad tilulum patriraonii es simili ficta donatione procedentis non manet securus in conscientia , imo rêvera esset tanquam ordinatus sine titulo , et incurreret pœnara suspensionis posilam contra ordinalum sine titulo , per Constitutionem Sixti V contra clericos maie promotos. Ita post alios Barbosa AUeg. 19. n. 57. » Sed cum Clemens YIII Sixtinam Constitutionem moderans , eam ad terminos a Concilio Tridenlino decretos revocaverit , investigandum esset , an Concilium Tridentinum , quum antiquorum canonum pœnas innovaret, etiam pœnam suspensionis contra illos qui titulo fictitii patrimonii ordinantur iterum statuent. Sacra autem li;icc Congregatio , postquam rem diligenter expendit, censuit pœnam suspensionis ipso facto incurri ab eo qui ordinatorem in fraudem adduxerit , sicut in die 27 Novembris anno 1610 declaratum fuit ac decretum : — Sacra Congregatio Coticilii proposito suprascripto dtihio , ownhun sententiis censuit hoc casu pœnam suspensionis ante Concilium non esse correctam , et hodie a Tridenlino Concilio esse innovatam, et propterea hujusmodi clericum , qui adhibito dolo, confictoque titulo ordinatorem decepit, esse ipso jure suspensiim, carereque ordinum exercitio, — sicuti videre est apud Fagnanum in cap. Cum secundum. de prœbendis num. 63. et seqq. et in citata Institutione XXYI. Benedicti XIV num. 16. Etconsonantdeducta in Lunen. Sarzanen. Sacrœ Ordinalionis 29 Maii 1824. § Nec.

Idem traditur a Reiffenstucl lib. I. tit. 9. num. 197. ubi dicit quod antiqua jura pœnam suspensionis imponentia ordinato sine titulo, in prsesentiarum manet incorrecta, quando ordinatus fuit in culpa decipiendo Episcopum , ac fingendo titulum quem non hahct, et prceter S. C. 27 Novembris 1610 , id ipsum patere dicit ex Conslitutione Urbani VIII, quœ incipit Sccrefîs, in qua Pontifex innovavit atque ampliavit dispositionem démentis IV quoe habctur cap. I. De temporibus ordinationum , et qiialitate ordinandorum in 6, additis nonnullis pœnis ; et aperte significat promotos contra formam in eadem Constitulione Secretis prasscriptam , perpétuai suspensionis pœnam, absque spe dispensationis a Sede Apostolica obtinendœ, incurrant co ipso. Et demum slatuit : — a Insuper promotos bujusmodi , ac etiam eos , qui cum falsis vel fictis , aut fiduciariis patrimonii litulis, scienter se ad ordincs hujusmodi promoveri fecerint, non solum prnedictis , vcrum etiam mâjoribus arbitrio nostro, et pro icmpore existcntis Romani Pontificisinfligendis pœnis. . . . sub-

— 8So — jectos esse volumus » — ut videre est apud ipsum Reiffenstud loc. citât. Née eo in casu ordinatorem teneri alimenta clerico per fraudem , lingcudo litulum absque ulla culpa Episcopi , subministrare tradit Fagnanus ad cap. Cum seciindum. ntun. 6^. de prœbendis. Pyrrhing. ibkl. iium. 114, et Reiffensluel. locosup. citai, mim. 119; ca nempe ratione , quia rem quœ culpa caret, in damnum vocari non couvcnit, cap. 2. De constitution. Quod si Episcopus quempiam ordinaverit, sub paclo , seu promissione quod ordinatus super alimentatione sua non inquietet eumdem, tune ordinalor a collatione ordinum per triennium , ordinatus vero ab ordine sic suscepto perpétue est suspensus , donec per Sedem Apostolicam mereatur dispensari. Ita habetur stalutum iii cap. 5/ quis ordinavit. 40. de Simonia. Quin imo, taies notantur de Simonia , unde et citatum caput Si quis ordinavit, ponitur sub rubrica de Simonia. Ratio est ea quam tradit idem Reifl'enstuel loco citât, num. 193. quia taliter ordinatus remitlii ordinatori jus , cieteroquin sibi conipetens respectu alimentationis temporalis ut ab eo ordinetur ; atque simonia non solum contrahitur dando , sed ctiam remiltendo jus temporale pro spirituali arg. Cap. Super eo 7. de Trunsuct et cap. Yenicns. de Testibus.

Re quidem vera , Episcopus scienter conferens cuipiam Ordinem Sacrum non habenti competeutem tilulum susientationis , prœter {>eccatum quod tam scienter ordinans quam ordinatus sine titulo incurrit agendo conlra justam probibitionem Ecclcsiie in materia gravi , tenctur insuper ordinans taliter ordinato providere de necessariis alimentis , donec beneficium ecclesiasticum consequatur. Ita communis , et patet ex cap. Episcopus et cap. Cum secimdum de prœbendis. Unde communiter tradunt Doctores per illas canonicas sancliones correctos esse canones antiques quibus ordinalio sine titulo facta irrita habebatur , sicuti disponitur in canonc Sanctorum. dist. 79. et rursus in canonc Neminein. cad. dist. 79. Igitur jure novo incumbit equidem ordinatori onus subministrandi alimenta clerico quem ad Sacros Ordines sine certo titulo promoverit , sed ordinatus bona fidc jure non punitur ca suspensiouis pcena quam anliqui canones in injuriatn ordinanlium induxerunt, et solus ordinarius per impositionem oneris ordinatum sustentandi punitur : quod recte disposilum fuisse, cum non debeat aliquis alterius odio praigravari juxta rcgulam juris 22. in 6, cum siniilibus , tradunt Garcias part. 2. d^ Benefic. cap. 5. num. 20. et scqq. Fagnanus in cap. Cum secundum num. 68. et 69. Barbosa part. 2. de Ofjic. et polesl. Episc. allccj. 20. num. 27. et 35. Reitfenstuel lib. I. lit. 9. num. 197. Engel. Coîlcg. jur. canon, lib. I. lit. 14. 7ium. 13.

Jam vero satis satiusque patet ecclesiasticis sanctionibus et doctrinis SS. Canonum valde adversari eam praxim quam in diœcesi B. irrepsisse Episcopus supra laraentalur. Equidem , eodem antislite leste , patri-

monium plcrumque in forma authenlica non conficitur, nec prîcsidio juris roboralur ; nec ordinatus annuos fruclus patrimonii percipere potest , neque rêvera ab eo habet unde susleatetur; nec , pro leniporuni injuria fuudus suo litiilo ordinationis assignatus prohibetur alienari sine licentia Episcopi , ut in alios frugiferos certosque fundos convertatur ; et inlerdum fit ut patrimouium constilualur cum assignatione omnium bonorum pateruse htcreditalis , cura injuria caelerorum liberorum. Quae omnia canonicis sanctionibus et Doctorum placitis minime consentanea esse prœnotavimus. UndeuUerius patet quod clerici quitali in condilione vcrsantur, ut neque beneficium ecclesiaslicum, neque patrimonium rite constltutum possideant, ad majores ordines pvomoveri non possint, nisi accedente necessitate vel commoditate Ecclesiae , et prjevia Sedis Apostolicic venia.

Rclaxandum equidem rigorem legum canonicarum quandoque esse , si aliqua urgeat nécessitas , vel publica occurrat utilitas , monet ipsum Concilium Tridentinum Sess. 23. cap. 18. de Reform. , et conciliare decretum non promovendi ad Sacros Ordines clericos sine congruo sm~ stentationis titulo , uuara esse ex illis sanctionibus , quibus Sedes ApoT^ stolica , causa cognila «t re perpensa, pluries dispensarc censuit, ceu probant exempla. Prcetermisso quidem exemplo Ecclesi» Metropolitame Florentinaî , in qua usque adhuc , sicuti annotatura reperitur in causa, Sanctœ Crucis de la Sierra 8 Julii 1719, viget priviiegium ab EugenioiIV. concessum , ut clerici qui eidem inservierunt spatio deeem annorum , Ordinibus Sacris initiari subinde valeaut , licet nec beneficium , nec patrimonium obtineant, Sixtum V induisisse Patriarchae Venetiarum ordinandi Presbyteros titulo ServitiiEcclcsiœ, testantur Campanil. diversor. jur. canonic. rubr. 8. cap. 4. nmn. 14 et Gardas de Beiiefic. part. 2. cap. 13. tium. 96. Quod quidem Brève Sixti Y in BuUario Romano inveniri non licuit, refertur apud citatum Campanil. qui insuper tesiatur ejusdem verba rescripta reperiri in Synode Yeneta ab Laurentio Priolo Yenetiarum Patriarcha anno 1392 coacta , ibique legitur. a Relatum siquidem Nobis nuper fuit , in ista civitate Yenetiarum , nobilium et populi frequentia celeberrima, perpauca esse bénéficia, sub quorum titulo multi pauperes clerici , patrimonii sufficientis titulo carentes juxla constitutionem nostram possint promoveri. jNos igitur Ecclesiarum particulariter id exponentium necessitatibus , utililatibusque providere désirderantes, fraternitati tuœ, ut omnes, et singulos dict» civitatis clericos, qui vita , moribus , œtate , natalium legitimitate , et aliis qualitatibus a jure requisitis, per te idonei reperli fuerint, etiam si titulo bcneficii ecclesiastici , vel pensionis annuaî non sint provisi , aut patrimonalia , aliaque bona non possideant , dummodo alicui ecclesia; dictœ civitatis de coacensu ejusdem ecclesiai Piectoris fuerint adscripti , ex quarum ser-

vilio et eleemosynis a piis christilidclibus elargiendis aliquid ad siislcntaîionem victus habeie possint , et ab eadeiu ecclesia, cui adscripii luerint, nulb) unquam tempore amoveri, vel ipsi ab ea recedere possint, et debeant, nisi illis de competenti beneficio , auî peiisione super fritctil)us eeclesiaslicis assignaiida provisuin l'ueiil ; vel ita eorum exigeiitibus démentis, ab ipsa Ecelesia amovendi veniaul ; ad quatuor minores, nec non Sacros , etiam presbyteratus Ordines , debilis lemporibus servatisque Concilii Tridentini decretis promovere libère, el licite valeas . licentiam Apostolita aucloriîate tenore prœsentium concedimus et facultatem. » Idem Ponlilex per Brève diei 1 septembris 1586 quod incipit Cum ex antiquo concessit aluninis collegii Groecorum de Urbe, qui depi:tandi suut ad officiuni diaconi et subdiaconi Cajielkc Pontificia;, ut ad Sacros Ordines prumoveri possent sine aliquo beueficii , aut jjatrimonii liîulo, sed tantummodo dicti collegii tilulo, sicuti videre est lum. 3. i)arf. DuUar. Rom. pag. 160 §. 3.

Aluuiuis pariter collegii Anglici de Urbe coucessit Gregorius Xlil u\ sine aliquo benencii , vel patrimonii tilulo ad Sacros Ordines promoveri possent consî/f. 81. tom.A. part.ô. Bullar. Rom.p.ôôd.^l^. ubihabetur: 9 Posiremo cum eosdem scholares hujus Collegii alumnos post longos studiorum vel c;eptorum, vel consumatorum labores, sacerdotali militi;e pro temporis vel loci uecessitate adscribere conducat , ut ministeriis , et functiouibus sacris assuescant , dictieque ecclesise SSmne. Trinitatis officia prccstent, seu, ut operarii, mittautur, eisdem aîuranis, ut de licentia prolectoris , ac dicti Collegii rectoris consensu , ac examine précédente... sine aliquo beneficio, vel patrimonii tilulo... ad omnc> eîiam Sacros et Presbyteratus Ordines promoveri... libère et liciîe valeant indulgenius. >- Idipsum concessit idem Summus Pontife.x. Gregorius Xîïl alumnis Collegiorum in Germania superiori ab ipso institutorum, sicuti videre est tom. o. part. I. BiiUar. Roman, pag. 204. Quod etiam commuuicavit Clemens VIII alumnis Collegii Scotorum de Urbe Constilulione quie incipit In Snprcmis. tom. o. part. p. BuUarii Romani pag. 519.

Queis Germanise Collegiis, ab ipso restituas, eanidem facultatem rursus contulil UrbanusVIII; scilicel Collegio Fuldensi , quod Ponlifex restituitcum dote 1,800 scutorum aureorumquotannis a Caméra Aposiolica persolvendoruni ; et habetur tom. 6. Bnllar. Rom. part. I. § 1.57; Collegio Viennensi in Austria, quoque a Giegorio XIII iusliluto ab Urbano VIII. restituto cum assignatione scutorum 1580 aureorum a Caméra Apostolica persolvendorum Constit. Quoniam Divinœ bonitati. tom. 6. BuUar. part. I. p. oG ; necnon alumnis Collegii lUyrici in Civitale Lauretana institulis et sumptibus Ahmc Domus alendis, ut videre est in Constilulione quœ incipit Zclus. Domus Dei. diei /. junii. 1627. Buliur.

Romcth. tom. 6 part. I,png. 46; ac dcnmni Collegio Pragensi , qiiod pariter a Giegorio XIII, assignata dote instilulum, posiea Urbanus VllI lesliluit confirmata cadem 1,550 thalerum dote. Idem demum privile-i giuni de suscipiendis Ordinibus Sacris sine bcneficii aut palrimonii litulo, contulit s;Bpe laudatus Ponlifex Urbanus YIII alumnis Collegii dè'Propagandà FidléVi3ë'"bni cnUmi^i "Au

Qu?enam vero fiièri't Sache luijiis Congrcgalionis praxis in thematié dispensationiini supra titulum sacr;c ordiiiationis , niinc inspiciendum. De praxi antiqua perpauca dicére fas est, scilicet id unum qiiod testafeir Campanil. diversor. Jnr. canonîc. rnbr. 8 cap. A nutn. 6 et Garcias-rf« Bcnefic. part. 2. cap. 5. nmn. 97; nempe Sacram Congregationeiîi quandoque permisisse ob penuriani sacerdoluni, ul clerici beneficio aîiquo vel patrimonio destituti Sacros Ordines reciperent , ad simplicem sponsionem alicujus qui promitteret se necessaria ordinandis subministraturum , id est, cum simplici obligalione pcrsonali — ilh autem (verba sunt Campanil. loco citât.) qui beneficium non retinet , neve patrimoniuni'y •àki^' doààtiôHëm , attamen ordinari potest qmitn penurià sàcerdotnm existît , si tamen , qui spondeat ei necessaria snbmînistrare adsît , tit Sacra Congregatio Concilii interpretaia est,ctijus declurationis titstis est Moder. de Resign. benefic. lib. 2. qiiœst. 6. num. il. '■nG-es-yja

Resolutiones potius médias, es quibus mens et praxis S. G: ïitP^'tKlestius apparet , plurimas proferre pr;cslo est. Cum enim E{)iscopus SairiCtœ Crucis de la Sierra in Indiis Occidenta'.ibus anno 1719 supplicavèrît pro facultate initiandi Sacris Ordinibus ejus regionis incolas , licet liuilum beneficii , aut patrimonii non haberent, et nuUum , ipsius antistitis testimonio , adesset periculum quod promoti mcndicare videreulur , proposito dubio — An Episcopo Sanctœ Crncis de la Sierra sit inS'ufiftàtd'uiÉ', ut promovere valeat ad Sacros Ordines in CtsitàtéiSb^i Lâvrcntii délia Baranca, eos qnos ipse necessarios jndicaverit , licet née beneficium, nec pensionem , nec palrimoninm obtineanl. — Sacra Con- ^^^ë^atît^ die 8. Julii 1719. respondit-^Pw grutia, dummodo non excMai Witièrurtt dv.odenarium. — V\nv?,\\?, \n Zacynthien. El Cephalonien. cum iSacra Congregatio ob sacerdotum penuriam indulsisset antecessori Episcopo faculiatem promovendi ad Sacros Ordines quatuor clericos litnh servitii Ecclesiœ et successor Episcopus instaret pro renovatiotte indulti , quia prœcedenter ordinalis provisum jam fuerat de benefici'is, ridata instantia per Summaria precum , rescripîum fuit die 25 Julii -174:9 — Pro gratta juxta formam prœccdentis indtdti. Lib. 79. décret. pa'gl^46. Ac iterum in ■^mojijett. die 9. /«/// 1757. supplicante Episcopo pro facultate ordinandi ad titulum servitii Ecclesi» Cathcdralis binos clericos in ea inservienles, attenta peiiuria sacerdoluni rescriptura pariter fuit ; — Pro gratia arbitrio Episcopi — Ut vid^e'^t 4ib. '107 décret, pag. 286i.-'iiû-' î'» ttoalii saudei/ou Ua ol^f iuèii3gu(,)

In Valentina anno iïui , Episcopus postiilavit reuovaiiouom iiuliilii quoJ a Sunimo Pontifice Bénédicte XIV ab aano 17-48 obtiuuerat. Cuni enim auîpUssima dioecesis niàgna parœciaruiu copia abundarei , tt^c facile iiiveniren'ur cooperatores parociiorum ad forniam Cap. H. $fi§Sii6. Cap. G. Sess. 21. et Ctip. i'S. .Sess. 2i. Concilii Tcideiuini , ideo Episcopus rogavit ut sibi facultas indulgercîur iniiiaiuli Sacris ordinibus titulo suificientiœ digniores ex oppositoribus coucurreiUibus ad beueficia curata, fere omnibus in S. Thcologia doctoribus, qui parats iovenirenrur ad partes coadjutoris hujusmodi suscipiendas, et si quiliiis congrua deesset , eani lovius foret antisliti sua pocuiiia largiri, quaui assiduis affici angoribus ob minisîrorum penuriani in promovend;» aniuiarum sainte. Ex Audientia autem Sauctissinii. diei I. iSoverabris 1748, rescriptuni prodiit, que — Sunctîssiinus bénigne anmiit pro facultate admiltemli ad Sacros Qrdines , et sic per consequens ad pveshijieratum, ad iitulum sujficieiitia, viginti qmluor ex magis idoneis oppositorihiis ad bénéficia curata , attenta informatione Archiepiscopi Oratoris sup^c 'ffficessitate , et attenta ctiam informatione Xuntii Apostolici, etc. .v.Postquam vero Archiepiscopus pmcfmitum presbyterorum uumerum viguore impetratœ facultatis ordinaverit, novas obtulit preces , quibus, necessitate urgente, postulabat prioris induiti renovationem , ac licet i^ttntius Apostolicus Hispauiarum peiiiis annuoiuUim censucrit, Xegativum tamen tulit responsuni. Iterum supplicavit Arcbiepiscopus , maxime quod urgens nécessitas ecclesiaruni parocbialium et iuopia Sacerdolum ex pniecedenti indulto Benedicti XIV comprobata, adhuc vigere, teste ii)S0 Xuntio Apostolico, ac demum vercndum non esse aiebat de mendicitate ordinandorum , quia , si reliqua omnia deessent , illorum sustentationi satis consultuni reraaneret ex obligalione, quœ de jure imminet ordinanti ejusque successoribus , alendi ordinatos sine titulo, donec aliunde provideantur juxta censuram textus in cap. Cum secundum 16. De prœbendis ; qu'm ratio habenda sit de pra;judicio inde successoribus resnltante, cum ex debito pastoralis sollicitudinis teneantur Episcopi indigentiai populi et cura^ animaruni iprovidere de sulîîcienti ministrorum numéro , illisque alimenta praestare de bonis Ecclesiœ. ILec Archiespiscopus. , proposito autem dubio : /l« sit concedendum Archiepiscopo Valentino uovum indiiltinn promovendi ad Sacros, etiain presbijteratus , Ordines , clericos magis idoneos ex oppositoribus ad Curata, titulo SuÛicientice, ad instar prcecedentis induiti concessi a Sa. Me. Benedieto XIV., ita ut sit recedendum <i ;4^isis in casK, etc. Sacra Congregatio diei 17 Januarii 17G1. censuit — Affirmative pro viginti quatuor presbyleris, ad formam prcpcedentis induiti, factùverba cumSSmo. — sicuti videre est in The§aHr;Qi^e$olutjonUBi fow.

Quœaara vero sit novissima hisce in casibusr^raxis ejusdemi S. G.

potisssirauin quoad (liœccses Rogni B psndunt plura, nostra

prœsorlim setale elargita iadulla , pcnes thesaiirum resolntionum inter

supplices libellos rclaîa. Quœ inter sufficiat memorare indisUiim triginla

supra unum ex aliimnisScminarii N. concessum die i. Septcmbris 1837

qui quum exposuissent ipsishaud licere ad Sacros promoveri Ordiues o})

deficientiam iuleaii (itiili patrinionialis , instarentque pro opportuna

(iispeiisatioue sub spc obtinendi olficii ecclesiastici ubi e Soiniuario egre-

<îerentur, S. Congregatio — attenîis pecuUaribus circumstantiis pr(P-

serlim Ecclesîœ necessitate, dummmodo ahsii pericuhrii qvod oratores cum

Ordiiiii dedecore mcndicare tetieantur, pro gralia dispciisatiouis ah intcgri-

Uile putrimorni sncri , et hahilitationis arbit. et consc. Ephcopi induisit, (jui

ciiret Oratores providere anteqnam eSeminario egrediantur ds aliquo bénéficié

vel saltem munere ecclesiastico. — Quara rescribendi normam aliis etiam

ia casibus servatam conspicinius et pro diversis quoqne diœcesibus ,

ceu videre est in Meliten. die 27. Novembris dicti anni inter supplices ,. I . ..,..■ 1^0 non

libellos pariter relata. -ry

His positis , videant EE. YV. , an et quomodo sit annuendum precibus Episcopi B. ; an sit babenda ratio illa uniforniitatis , quam satis esse autuniat antistes ut indultum de promovendis Glericis ad Saçios Ordines sine titulo, etiam extendere velit ad cos clericos qui patriinonium ccclesialicum sibi çonstituere possunt; seu potius fnuianda sanctio Tridentina pro lis casibus quibus servari queat; quia, ut dicil Benêdictus XIV, in tractatu deSynodo lib. 12. Cap. 5. numer. 14. ita fertSedis Apostolicïc institutum et consuetudo, ut in peculiaribus quidem casibus, si graves causai ita suadeant , dispensationes a legibus gencralibus aliquando concedere non recuset ; ipsas taraen loges pro cieteris casibus in suo robore subsistere velit ; cum Roraanus Pontifex Sacrorum Canonum, atque Constitutionum a Proedecessoribus suis editaruni , quoad licet custodem se, ac vindicem pniebeat.

Tideant etiam, an expédiât indultum concedere declericiSjpronîovendis perpetuo duraluruni, sicuti expostulare videtur episcopus orator; quod unquani concessum fuisse in actis Sacrœ hujus Congregationis reperire non licuit, nec episcopo Felitrano indcfinite permittere ordinationes titulo Mensœ Calhcdralis Sacram Congregationem Episcoporum et regulariuni voluissc ; refert Pignalelli , illi rescribendo ex Oraculo Papse, ut recurreret in casibus particularibus, si quando opus esset parochialium , vel aliarum Ecclesiarum iudigentiaî occurrere , sicuti habetur apud dictuni auctorem tom. 5. consult. 11. mun. AT)] seu potius annuendum pro lacuUate admittendi clericos sine titulo ad Sacros Ordines, pro aliquo certo et determînato casuum numéro, sicut lert sâcrœ hujus Congregationis Stylus, et praxis.

ïiisup»er erit Sapientiae EE. VV.. jndicare de eo quod proponit Nuntius

Apostolicus B.'! ^ . in sua inforniatione, neitipè, pro negbtîo facîlhis cxpedieiulo , ne res quidquam defriraenti ex dilatioae experiatur , Teniam facultalis de promovendis clericis sine titulo, singulis vicibus concedend;ie , Nunîio Apostolico in B. . . pro tempore résident] a SSrao. D. Nostro perniitti posse arbitratur.

'' Agilur in secunda dubii parte ulrum approbanda sit nova , quani rhvehendam censuit episcopus disciplinam , qua singuli ordinandi stiminam ducentorum francorum semel solvere deberent, ul deinceps éx fructibus pecunia^ cura episcopi collocandLTî , provideretur sustentationi clericorum qui pro aîgriludinc auî debilitate niunus Ecclesiastioum jam exercere nequeunt. Asserit stepelaudatus B. Antistes eam uuii ain occurrere viam , ut miserrima; conditioni coniplurium Ecclcsiasîicorum , qui siue sufficienti , vel etiam sine vero et frugifero palrimonio ad Ordines Sacres assumpti , non habent unde sustententur , cum jam non suppetant vires ministerii vel officii exercendi, sicut quotidic de Vicariis parochiarum cooperatoribus, necnon de professoribus in schola jtublica niuneri instruendie juventuti adlaboranlibus accidere videtur.

Hac solumniodo opportuna provisione succurri posse ait gravissimis oneribus raensœ Episcopalis quœ Clericis sine titulo ordinatis de cougrua suslentatione providere tenetur ; et pr^esumi poîest san)ius quod oneri impar, probibere nequit quominus afflicto non addatur afïlictio , ei* clericis segrotantibus desit opportunum alinientationis subsidium. À'ddi potest insuper id quod niaximi habendum est , scilicet quod viri ecclesiastici alacriori pede ministeriis sacris incumberent , nec de futura sua condilione cum anxietatibus cogilarent; nec avaritiae periculo |uccumberc , siculi bodie accidere potest, aniplius adducerentur , si séinel per institutionem novœ propositœ disciplinse de convenienti toto viuç suœ tempore subsidio certiores facti essent.

Nec nova methodus quidquam difficultatis pra; se ferre videtur, cum nec ullus forsan Ordinandus extiterit qui modicam summam, vel ex "parenîibus , vel ex piis benefactorum largitionibus, sibi procurare nequeat. Neque periculum scandali, sive, admirationis in ordinandis aut in illorum consanguineis exoriri posse lestantur Episcopi G. /'f. et L. qui novae methodo sese subscriberc significarunt, et quod ita ^conficeretur commune rerarium , quo Clericis esurientibus succurratur, .apértissime comprobarunt.

' Contra vero propositam disciplinam perinutilem fore, imo et implica-

Itîssimis difficultatibus obnoxiam ex animadversionibus caeterorum C.

'Xntistitum deprehenditur. Cum enim in B. generatim , ad majores

ôrdines non assumantur , nisi ii Clerici quos Ecclesiœ nécessitas aut

militas exposcere videatur , et de quibus indubia spes est , ut stalim ac

I 'Sacerdotio initiati sunt , aliquod oflicium consequantur cui honesta

pensio a puMico serarîo assignatur , hinc fit ut nonnisi perraro accidere possit, ut viri ecclesiastici non habeant unde sustententur, et de eo quo raro occuriit, legem statui nou dcbere nec introduci novissimam disci-i plinam qiuv: praxi universix; Ecclesi;e valde adversatur.

Gravissima autem scandala, ac adniirationem in ordinandis et eoruni consanguineis , suboriri posse ex n(»va introducenda methodo, asserunt plurimi ejusdem regionis antisliles, ceu reperitur in informatione Emi. Gardinalis Archiepiscopi M. ad Emum. Sacrse hujus Congregationis Prœfectum — « Si ordinandi (iia lUe) deinceps loco tituli patrimonialis aut pensionis semel solvere cogerenlur ducentos fraacos ad annuos census applicandos, facile evenire posset, ut boc in diœcesi mea tani ordinandis quam eovum propinquis displiceret, et Ecclesi::e hostcs inde occasionem sumerent calnmniandi clcrum — ; » et forsan non eifugere apud imperilum vulgus aliquam sinioniœ speciem eam summa; solulioneni pro acquirendo jure quodam ad suslenlatiouem futurani de qiia ordinati , majori sane ex parte , staliito casu baud eveniente, subsidium nulluni accipere deberenî. - srjtlno "pbiny

Nec satis tiituni vidcretur bujusmodi consîituendum commune serarium, cum spes non adsit Ibre , ut pricsidio potestatis civilis niiiniretur, et idco nec difficile esset accidere , ut dépérirent census ex solutionibus singulorum ordinandorum consîituti: ac eo ia casu qualibus oneribus obnoxiamroremensam episcopalem, et qualiler murmurationibus et querelis locus pnebcretur, satis praivideri potest. Nec etiam anibigendum qniu administralio comrnunis «rarii innumeris obnoxia esset difficnltatibus, et insuper ulilium inde provenientium divisio querelis , dissidiis et accusationibus, ipso Episcopo minime excepto, yiam aperire posset, sicuti in bistoriis accidisse legimus , autequam de divisione bonorum ac redituum sapientissime ab Ecclesia provideretur ; de quo meutio est in Vcrulana divis, massœ cnpit. Diei ^2.9 martii 'Î8i7.

Obstat proinde etiam illa inveterata Ecclesi» uuivcrsaî praxis, qua , liceî patrimonium sacrum confici debeat ab iis ordinandis qui nec benelicium ccclesiasticum , nec pensionem pacifiée possident , ac etiam alienatio bonorum in tilulum ordinationis assignatorum ipsis prorsus proliibcatu!', donec bctieficium congruum assecuti fuerint, attamen nec niinimam bonorum patriaionialium partem ad Ecclcsiam transire debere fert praxis universa , sed eorumdem bonorum plénum dominium clericis omnimode habetur ; et ideo dislraclio , atque consumplio eorum arbitrio reiinquitur, ex cap. I. de Testainentis , et cap. I. de Success. ah. inlpstal. Gui profecto disciplinse minus conseatanea videri posset iiovissima mcthodus qua singuli ordinandi modicam equidem , sed plerisque familiirj forsan gravosam patrimonialium bonorum partem perderc tenerentur , ad commune airarium transituram , de cujus fruclibus nec

ullum forsaii subsidium scmel ordinalî pefcipei'e deberent , cum pro non interrupta valeludine ecclesiasticis ministeriis ac muneribus sodiilo incumberent.

Nec valert't excmphim e praxi Ordinum religiosorum desiimptura, cum aliter de Ordinibus regularium, aliter vero de ciericis soecularibus disposuerit ecclesiastica disciplina. Eîcnini, dum regitlaribns oraiiia communia, nihiUjue proprium statuit canonica sanctio, voliiit e contra ut ecclesiasticis viris, reditus cevti et deîerminati assignarentur quibus, tanqiiam rébus propriis absque ulla episcopi auctoritate ulerentur, siculi habet Gouzaîes ad cap. 3. de Prœbendis et dignitatibus n. 8. Hinc parochis bénéficia , canonicisque praebendae distinctes pleruraque atlributiG : nec quaudoquc probari a S. C. quod massa coramunis sîaîuaîur iis in Capitulis ubi existit praebendarum distinctio, eruere licet ex Alatrina 13 Decembris 1826. quemadmodum contra faciliter divisionem massre comraunis in praibendas admitti patet ex Firmana 11 Julii 18()l maxime vero ex Verulana super cit.

Quidquod uec prioribus sieculis extitisse plenam bonorum communion^m probatur ex cap. Dileciissimis 12. Qiiœst. I. nec non ex Extravaganti Cum inter. de Verb, Signif.; et insuper ex eo quod ipsis canonibus Aposîolorum statualur Episcopum communitati processe debeiT et rébus communibus uti posse , casu quo indigeret, unde tacite innuitur aliquid habere potuisse ia palrimonio quod nécessita tibus suis non sufTiciebat , ut fere eisdcm verbis deduxit Gratianus in cap. Prœcipimus § Cum ergo. 12. Qncest. I. Idem apparot ex canone Sint manifesta. 12. qtiœst. I. et can. llli autem. nec non can. Si privatam. sicnfi notât Gonzalez loco supr. citât. : et licet Gregorius , qui creditur YIÎl. cap. d. de Yita et honestate clericomm, , rescribens Episcopis, statuât — « ut facultalibus Ecclosiarum vestrarum , atque proventibus , et expensis etiam diligcnter inspectis , certum in eis valeatis imponere numerura clericorum , et statuere , ut bona eorum reniant in communione, et ei una donio vescantur, etc. — » nibilominus agi in hoc textu de regularibus, seu de ecclesia canonicoruai regularium jam construcia , et in regularem erecla, notant Glossa et Lotterîus lib. 1. de re Benefic. cap, 14. num. 44.

Hinc concludeudum videtur constitulionem communis serarii favore clei'icorum soccularium universse adversari praxi, multis abhinc sœculis inv-eteratre , et disciplina generali cleri soccularis valde ropugnare. Nec inpr.iesentiarum ubi errores communismi, ut ajunt , undique grassantur , opportunam esse novissimam methodum quœ quamdara communismi speciem prœ se ferre videri posset. Sapientissimo enim consilio factum est, ut, dum ecclesia proventus distinctos stafuit, jura insiniul proprietatis in clero sœculari tueretur, sicque apcrtissime sese alienis-

— Uh. — simam profiteatur ab illis monstruosis figmentis qusc jura peculiarla evellendo , totum hunianura L^enus in miscrum cataclysnmm adducere conantur. . ^ . .^

Nec déesse juris remédia favore clerici tegrotantis vel debilitati , evincitur ex ipso Decretalium titulo. Clericiim «grotantem intègre percipere fructus sui beneficii , apertc ibi statuitor , et insuper prôbàtlir ëx cap. Prœcepta 55. distinct, ex capit. 1. 2. 3. 4. o. Quœst. L caus.l. eà^'caf. Significatum. 11 de prœbendis , ex cap. unie, de clericis non residentibus in Sexto, Cap. Grandi, de suppl. ncglig. prœlatonmi , cap. Gonsûhlus 11. quœst. cap. licet de censibus et aliis passim. Ratio est ea quani tradit Pontilex cap. I. de clcrico ;«grotante , scilicet, ne addatur flagellatis affîictio; altéra auteni, ne si privarentur clerici suis beneficiis, nullus de ca;tcro qui Ecdesiai miliîct potcrit inveniri.

Rectorem vero aniinarum ab oflicio amoveri pro œgritudine non debere, sicut in diœcesi R. ex ipsa Episcopi relatione facluni esse coastare videtur , sed illi dandum esse coadjutorum , deducitur ex cap. 5. 4. 5. 6. eod. tit. de clerico œgrotante vel debilitato ; ita ut habitus èùra; sit pênes coadjutum, cxercitiuni vero pênes coadjutorem, sicuti tbtidem verbis aitFagnan, ad cap. 3. eod. titul. num. -i., qui addit eum textum loqui de rectoribus ecclesiarum et curam auimarum habentibus quorum appellatione ex proprietate vocabuli veniunt inferiores curati, cap. final, de prwbend. cap. Ex transmissa. de decimis.YA licet coadjutor vivere dcbeat de Ecclcsia; proventibus cap. unie. eod. tit. in 6. et inde con^ruam accipere portionem ab Ordinario taxandam, attamen, quatenus reditus Ecclesia; non sufliciant coadjutori et rectori œgrotanti , tune proventus primo et principaliter esse debere in dispositione rectoris,et consequentur illius necessitati prius esse providendum, coadjutori autem providendum ab Episcopo vel a parochianis , tradit cum aliis Fagnan. eod. cap. 3. de clerico agrotan. num. 12.

Nec aliter dicendum de rectoribus parochiarum ad nutum amovibilibus ipsamet dictilat aiquitatis ratio ; quod insuper asserendum de caeteris clericis officium aliquod exercentibus , testalur supra laudatus Fagnan. in cap. Consjdtationibus eod. tit. n. 40. ubi iudiscrimiuatim ait quod a omnia jura clamant inhabilem ad officium exercendum propter morbum perpetuum, et incurabilem non posse ab officio , seu beneficio prius haltito amoveri, sed tanlummodo dandum esse illi coadjutorem. » Nec sane frequentiores évadèrent casus quos lamentatur et quibus occurrere satagit Episcopus Orator novissima proposita methodo , nisi ècclesiastici viri , infirmitate correpti , ab officio seu munere amoveii viderentnr. ' c.

Erit quocirca^EEf'W! judicare utrum aliqua reprehensione dignum sit illud hodierni Antistis R. factum , si consulta equidem Apostolica