Paris, Hachette, 1880, in-8°, p. 211 et suiv

Venise. — 1540-1542. 45

•706 AMBASSADE DE GUILLAUME PELLICIER [l548]

CLAUDE liADUEL A GUILLAUME PELLICIER'.

1. — [Nîmes, 1518?] — « Tua summa cximiaque virtus ac doctrina fecit ut ego de tuo ingenio atquc animo excellenlem quandam ac singularem opinionem liabuerim, atque in te uno non solum liujus provinciœ Narbonœ, verum ctiam ecclesia; christiana; ac litcrarum ornamentum maximum clarissiinumque posuerim. Hujus meœ opinionis ac exislimationis de tuâ virtute multos proferre possum, tum vero neminem habeo quem vel coram Deo verius vel ad pacem concordiamque vestram accommodatius opportuniusque proferre possum, quam, Reverendissime, affînem tuum et amicum meum, cum que sœpe et ea judicia et colloquia de tiiis optiinis moribus studiis([uc l'eci, ut magnopere mirer quid postea acciderit quod tantam voluntatuni veslrarum commutationem tantamque varielatem opinionum postea attulerit. Neque vero ego possum deponere eam opinionem, quam ego de tuâ singulari humanitate virtuteque suscepi, prœsertim jandiu confirmatam atque in animo meo ita infixam, ut nulla eam res possit convellere, sed tamen maximum dolorem accipio cùm, Reverendissime, causa [tum illius] quem diligo tum vero tua cujus dignitatem charissimam iiabeo eam incidisse controversiœ contentionem, quge sanclissimum jus vestrœ conjunctionis ac necessitudinispiis de causis institutse maximopere violare videatur. Haec religio ac sanctitas vestrœ necessitudinis nullam immutationem atque alienationem vestrorum animorum sine maxima et admiratione hominum et offensione habere potest, prsesertim eorum qui optimos utriusque mores conjunctissimosque sensus cognoverunt. Illudetiam invita usitatum periculum vehementer me commovit, quod sœpe videmus fratrum propinquiorum necessariorumque contentiones habere et majorera et odii dissidiique acerbitatem et eventus ac exitus calamitatem quam alienorum, neque enim uUœ soient esse graviores offensiones quam eorum qui conjunctissime ipsi ante vixerunt. Itaque cùm ego sempertibi tantum tribuerim quantum homini prudentissimo, doctissimo atque humanissimo debuerim, Renanum ^ etiam cum ipsius causa tum quod tuus esset nepos dilexerim, non alienum a meo officio me facturum existimarem si, priusquam hœc vestra discordia longius procederet animorumque vestrorum contentio exardesceret, interpouerem aliquam velcommonitionem velpotius prœcationem, qua, Pra^sul Reverendissime, te etiam atque etiam orarem ut te ad levitatem mansuetudinemque dares, et si qua ab illo esset facta offensio eam deponeres, atque eam vel pristino aniori vestro ac conjunctioni vel humanitati bonitatique nalurœ tuœ condonares. Mihi est communicata ac