‹ Correspondance politique de Guillaume Pellicier, ambassadeur de France à Venise 1540-1542, publiée sous les auspices de la Commission des archives diplomatiquesChapitre 163 sur 226 · La porte de Lattes, à Montpellier · texte numérisé non relu

La porte de Lattes, à Montpellier

« Ac initio quidem Pellicerius, ciim spes esset posse obsisti malo, Monspelio non se movil; scd, quantum consilio providere potuit, providit ne hfec civitas in hœreticorum potestatem deveniret; sed cùm illi vincerenl, rem desperatam videret, ut se melioribus teniporil)US reservaret, fugà se in montes proximos recepit, ubi loco tulo eum familià aliquotque amicis, qui unà profugerant, donec hsec conquiescerent, se continuit. Anno demum quinto et sexagesimo restitutà pace cum Montmorancio Danivillœo, provinciœ prœside', Monspelium rediit, ubi statim ad restituenda quse hereticorum furor perdiderat animum intendit. Sed brevi intervallo turbatis iterum rébus, cùm ad caetcras calamitates atrocissima pestis civitatem incessisset, ad montes suos remigravit.

« Erat tum affecta œtatc. Cùm in levem morbam incidisset, medici ei catapotia pra?scripserunt ex colocyntide, quod ei medicamentum perniciem attulit; nam exulceratis intestinis dire atque insanabili ulcère inter acerbissimos cruciatus contabuit *. Greditum est vulgô pharmacopolse inscitiâ periisse, cùm is ei colocyntidem maie contusam prœbuisset; sed vix mibi credibile fiat liuic herbœ etiam malè contusœ eam vim esse, ut sine admisto veneno lethifera esse possit. Quare necesse est, aut pharmacopolam scelestum fuisse (prsetio nempè corruptum ab aliquo), aut antequam catapotia prœberentur, ulcus jam œgri viscera insedisse, remedio irritatum esse. Istud credere mallem, nam benignius est; sed mihi difficile erat alterum non credere. Fuit enim cui utile esset Pellicerium citô è vitâ discedere. Petrus scilicet Rovillœus, quem aliquot ante annos rex Damvillœi rogatu Pellicerio sucessorem designaverat ^,

1. Henri I*"' de Montmorency, comte de Damville, second fds du connétable, né à Chantilly le 15 juin 1534, mort à Agde le 2 avril 1(314. Il avait succédé en 1563 à son père dans le gouvernement du Languedoc, où il se maintint à peu près indépendant jusqu'à la fin des guerres de la Ligue. Maréchal de France en février 1567, il devint duc de Montmorency par la mort de François, son frère aîné (1579), et fut nommé connétable par Henri IV, en décembre 1593.

Page 1