‹ Correspondance politique de Guillaume Pellicier, ambassaduer de France à Venise 1540-1542 (volume 2)Chapitre 159 sur 214 · La porte de Lattes, à Montpellier · texte numérisé non relu

La porte de Lattes, à Montpellier

« Ac initio quidem Pellicerius, ctim spes esset posse obsisti malo, Monspelio non se movit; sed, quantum consilio providere potuit, providit ne hiec civitas in hgereticorum potestatem deveniret; sed cùm illi vincerent, rem desperatam videret, ut se melioribus temporibus reservaret, fugâ se in montes proximos recepit, ubi loco tulo cum iamilià aliquotque amicis, qui unà profugerant, donec haec conquiescerent, se continuit. Anno demum quinto et sexagesimo restitutâ pace cum Montmorancio Damvillœo, provincise prseside', Monspelium rediit, ubi statim ad restituenda quce hereticorum furor perdiderat animum intendit. Sed brevi intervallo turbatis iterum rébus, cùm ad cœtcras calamitates atrocissima pestis civitatem incessisset, ad montes suos remigravit.

« Erat tum afTectâ œtate. Cùm in levem morbam incidisset, medici ei catapotia prœscripserunt ex colocyntide, quod ei medicamenlum pernicieni attulit; nani exulceratis intestinis diro atque insanabili ulcère inter acerbissimos cruciatus contabuit *. Creditum est vulgô pharmacopolae inscitiâ periisse, cùm is ei colocyntidem maie contusam praebuisset; sed vix mihi credibile fiat huic herbœ etiam malè contuste eam vim esse, ut sine admisto veneno lethifera esse possit. Quare necesse est, aut pharmacopolam scelestum fuisse (prœtio nempè corruptum ab aliquo), aut antequam catapotia prœberentur, ulcas jam œgri viscera insedisse, remedio irritatuni esse. Istud credere mallem, nam benignius est; sed mihi difficile erat alterum non credere. Fuit enim cui utile esset Pellicerium cité è vità discedere. Petrus scilicet Rovillœus, quem aliquot ante annos rex Damvillœi rogatu Pellicerio sucessorem designaverat ',

1. Henri P'' de Montmorency, comte de Damville, second fils du connétable, né à Chantilly le 15 juin 1334, mort à Agde le 2 avril 1614. 11 avait succédé en 1563 à son père dans le gouvernement du Languedoc, où il se maintint à peu près indépendant jusqu'à la fin des guerres de la Ligue. Maréchal de France en février loG7, il devint duc de Montmorency par la mort de François, son frère aîné (1579), et fut nommé connétable par Henri IV, en décembre 1593.

Page 1