FIN

HIPP0CRAT1S APHORISMI.

Ad extremos morbos , extreina remedia exquisité optima. Sect. 1 , aph. 6.

Cùm morbus in vigore fuerit , tune vel tenuissimo victu uti necesse est. Ibid. , aph. 8.

In omni morbo , mente valere, et benè se habere ad ea quæ offeruntur, bonumest; contrarium verô, malum. Sect . 2, aph. 33.

In raorbis minùs periclitantur ii quorum naturæ , et ætati , et habitui , et tempori magis cognatus fuerit morbus , quàm ii quibus horum nulli similis fuerit. Ibid. , aph. 34-

Qui solitos labores ferre consueverunt , etiamsi debiles fuerint et senes, insuetis , robustis licet et juvenibus, faciliùs ferunt. Ibid. , aph. 49*

A longo tempore consueta , etiamsi fuerint détériora , insuetis minùs turbare soient; oportet igitur etiam ad insolita se vertere. Ibid., aph. 5o.

Omne siquidem multum naturæ inimicum. Quod verô paulatim

fit tutum est , tùm aliàs , tùm si quis ex altero ad alterum transeat. Ibid. , aph. 5i.

Omnia secundùm rationem facienti , et non secundùm rationem evenientibus , non ad aliud transeundum, manente eo quod ab initie visum est. Ibid. , aph. 5a.

ÏX.

Ex morbo diuturno alvi defluxus, malum. Sect. 8, aph. 5.