EPISTOLA XXX
Poggius pl. sal. dicit Nicolao suo.
Rome, 4er septembre (1425. De T.).
11 dit qu'il a eu mal à l’œil par suite d’un refroidissement et raconte de quelle façon il a été trailé par le médecin. J1 dicte sa lettre à son scribe à trois heures du matin, ne pouvant dormir. Il réclame du parchemin et les Philippiques. Il prie de dire à Nicolas qu’il s’occupe de son affaire. Il a demandé de la ficelle à Loisio.
Si vales, bene est; ego opto valere. Hanc totam hebdomadam aegre passus sum in oculo dextro, qui cum jamdudum lacrimare occepisset, propter conceptam credo frigiditatem, consilio cujusdam medici, qui peritus in ea re videbatur, quique ipse jam multos se curasse dicebat, indidi aquulam quandam in oculum, atque ejus opere ita humores commoti sunt, ut non defluere, sed ruere in oculum viderentur. [taque aliquot dies vitam duxi epicuream, pane et aqua vescens, et item polenta. Optime ergo hortulis suis Epicurus me ad
convivium accepisset, hospitibus aquam et polentam pollicebatur,
asserens eo Cibo illos secum bene permansuros. Usus sum praeterea continuis fricationibus post tergum, atque iis quas ventosas vocant ad vim humoris a capite divertendam. Sumpsi et hodie potiunculam levem, non quae corpus evacuaret, sed quae dimoveret materiam jam fluentem. Quamobrem hac nocte visus sum esse meliuscule quoad oculi levamen. Nam febricula quaedam paulum me pervasit ante coenam sive novitate victus commoto corpore, sive fricationibns, sive doloribus, qui me torserunt post potationem sumptam, per universum diem. Spero tamen me illam facillime depulsurum.
Haec librario dictavi post coenam circiter tertiam noctis horam somnum fugiens. Mihi enim non solum scribendi, sed ne aerem quidem conspiciendi ulla adfuit facultas. Sed haec hactenus.
Te oro ut de membranis et Philippicis quamprimum conficias, quod jam saepius peto. Nicolae nostro verbis meis dicas volo, litteras suas esse mihi redditas ; sed neque minister quod sciam venit, nec si venisset, quod postulat, perficere potuissem. Credo tamen me propediem bene valere, et rem confecturum me spero.
Scripsi Ser Loisio ut compararet mihi paulum funiculit. Is cum pecuniam sumpserit a mensa Nicolae non dubito eum coemisse. Tua ergo sit opera, ut quamprimum ad me mittatur, quod erit mihi pergratum. Vale, et me ama ut soles.
Romae Kalendis septembris.
EpisToza XXXI
Poggius pl. sal. dicit Nicolao suo.
Rome, 8 septembre (1425. De T.),
Il annonce son rétablissement. Il rappelle ses demandes de parchemin et de ficelle. Si les livres d’Antonio sont mis en vente, il en est que Niccoli et lui ne doivent pas laisser acheter par d’autres.
Scio te ex superiori epistola, quae erat conscripta hbrarii manu, nonnihil molestiae suscepisse, his volo omnem moerorem, si quem conceperas, te deponere : convalui enim ex molestissima valetudine, et tum oculi, tum caeterum corpus recte valet, ore*excepto, quod dente molare caret, et quidem per vim abstracto : tantus fuit impetus reumatis. Quid a te petam nescio, nisi ut quamprimum cures de membranis, et libello, quae toties peto, et item funiculo quod novissime.
4 Pour la reliure des manuscrits.
ne
