Sen., Ep. XVII, 5, 4; — H

tidie, Nerone vel Domitiano regnantibus, sgevos perimebat « classis numerosa tyrannos* » ; nec semper Brulum aut Cassium laudavisse erat capitale*; quumque stoici aegre ad privatim vilam colendam secederent sine ulla potentioris offensa, nonnullos invenire erat ex rhetorum cathedra ad fasces progresses \ Inter tôt bonarum artium doctores sub malis principibus e civitate ejectos, quotumquemque rhetorom invenies? Vix unum aut alterum, imprudentiae magis reumquam contumaciae *. Quid mirum si inira permissae licentiœ fines se continerent? Quid mirum si umbram eloquentiae aucupantibus sufficeret libertatis umbia? Sic et populo morem gerebant, et principi non displicebant. Quin etiam, ut non timendum erat ne rhelores concessis abuterentur, ita sperandum erat eosdem, falsam libertatem pro vera ducentes, et voti compotes ubi sine periculo nec gratis artem docere possent, prout se liberiores crederent, ita gratiores in regentem prœslituros. Inde principis qualiscumque a qualicumque rhetore laudes.

Nec aliter sentire poterat acceptissimus inter tôt alios, atque imperio quasi admotus, de rhetore consul factus, Fabius Quint ilianus. Qui in judiciis raro mediam illam viam incorrupli testis tenuit, sed ante omnia principem et omnia principis laudavil. Gratus fecerit, esto : sed immodice, sed ambitiose. Bonus vir non grates agit velut pravi blandiuntur : nec sani utique judicii est perridicule, aut absurde, aut etiam falso laudasse». Erubescimus legentes apud Quintilianum quod vix apud iMarlialem Statiumque aliosque parasites scriptores ignoscatur. At enim candidus scripsit. Ita vole : namque (ut nobis infra dicendum erit), candidum magis quam ingenuum invenimus. Non enim ista simplicitas eo unquam evasit ut quidquam ipsi nociturum de potentioribus sentiret. »