Juv., Sat., VII

'2. l-audatur ab ipso Quintiliano Cato Uticensis : XII, 7, 4,

3 Juv., VII, 197-8 :

Si fortuna volet, fies de rhetore consul; Si volet haec eadem, fies de consule rhetor.

4. Juv., VII, 203-5. Loquitur ambiguë Juv. de ThrasVmachi atque Sec. Carrinatis exitu, quos pœnituerit « vanae sterilisque câthedrae ». Qui sanè exsilio mulclati erant propter linguœ improbitatem.

5. In. Or., III, 7, 9, laudat principis pietatem; IV. prnœm., 5-5, laudat *awctisswium ceusorem ..; ut in omnibus, ita in eloquentia eminentissimum ; — invocat quasi numen; X, 1, 91-92, maiimum poetam , etc.

Quae dum ageret, ingenio magis an arli induisent, incertum. Non semper enim laudat obcausam; laudat saepe ut laudet. Eum tamen sibi alicujus ambilionis conscium nonnunquam fuisse, et laudavisse quoque ob utilitatem, nemo infitias ibit, quum candidissimum bominem non oninino aut irae, aut invidiae, aut pojore ctiam calliditatis expertem deprehendeiimus.

Non desunt enim quos oderit Fabius, iidem scilicet quos jamdudum aversetur princeps, philosopbi, et o stoicis in primis philosophi. Quos quidem et per viginti annos in publica institulione non destitit incessere, et post impetratam studiis quietem in libro ita exagitavit, ut non solum pro quibus, sed contra quos ille sit scriptus, jani aperte cernatur. Neque eum nuUo litterarum amore inductum id fecisse contenderim, neque, quos magister impugnavisset, scriptorem laudare potuisse : nempe diversi generis non erat inscius, et pro domo dicebat. Attamen si paulum verbis temperasset potentissimus, si minus omnia aliéna odisset, si, ut ipse prsecepitet fecit saepissime, nulla invidia judicasset, etpaulo generosior nobis videretur, et magis veritati quam Domitiano amicus^ Quam injuriose loquitur de illis Senecœ aemulis qui, in universo eloquentiae naufragio, illam tamen et praeclarissimam, quae ad mores spectat, partem retinere voluerunt! Quomodo deridet « illam barbam atque tristitiamM » Vilio sane accidit quae juncta sint natura non usu quoque copulata esse, nec jam eosdem sapientes atque éloquentes haberi; sed vilio temporum, non hominum : nec nisî superbe dici potest « curam morum inferioribus ingeniis prsedae fuisse ^ » Jam ne quidem « rationem rectae honcstaeque \itse ad philosophos relegari )> patitur Aristarcbus noster^; jam, quidquid artis illi attigerint, porruptum contaminatumque eorum vitiis denuntiat*. Nec eos ignorantiae et insolentiae tantum, sed e infamiae accusât. — At enim sunt modesti quidam : « philosoph inferiora omnia praeceplis suis credunt^ » — Sunt forsitan boni : « Quum philosopbum dicunt, hoc accipi volunt, bonum virum; » sed, Fabii seritentia, « nostris temporibus sub hoc nomine maxima