Sen., Ep., XVIII

apud quern maie audiebant propter istam tristitiam et consuetudinem vitai a caeleris abliorrentem, tollendi e medio visi sunt. Primus Tiberius philosophes vi expulit, nec ipsis inathematicis, nisi « se arlem desituros promittenlibus, veniam dédit* ». Expulit et Nero, Nero philosophi alumnus, quo tenipore Seneca ipse « maxime placebat )), qiio forsilaii amio, modestissima et opportunissima epistola, ille hanc vulgarem opinionem, « philosophiae fideliter deditos, contumaces esse ac refractarios » studiose redarguebat^ Quid ergo de cseteris erat sperandum, si, quum stoico phiiosopho filium principem mater traderet instituendum, ipsa quidem eumdem a philosophia averteret, et praîceptor non per se salis valeret ad docendam siiam artem,imo ad defendendam^?Sub Vespasiano dcmum licuit philosophis animum erigere, sed quam paucis superstitibus, et de recenti auctoritate quam dejectis ! Mullum nempe intra paucos annos conversa esse vulgi studia constat; ita ut, quam sapiens sedem apud principem frustra occupaverat, eam in eo nunc esset rhetor ut obtineret,et victor in victi succederet opes.

Scilicet latior semper patuerat rhetori campus impune dicendi quam phiiosopho. Sane quia res scholasticœ, declamationum argumenta, nihil habebant reconditi, sed erant aliquid iictum et ({ sTciTtdXatov », a quotidiano rerum usu remotum, nec non et moribus consecralum, quod nihil feriret nisi aurem, nihil peteret ultra acclamationem. Verba intra tecta et parietes non amplius personabant; et, nuUius ducta de pectore, nullius menti infigenda, e summis labris proferebantur. Ventilare id erat, non pugnare; et saepe securior oratio, quo furiosior. Longe aliter habebantur circumspecti illi philosophorum sermones, quando non quid quisque diceret sed quid sentiret, quœrebatur. Quibus securitatis vel minima portio erat nihil iniqui facere, et illud ipsum silentis privatieque sapientiœ sacrarium non tutum erat, sed tutius\ Ergo quo-