‹ Dictionaire Des Sciences Médicales - Biographie MédicaleChapitre 12 sur 178 · LIBA · texte numérisé non relu

LIBA

long-temps sous le nom de liqueur fumante de Libavius. D'ailleurs, on ne peut douter qu'il n'ait connu la transfusion du sang, et qu'il ne l'ait regardée comme un moyen de guérison ou de rajeunissement. Elle est décrite avec toute la clarté désirable, dans le passage suivant de son Appendix necessaria syntagmatis arcanorum chymicorum (Erfort, i6i5, in-fol.) : Adsit juvenis robiistus , s anus , sanguine spirituoso plenus ; adsit et exhaustus viribus , tenais, macilentus , vix animum trahens. Magister arlis liabeat tubulos argenteos inter se congruentes; aperiat arteriamrobusli et tubulum insérât muniatque; mox et œgroti arteriam findat , et tubulum fœmineum infigaty et jam duos tubulos sibi mutuo applicet , et ex sano sanguis arterialis calidus et spiriluosus saliet , in œgrotum , unamque vitæ fontem afferret , omnemque langorem pellet. On prétend que ce fut la fable du rajeunissement d'Eson qui lui en suggéra l'idée. Ses nombreux ouvrages ont pour titres :

, Epistnla de examine panaceœ Amwaldina» , ut qui s que judicare possit , quà artc Amwaldus usas sit. Francfort, in -8°.

Neo paracelsica , in quibus vêtus medicina defenditur adversus nrtpt- •nrpi&TtL tum G. Amwald , cujus liber de panaced exculilur. , turn J . Gramanni, servatâ verâ verce chimiœ laude. Francfort, iSgj , in-8°.

Analome tractatus neoparacelsici de pharmaco c al ha r tien , scripti adversus Galenicos veteris verccque meaicinœ professores. Francfort., 1594, in-8°.

Tractatus duo physici, prior de imposturâ vulnerum per unguentum armarium curatione , posterior de cruentatione cadaverum injustâ ccede Jactorum , pressente qui occidisse creditur. Francfort, i594 , in-8°.

Anligramania secunda supplemento absurditamm et convitiorum in Galetii artem et professores ejus à J. Gramanno ejjfitsorum opposila • Francfort, i5g5, in-8°.

Gegenbericht von der Panacea Amwaldina atif G . AmwalcTs ausgegangenen Bericht gestellt , samt einer JVideraniwortung auf die zwey Bogcn , in welchen ersich zu defendiren vermeint. Francfort , i5q5 , in*4°-

Rcrum chymicarum epistolica forma ad philosophos et medicos scrip tarum. Francfort, lib. I et II, 1 5c)5 ; HT, i5g9, in-8°.*

Alchymia e dispersis passim oplimorum auctorum , velerum et recentiorum exemplis potissimum , tum eliam prœceptis quibusdam operosè collecta , adhibitisque ratione et experientid quanta poluil esse mclhodo accurate explicata , et in integrum corpus redacta. Francfort, 1598, in-fol.

Panacea Amwaldina vida et prostrata, oder wiederholler Gegenbericht von der ueberwundenen panacea Amwaldina, G. AmwalcTi davon ausgegangcnem dre'fachene Bericht und angehefteten Pasquille entgegengesètzt. Francfort, i5g6, in-4°.

Schediasmata pro Galenicœ medicinœ dignilate. Francfort, 1896 , in-8w.

Schediasmala medica et philosopliica . Francfort, 1 5oG , in -8°.

Commcntationum metallicarum libri IV, de naturâ metallorum , mercurio philosophorum , azotho et lapide seu tincturd physicorum confir.iendd, è rerum naturâ, experientid et automtn prœstantum fide. Francfort , 1697 , in-4°.

Alchymia recognita , emenduta et aucta , tum dogmatibus et experimentis nonnullis , tum commentario medico-physico-chymico. Francfort , 1897, in-4°. - Ibid. 1606, in-fol. - Ibid, i6i5, in-fol. * >

jipitome mctallica cum variis tractuiibus netnpc de arle probandi «**'-

L I C E 3 ij

neralia , de tiqua permanente, de aquis mineralibus. Francfort, i5g7 , ip-4°. ’ '

Novus de medicinâ veterum tnm Hippocralicd quam hermtlicâ tractalus. Francfort, 1699, in*4°.

Variurum contt oversiarum inter nnstri sœculi ni édita s peripateticos , Rameos , Hippocralico? , Paracelsicos , agilatarum , ftArr t/uo. Franc* fort , 1600, in-4°.

Singularum partes quatuor. Francfort , 1601 , in-8°.

Examen censura: scholœ Parisien sis contra alchjrmiam. Francfort, 1601 , in-8°. - Ibid. 1604, in-8°.

Defensio et declaralio alchymiœ transmutatoriœ Nicolao Guiberto opposita. Francfort, 160 i, in-8°.

Praxis alchymiœ , hoc est , de artificiosâ prœparatione prœcipuorum medicamentor <m chymicorum. Francfort, iGo5, in-8°. -Ibid. 1607, in-8°.

Com/nentariorum niche mi œ P. II. continens tractatus quosdam s in gu • lares ad illustra tionem eorum potissimum quœ libt'o alcliemiœ secundo hahentur dijffîciliora laboriosioraque. FrancforL, 1606, in fol.

Comme nlariorum alchymiœ pars I ex libris deelarata. Francfort, 1606, in-fol : .

Alchymia triumphans de iniquâ collegii Galenici spurii censurâ et J. Riolani mania graphiâ funditus eversà. Francfort, 1607, in-8°.

Charactcres et de lapide conjiciendo. Francfort, 1G07, in-8°.

De universalitate et origine rerum condilarum. Francfort , 1610, in*4°-

Syntagma selectorum undiquâque et perspicuœ traditnrum alchymiœ arcunarum , pro III parte commenta ri oru ni chyniiœ hacleiuts desideralorum in IX l. digestum . Francfort, 1G11 , in-fol. - Ibid. 1GG0 in-fol.

Opéra omnia med ico-ch ini ica . Francfort , iGi3, 2 vol, in-fol. - Ibid • »6i5, 3 vol. in fol.

De theriaca Andromnchi senioris. Cobourg , iGi3, in-fol.

Syntagma arcanorum T. II in quem congesla surit partim noua, eaque penitinra spagytxtrum sécréta , partim prioris tomi nonnulla explicatius tradita. Francfort, 16 1 3 , in-fol.

Appendix necessaria syntagmatis arcanorum chymicorum . Francfort, 161 5 in-fol.

Defensio altéra alchymiœ transmutatoriœ. Francfort, 161 5, in-8°.

Examen philosophiœ novœ , quœ veteri abrogandœ opponitur. Francfort , i6i5, in-fol.

JFohlmeinendes Bedenhen von der Fama und Confession der Brue derschaft der Rosen-Ct culzes , eine Universal- Re formation und Umkekrung der ganlzen lUclt vor dem juengsten Tage zu einem irrdischen Paradyss,wie es Adam vor dem Pull inné geliabl , und Restitution aller- Kuenste und IVeislieii , als Adam nue h dem Fa II , Enoch , Salomon , etc ., gehabt haben, betrejjend. Francfort, îGtG , in-8°. - Erfurt , iGi7,in-8°.

LICETI (Fortuné), plus célèbre comme péripatéticien que comme médecin, naquit le 3 octobre 1577, ^ RaPe^°r dans ta rivière de Gênes. 11 reçut le nom de Fortuné , parce que sa mère le mit au monde avant terme, et qu’on ne parvint à lui conserver l’existence qu’en prenant des précautions extrêmes , auxquelles Baillet a ajouté, d’après Gustiniani, des circonstances si merveilleuses, qu'on est étonné qu’un critique aussi judicieux que Lamonnoye ne se soit pas attaché à en faire sentir le ridicule. Dès l’âge le plus tendre, Liceti montra des dispositions peu communes, que son père prit plaisir h cultiver

4o . LICE

jusqu’à l’époque où il put suivre les cours de philosophie et de médecine à Bologne. Il avait déjà passé quatre armées dans cette Université, lorsqu’apprenant que son père venait de tomber malade, il s’empressa de revruir à Gênes en 1699; mais il eut le chagrin de n’y arriver qu’après l'enterrement de l’auteur de scs jours. L’annce suivante, il se fit recevoir docteur, et alla prendre possession, à Pise, d*une chaire de logique qu’il occupa pendant cinq ans, au bout desquels on le chargea d’expliquer la philosophie d’Aristote. En 1609, il fut nommé professeur de philosophie à Padoue, où sa réputation attira un grand nombre d’élcves; mais ayant échoué deux fois dans la demande qu’il avait faite de la place de premier professeur, il en conçut tant de dépit qu’il accepta une chaire à Bologne. Cependant l’Université de Padoue, qui le regrettait vivement, finit par le ramener dans son sein, en lui offrant la place de premier piofesseur de médecine théorique, dont il prit possession en io45, et qu’il conserva jusqu’à sa mort, arrivée le 17 mai 1657. Liceti, malgré la réputation colossale dont il a joui, n’avait presque d’autre mérite que celui d’une érudition immense, mais qu’un goût fin et un tact délicat n’éclairaient en aucune occasion. Son attachement aveugle aux opinions d’Aristote, qu'il vénérait presque à l’égal d’un dieu, l’empêcha de faire faire aucun progrès à la philosophie. Quant à la médecine, il n’a pas su s’y élever au-dessus des écrivains les plus médiocres, et presque partout il témoigne tant de crédulité pour les choses les moins probables, qu’on doit se défier de ce qu’il dit, même à l’égard des faits les plus simples. Il eut à soutenir beaucoup de disputes contre ses contemporains, et au défaut de raisons, il ne balançait pas à prodiguer l’injure. Ses nombreux écrits, dont nous allons indiquer les principaux , sont la plupart justement oubliés aujourd’hui : on n’y reconnaît en effet plus, lorsqu’on les lit, le grand homme que désignent les éloges qui lui sont prodigués par les historiens :

De ortn animas humanœ libri très. Gênes , 1602, in*4®. -Venise, i6o3, in-4°.- Francfort, 1606, in-8°. -Genève, 1619, in-4°.

De lucernis anùcorum reconditis. Gênes, 1602, in-40.- Venise, 1621, in-4°. - Udine, i652, in-fol. - Padoue, 1662 , in*4°.

Peripatetica medicaque placita , papiriu Caballetto disputanda oblata. Gênes , i6o5 , in-4®.

Thèses que Liceti fît soutenir à Pise par son élève Caballetto.

, De vilâ tibri 1res . Gênes, 1606, in-4°*

De his qui dià vivunt siée alimenio libri IV ; in quibus diulurnœ obsere aliéné s , opiniones et causœ sumniâ cum dili^enliâ explicantur. Padoue , 1612 , in-fol.

Liceti soutient dans ce livre la possibilité de vivre plusieurs mois sans prendre aucune nourriture , et cite divers faits à l'appui de cette assertion. Rodrigue de Castro l'attaqua dans son traité De asitid.

De ani/narum çoexiensione corpori , libri duo . Padoue, 1616, in*4°»

LICE 4i

De perfectâ inslilulione hominis in utero liber unus. Padoue, i6i6,in*4a-

De monstrorum cousis, nalurâ et différé ntiis , libri duo . P ad ou e , 1616, in*4°* - Ibid . i634 , in-4°. -Amsterdam, i665, in*4°.-Trad. en français par Jean Palfyn, à la suite de sa Description anatomique, Leyde, 1708, in-40.

Ce traité est un chef-d'œuvre de crédulité', et prouve un défaut absolu de goût et de critique dans son auteur. On y trouve ramassé tout ce que l'imagination des anciens et des modernes a pu forger de contes absurdes sur les monstruosités auxquelles l'espèce humaine est sujetle.

De spontaneo virentium ortu libri IV. Vicence, 1618 , in-fol.

De nons aslris et cometis . Venise, 1622, in-4°.

Contrôler sia de cometarum attributis , seu quiete , loco boreali sive occasio, parallaxi Aristoteleà , sede cœlestiel exactd theorid peripatetied. Venise, i6a5, in~4°*

Diatribe contre Jean-Camellc Glorioso , professeur de mathématiques à Padoue , qui avait critiqué l’ouvrage précédent de Liccli.

Scholium de camelo huila, Padoue , 1627 , in-fol.

Réplique à la réponse de Glorioso. Dans ceLte querelle, les deux adversaires s’invectivèrent avec la plus grande violence.

De intellectu agente libri V. Padoue, 1627, in*4°.

Elogia varia heroum noslri lemporis, Padoue, 1627, in-4°.

Tmilaliones figurali metri à simià Iihodio investi. Padoue, 1627, in-8°.

De animorum rationalium imniortalitate secunduni opinionem Arislolelis, Padoue, 1C29, in-fol.

Allegoria pcripalelica de generalione , amicitid et p rirai io ne ad antiquissirnum Elia Délia Cris pis epitaphium , libri duo. Padoue, i63o,in-4°.

Encyclopœdia ad aram Nonanii Terrigenœ. Padoue, i63o, in-4°»

Encyclopœdia ad aram publicam Optatiani Porphyrii. Padoue, i63o, .

in-4°.

De anima subjecto corpori nihil tribuentc , deque seminis vitâ et efficientid primarid in conslitutione fœtus. Padoue, iG3o , in*4°.

Réponse à un traité dans lequel Ponce de Santa-Cruz avait attaqué le livre de Liceti sur les générations spontanées.

Dcferiis altricis aniniœ , Nemeseticœ disputationes ; in quibus encyclopœdiœ , medicinœ , philosophiœ , celsiorisque sapienlice prœsidio propulsantur ab olim culto mirabili mortalium jejunio vulgalœ recens oppugnatianes asitiaslis de Castio. Padoue, i63i , in*4°.

Réponse de Liccli au livre de Roderic de Castro contre son traité des abstinences prolongées.

Pyronarcha , sire de fulminum naturâ , deque febrium origine libri duo , in quibus et fulminum in mundo magno et febrium in mundo parro caussœ nalurales omnes , modus originis , idea , proprielates , differenliœ ac ejfeclus admirabiles accuratè tractantur. Padoue, i634 , in-40.

De naturâ primo morente libri duo. Padoue , iG34 , in*4°.

De rationalis animœ varia propensione ad corpus , libri duo. Padoue ,

1634, in-4°.

De propriorum operum historid , libri duo. Padoue, i634 , in-4°.

Cet ouvrage est adressé à Naudé. Liceti y donne la liste de ceux qu’il avait déjà publiés, et trace l’histoire des disputes dont ils étaient devenus l’occasion.

Encyclopedia ad aram Lemniam Dosiadœ . Paris, iG35 , in-8°.

Encyclopœdia ad securim Epei à simid Rhodio constructam. Paris,

1635 , in -8°.

De mundi et hominis analogid. Cdine, i635 , in~4°.

Ulysses apud Ciî'cen , sire de quadruplici transforma tione , deque varie transformons ho minibus , dialogus. IJdine, i636, in*4°.

De duplici calorc corporum naiuralium dialogus physico-medicus. Udine, iG36, in-40.

Page 1