‹ Dictionnaire d'archéologie chrétienne et de liturgie (volume 2)Chapitre 155 sur 331 · Eulalia... cuiu perve · texte numérisé non relu

Eulalia... cuiu perve

nisset ad pubesccutes annos.

Martgroloqe Igonnais (H. Quentin, op. cit., p. 1G2- IGl).

Eulalia virgo... cum cssct annorum tredeciiu.

2. Datianus pra\scs athc- jussu Daciani pn niens civitati Barcinonensium...

1. Eulalia sancta Barcino- apud Enxeritam nensium civiset incola... mo- civitatem, rabatur cum parcntibus in prajdiolo proprio quod erat situm paulo longlusacivitate.

I H. Florez, Espana sagrada, 1756, t. xiii, p. 399. — = Cf. liibl. haijiogr. lai., n. 2696. Pierre de Natalil)us prétend suivre .\don, ut dicil Ado, mais il l'a fort mal compris, prenant une Eulalie pour l'autre. — ' E. Hùbncr, inscripl. hispan. ciwist., n. 57. — ' Cf. H. Florez, op. cil., t. xm. D. 300. — ' Pujades,

Cn'mica unioersal dcl Principado de Calaluàa. 1831, part, I, t. ni, p. 174. — ' Hibl. hagiogr. (al., n. 4848. — ' Bibl.hagiogr. lai., n. 2693-2696. — 'II. Quentin, Les martijroloijes hifloriques. 191)8, p. 136-221. — • Ibid., p. 162-164. — " Bibl. Iiagiogr. lat., n. 270U. — • " Bibl. hagiogr. lut., n. 2093.

EULALIE DE MÉRIDA ET DE BARCELONE (SAINTES

Page 1