‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 325 sur 402 · CF.L · texte numérisé non relu

CF.L

toilatur, capellanui totum adhuc itipendium recipiet, et tamen non lenebilur •''<! altarc illud eelebraro ; ila si iniiini vol aliud feilum accrcscat, squum ail quod calebret, maximu si olleuta hac celebralione congrunoi lîhi supcrsit slipcndiuui.

CFXEBRANS ET MISS A.

Nous joignons ces deux litres ensemble et avec le précédent, à cause de la liaison q 'ils ont outre eux; el parce que les principes réunis, quelquefois même rebattus, fonl une impression plus sûre. Nous considérons dans le célébrant, 1° son élat ; 2" les rites de la messe; o*" l'intention qu'il doil avoir; k° fapplicat on qu'il doit faire du sacrifice; IV1 l'honoraire qui lui esi dû; (>' el 7° le temps ci le lieu où il doit célébrer; 8° l'interruption qui peut arriver au sacrifice; 9 les défauts qu'un y doit suppléer, et, afin do parler aussi re ativeinenl aux fidèles, on parlera, 10" do l'obligation et de la manière dont ils doivent entendre la messe; 11" du lieu où ils doivent y assister; 12° enfin des causes qui peuvent les en dispenser.

confessus, dum est ad altare, recordat-r

Célébrons quoad stutum.

Casus I. pag. 59 et 00. Sacerdos, urgente necessilale celebrandi, non habens copiam confessarii jurisdiclionem babenlis in reservalaquibus obnoxiusest, solum conlrilionis aclum sacriticio missœ prœmisit. Q. an peccaveril.

H. Vel sacerdos oral obnoxius lantum letbalibus reservalis, vel obnoxius oral reservalis simul et non reservalis. Si 1°, non peccavil spéculative loquendo; eo quia ex una parte non babebat confessarium pro reservalis appiobatum; et ex alia parle, non tenebalur venialia vel letbalia alias confessa cunlileri, ut ab his directe el a reservalis indirecte absolverelur. Unde prœmisso conlrilionis aclu licite celebravit, spéculative loquendo. Spéculative, inquam, quia cum iu praxi difficilis sil contrilio perfecla, pr ;cliee viderelur nimi a quœdam prsesumplio de conlrilione; posito alio medio faciliori, puta venialium confessione. lia Suarez, disp. 23, de Pœnit., sect. 2. Si 2°, peccavil, quia tune tenebalur servare divinuui prœceptum a Tridenlino bis verbis expressum : Nullus sibi conscius mortirfis peccati, quanlumris sibi cuntriius videatur, absque prœmissa sacra- 'mentait confessione ad sacrum eucharistiam accédât. Poterat aulem prœceptum illud servare, conlilendo non roservata et per istorum direclam absolutionem, obtinendo absolutionem indireclam de reservalis.

— « MM. Habert et Fromageau croient que dans un cas si pressant, les supérieurs ecclésiastiques donnent la juridiction à un prêtre qui ne l'avait pas. Je souhaiterais que ce sentiment fût vrai; mais la piété de l'Eglise, qui est l'unique fondement sur lequel i s s'appuient, prouverait aussi qu'un prêtre, qui n'est point du tout approuvé, peut absoudre en pareil cas. Toute concession qui n'est établie ni a jure, ni ab homine,ne peut me tranquilliser. Ainsi je continue à croire qu'un prêlre doit alors se regarder comme n'ayant point de confesseur, et s'exciter à la plus \ivc contrition. Voyez mon Traité de la Pénitence, tom. et part. II, cap. 8, n. ouo elseq. »

Casus II. pag. 111. Sacerdos paulo anle

peccali mortalis ex inculpabili oblivioue non expressi, ncque tune sine gravi perieuloexprimibilis. Q. an necesse sit ut ibi de eo eliciat aclum conlrilionis?

\\. Vel lalis sacerdos in illa sua confeesione habuit dolorem universalem de poceatis omnibus a se commissis , vel habuit dolorem ad ea reslriclum qu;c confessus est. Si 1" haud necesse est ut eliciat aclum conlrilionis de peccato oblito; quia peccatum istud per dolorem hune et ubsoluiionem indirecte, et lamen remissum est : unde Tridcntinum ait peccatum istud inlelli^i in eadem confessione incliisuru. Si 2° aitendendnm est an sacerdos adeo restrinxeril dolorem ad peccala express,! ut ab eo excluserit alia quae putabat se non habere : item an dol»r isle ab eo conceplus fuerit ex motivo specialis lurpiludinis rcsullantis ab opposilione ad peculiares virtutes quibus peccata confessa opponunlur : an vero ab eo concei lus fuerit ex moiivo universali. puia ex offensa divinœ bonitati illa(a,aut ex melu gehennae. Si quidom impiimis duobusc isibus necesse est olicere aclum coiitriiionis, ut se constituai in slalu gratis : cum peccatum oblitum, ut pote nullo modo retraclatum adhuc vigeal in anima. In tertio autem casu necesse non est ut ibi de eo eliciat aclum conlrilionis : cum enim hujus modi dolor, ralione motivi universalis, virtualiter se extenderit ad peccatum eliam oblilum (qui enim ex. gr. delestatur furtum, quia est offensa Dei, vel ex melu gehennae, implicite el virlualiter delestatur eliam fornicalionem ac calera peccata, quae pariter sunt offensa Dei, et merentur gohennam) ; eliam istud implicite et virtualiter fuit retraclatum , ac proinde per absolutionem remissum. Ita doclores communiler.

— « Sans examiner ce que veut dire l'auteur par son metus gehennœ, je crois, 1° qu'un pénitent, qui fait un acte de contrition par le mouvement du Saint-Esprit, qui ne demande qu'à le justifier, él< nd sa douleur à tous les péchés dont il est coupable ; 2 qu'un prêtre qui est à l'aut l aura plus tôt fait quatre actes de contrition qu'il n'aura fat la discussion qu'on lui propose ici, el qui souveut lui serait impossible. »

Celebrans quoacl ritus.

Casus III. pag. 76. Saccrdos missam celebrare solel sine crucifixo anle oculos posito, parva cruce in ostiolo labernaculi depicla conlentus. Q. an absque culpa?

R. Non vacare a culpa sallem veniali ; quia rubricœ, quœ sine culpa saltem veniali violari non possunt, prœscribunt ut super allare collocelur crux in medio et candelabra saltem duo , part, i, lit. 20, n. 1. Hœc autem crux imaginent cmcifixi prœferre débet, ut constat, tum ex Ecclesiœ praxi, tum exCœremoniali episcoporum, lit), u, cap 12.

— «l°Les plus sages théologiens netrouvent qu'une faute vénielle à célébrer sans croix; 2° ils avouent que dans le cas de nécessité on pourrait s'en passer , 3" la congrégation des Rites a déclaré que celle qui se trouve quelquefois placée sur le baut du tabernacle ne suffit pas; 4° il n'est pas nécessaire d'en mettre une, quand il y a au fond de l'autel un grand crucifix en relief. Il paraît même que Benoît XIV regardait comme suffisant celui qui ne serait qu'en peinture. Voyez mon Traité des saints Mystères, chap. 8, n. 14. »

Casus IV. pag. 77. Capellanus post calicis sumptionem solet aqua loco vini calicem puriûcare. Q. an licite?

R. Negat. Peccat enim tum contra décréta pontificum, tum contra rubricas, quae prœscribunt ut saccrdos, ministro vinum fundente, calicem purificet, deinde digitos vino el aqua super calicem abluat.

— « Il y a en Italie et ailleurs des gens habiles qui croient qu'on peut purifier ses doigts avec de l'eau pure, quand il y a des raisons de le faire. Un grand dégoût pour le vin, la crainte d'en manquer pour le sacrifice, dans un pays où il n'y en a point, seraient de ce genre. »

Casus V. pag. 115. Ruralis parocbus celcbrare noluit, quia allare carebat himinibus opporlunis; quamvis agerelur de consecranda in monbundi vialicum hostia. Q. an bene?

R. Affirmât. Si allare quoeumque lumine destilulum erat. Négative vero si tanlumcarebat qu ilitatc aut numéro luminum in rubricis pra'scriplorum. Licet enim rubrica; duo lumina ex cera in quolibet sacrificio prœscribant, haud lamcn, secluso scandalo, ea/ lex urget in casu necessilatis, qualis est il le de quoagitur. In boc enim casu unicum lumen, et quidem ex oleo etiam aut sebo confectum sulticit, ut communiler doccnl theologi.

Casus VI. pag. 117. Cum parochus festa die careret vino ad celcbrandum, celebravit in rnusto. Q. an licile el valide?

R. Afiirmal ad ulrumquc. 1" Enim' valide consecravil, quia vinum ex uvis maluris cxpressuin est verum vinum de vile, quamvis importun ; 2° consecravil licite, quia cap. 7, de ('ons-crat. , dist. 2, slatuit Julius papi, ut si neceise sit, boirus in calice comprimatur, et aqua miscealur. Porro erat bine quidem

nécessitas audiendi sacrum die festiva ; inde vero vini defseati carentia.

Casls XU.pag. 120.Bononiensis presbyler in diœcesi Matinensi officium et missam récitât de sanctis Bononicnsibus, quia beneficium possidet in diœcesi Bononiensi. Q. an licile?

R. Negat. Ralio est, quia cum polentius sit vinculum doaiicilii et residenliœ, quam beneficii , obligatio et facullas recilandi officium tali ritu et forma nequit consurgere ex benefkio tali loco existente, quandiu obslat babilalio beneficiarii in alio loco. Sirulergo extraneus débet searcommodarelegibuslororum in quibushabilat,ilaet beneficiarius,elc. El hœc est praxis juxla quam presbyteri omnes celebrare soient, lia Gavantus, in Ruhr. Breviar. ,'sect. 2, c. 2, n. 8.

— Voyez sur ce cas ce qu'on a dil v. Office du Bréviaire, et mieux ce que j'ai dit dans le Traité de l'Office divin, chap. 3.

Casus VIII. pag. 120. Sacerdos erga parochum suum bene affecus, solet uomeu illius post episcopi uomen in canone recensere. Q. an ab omni culpa sit immunis?

R. Negat. Ralio est, quia facil contra legem a Pio V in principio Missalis sancitam qua cavetur ne quis in celebratione missœ quidpiam addat vel omiltat. Quia tamen unius nominis additio, el quidem non ex fine novum ritum inducendi, sed solum c\ nimio erga pastorcm affectu, non excedit parvitatem materise, nequit in casu sube»se lelhalis culpa : imo nulla erit, si sacerdos ex invincinili errore seu simplicilate operetur. lta Gavantus.

— « Un mal Irès-commun c'est de ne point assez étudier les rubriques, et plus encore de croire que, quand on les a bien sues, on ne les peut oublier. Au bout de deux ans on dit la messe moins bien qu'on ne la disait les premiers jours. »

Casus IX. pag. 123 et 124. Sacerdos, dum peracta consecralione signant crucis supra calicem efformat cum hosiia, hostia e omnibus excidit in calicem : unde Iota fere remanet madefacta. Q. quo ritu prosequendum sit sacrificium ?

R. Si commode extrahi potest a calice aliqua sensibilis hostia? pars, qua1 non sit sanguine madefacta, débet sacerdos nihil mutando prosequi missam, et signa consuela cum praîdicla hostiœ parte facere. Si vero hosiia ila madefacta sit, ut e calice extrahi non possit pars ad perficiendum soliio ritu sacriocium idonca, nihil e calice extrahi deb t ; sed omissis signis el crueibus, queB cum hostia vel supra ipsam fieri soient, débet sacerdos una cum corpore sumere sanguinem, signans se cum calice, et dicens : Corpus et savguis Domini nostri, etc. lia ex rubricis Gavanlus, etc.

Casus X. pag. 142. Capellanus ex negligentia m ssam célébrai ad longum tempos absque clericali tonsura. Q. an merito ea de rc argualur lanqoam gravis culpa; reu??

R. Negat. Quia simplicis tonsura» delalio prœcipilur quidem Bob pœna privationis pri- ?ilegiorum, vel privationis beneûciorum aut

Page 1