II

ne;

exercetur aclus aliquis a polestale spirituah profluens, in prœsenti autem casu non datur exercitium jarisdictionis spiritualis, sed potius ejusdem negalio. Nec esl quod objiciatur, cap. Nemo 14-, de Simonia, ubi prohibel Alexander III, ne presbyleri aliquid a peccante publiée recipiant ul ejus peccatum episcopo aut ministris ejus cèlent. Etsi enim ex eo textu inferunt canonislœ aliqui, omissionem actus spirilualis protemporali pretio esse siraoniacam, tamen multo plures id neganl. Quod si dictuin caput ponatur sub titulo de Simonia; ideo est quia ponlifex prosequilur, prohibendone presbyter propler gratiam et favorem vere pœnitentem reconciliet, aut a reconciliatione amoveat; quœ duosuntsimoniaca,4 F/deTractatumnoslrutn de Simonia, c. 1, n. k et 5.

Casus VI. pag. 2\o. Joanna videns puellulum suum a vetula osculatum, subito œgrotasse, hanc judicavit strigem esse, et qua talem denunliavit Inquisilioni. Q. an benc.

R. Maie id factura, si absque alio fundamento factum sit. Siquidem parvuli œgritudo nullatenus probat vetulœ maleficium, cura œgritudo hœc, non pueris modo, sed et vegetioribus personis, ex innumeris causis suboriri potuerit. Unde Joanna, nisi ex simplicitate excusetur, et temerarium in materia gravi judicium tulit, et per iniquam denunliationem violavit jus quod habebat vetula ne denigraretur. Adde, quod etiamsi cerlo constitisset puellulum ex vetulœ amplexu infeclura fuisse, non ideo potuisset pro strige haberi ; eu m enim hujusmodi personne non raro pleine sint putidis humoribus, ex earum ore, naribus, oculis, etc., erumpunt profluvia, quae tenellum infantis corpus inficere possunt, non secus ac menstruatœ speculorum nitorem hebetant atque obscurant