‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 346 sur 402 · DISPENSATIO · texte numérisé non relu

DISPENSATIO

L'auteur parle, 1° des dispenses de mariage; 2° de celles qui s'accordent quelquefois dans le tribunal de la pénitence ; 3° de celles de l'irrégularité. 11 renvoie à leurs propres titres celles du jeûne et du Bréviaire.

ganlis in solidum cum detiactore, vel saltem in itujus defectum, ad reslituendam infamalœ personœ famam pênes singulos. Et unum quodque ex bis peccalis tôt malitias complectitur, quot vel in ipso vel in aliis pro casu distingui possunt justitiae et charilatis violationes ; cum omnium sit aulor vel particeps.

— « Quoiqu'il y ait là de bonnes choses, je souhaiterais qu'on eût la patience de lire, et ce que j'ai écrit sur ce sujet dans le Traité de Jure, et un ouvrage particulier, qui a pour objet la flatterie et la médisance. »

Casus IX. pag. 256. Camillus videns quemdam clericum, quem certo seit vitiosum esse, ob fictas virtutes et apparentem modeslam, eximia virtulis fama pollere apud omnes ferme regionis incohis, nunc uni, nuncaltcri dicit eum esse insignem hypocritam, et lupum sub ovina pelle. Q. an peccet mortaliter.

R. Non peccare, imo mereri, si id jusla do causa et sine malo animo faciat, puta ne vir ille nequam alios pravis moribus infkiat, ad sodem soli virtuli debitam promovea-* tur, etc. Contra vero peccare graviter, si id absque justo motivo faciat ; quia peccalor occullus et nemini noxius jus habet ne malitia sua palam detegatur. * De bis jam supra.

Dispensatio matrimonialis.

Casls 1. pag. 5. In brevi S. Poenitenliarite committitur viro discreto, vel supplicanti conlessario facultas dispensandi super impedimenlo afGnitalis orto ex copula cum maire mulieris ducendœ. At dum commissarius ad exsecutionem procedit,detegitcopulamfuisse cum sorore, et ex errore supplicantis impedimentum unum pro alio positum fuisse. Q. an possit exsequi brève, vel aliud postulare teneatur.j

R. Pusse exsequi. Quia licet debeat exprimi an afûnitas sit in linea recta vel transversali, quando alfiniias oriturex copula licita : attamen necessaria non est lineœ rectie vel transversalis expressio, si afûnitas orla sit ex illicila copula ; eo quod ex hac non oriatur notabiliter major revereniiœ obligaliocx linea recta, quam ex transversa. lia Sanchez, lib. vin, disp. 2i, n. \k. Anacl. Reiffenstuel, tom. IV, pag. 169, n. 198.

— « On pourrait confirmer cette décision pour le cas présent sur ce qu'il paraît encore moins indécent d'épouser une sœur, après avoir péché avec sa sœur, qu'une fille après avoir péché avec sa mère. Cependant je n'oserais suivre ce sentiment, secluso certo locorum usu; parce que le pape n'a voulu accorder que ce qu'on lui a demandé, à moins que l'un ne soit clairement renfermé dans l'autre. » Voyez mon Traité des Dispenses, liv. % ch. 5, n. 8.

Casls II. pag. 62. Quaeritur an postquam vir dispensalionem super impedimento dirimenti obtinuit, teneatur etiam femina impedimenli consciaad pœnitenli iriaoi pro sui ipsius dispensatione recurrere.

R. Negat. Ratio est, quia S. Pœnilentiaria, quœ in omnes jurisdiclionem habet, unam partem dispensando, intendit et aliam dis— pensare. Ita Tiburc, Navar. et alii.

Casus III. pag. 109. Franciscus a S. Sede obtinuit dispensalionem affinitatis; at copulam cum affine sua habitam exprimendo, non expressit se per eam copula u intendisse facilius consequi dispensalionem. Q. an reticentia hsec viliet dispensalionem.

R. Affirmai. Ratio est, quia id a summis pontificibus constitutum est, ut incestus crimen validius consanguineos inter et affines coerceatur.ld tamen intelligendum, 1° quando pra'dicta inlenlio fuit exterius manifestata, cum Ecclesia de internis non judicel; 2° quando ca inlenlio fuit inter copulam habentes reciproca ; cum a'quum non sit ut unius culpa noceal alteri ; 3° denique, quando alia sufficiens dispensationis causa non fuit proposita; si enim proposita fuerit, jam non urget obligatio manifestandi sive copulam, sive intentionem in copula habitam.

Ita Sanchez, lib. vin, disp. 25, n. 31 el 38, P. Corradus in praxi dispens., lib. vi, c. 1, n. 36.

— « Les citations de l'auteur sont si peu justes qu'on ne peut y compter. Je crois sa première restriction douteuse et les deux

Page 1