MAT
dinarii licentia nnnquam celebretar matrimoniom ipsa altimn denuntialionis die, nisi liane Qeri contingat die Adventum vel (Juadragesinam preecedente.
Casus IV. pag. 276. Pctronius œre aliéna Insignitergra valus, dominos est pingaisdolis sibi ab uxorc defuncta reliclie si in viduali statu persévère! ; secus vcro si ad sccunda vola transeat.Q. an co casu secundum inire posait coojogium.
11. Vel non contrahcndo, nul I uni incurrit grave incontinence poriculum , et tune novani uxoreni ducorc non polcst, quia sic négligeait médium aplum ad salisfacicndum creditoribus suis. \ el idem periculum incurrii, et tune licite polcst ad seconda vota transite, quia non tenclur quis média ad certum tinem conducentia eligere, quando luee eligi non possunt sine gravi salulis œter- R89 periculo. Equidem obligatio solvendi débita juris est naturalis , sed conditionati , idcoque lantum ohliganlis, quando solvi ea possunt sine graviori damno, maxime in bonis altioris ordinis. * Verba ha'c sine graviori damno nonnulla indigerent exposilione, sed de bis alibi.
Casus V. pag. 224. Tilius ob plura luxuriœ peccata graviter a confessariis increpalus, vovit se deinceps cutn femina nulla concubiturum. Q. an sine dispensatione matrimonium inire possit et consummare.
R. Vel per hujusmodi votum intendit Titius deinceps abstinere a concubitu quoeunque, seu illicito, seu licilo ; et tune dubio procul eget dispensatione, si contrahere vult et consummare. Vel solum inlendit se obligare pro subjecla materia, id est, ad abstinendum ab illicito concubitu, cujus ob frequeniem usum a confessariis graviter fuerat increpatus ; et tune nulla indiget dispensatione. In dubio an Titius intenderit abstinere a concubitu etiam malrimoniali, non requiritur dispensalio , quia in dubio possessio stat pro libertale, etc.
— « Dans le doute il faut prendre le parti qui, de l'aveu de tout le monde, n'expose à aucune trangression ; mais en ce cas il suffit d'avoir recours àl'évêque. Voyezlo Traité des Dispenses, tom. II, pag. 9. L'auteur met ou ne met pas la possession pour la liberté, quand il juge à propos. »
§ II
Matrimonium rjuoadrevalidationem.
Casus VI. pag. 12. Bertha invalidons ex impedimento dirimente matrimonium contraxitcum Petro, cui nunc est invisa. Q. quid ei a confessario suggerendum si t ad malrimonii hujus convalidationem.
R. Necessariam esse consensus renovationcm, ita ut Petrus de consensus a se prœstiti nullitate certioretur, prout exigunt Litteraî Apost., non lamen de causa nullitatis bujus. Quod autem femina nunc sit invisa viro, probat quidem multum in hoc casu adhibendum essedexteritatis, vel a femina ipsa, vel ab amico, aul confessario, ut vir de prioris consensus invaliditate certior fiât; sed neutiquam probat sufficere formulas quasdam
a docloribus relatas, et multo minus copulam affecta marital! habitam ; cum bic mo- (lns nnllo pacte congruat Lilteris S. Pœnilenliaris, quidquid dicat Sancbez cum aliis, oppositom lanquam probabile sustinentibus.
— « Cette clause sera toujours le désespoir de>s confesseurs dans un cas pareil à celui de I exposé. Voyez ce que j'en ai dit fort au long dans le Traité des Dispenses, liv. ni, cb. 2, n. 29. »
Casus VII. pag. 31 .Joanna ex metu gravi, proinde nulliler contraxit cum Petro, eui deinde sine repu^nanlia fecit corporis sui copiam. Nunc volcns nullitatem matrimonii apud judieem inlcntaro, dubilat num slantc tali copula matrimonium suum in foroconscientiœ sit adhuc iuvalidum. Q. dubii solutio.
R. Vel copula habita fuit animo conjugaliter vivendi , vel non. Si 1°, matrimonium indc convaluit, dummodo tamen Joanna sciverit illud ab inilio propter gravem metum fuisse invalidum. Ratio est quia ad validitalem conjugii istius nihil deerat prseter liberum Joannœ consensum. Atqui hunepnestilit libère, ut supponitur, faciendo copiam corporis sui ; ergo hinc convaluit matrimonium ejus. Modo tamen , ut dixi , sciverit suum hoc conjugium ab initio ex metu nullum fuisse : si enim Petro unice paruerit, quia falso existimabat ei parendum esse, jam non revixit idem matrimonium, quia non valet consensus ex ignorantia sola pnjèstitus, cum nihil tam contrarium sileonsensui quam error; et fortasse non consensisset copulœ, si matrimonii nullitatem cognovisset. Si 2°, non convaluit matrimonium : si enim ad matrimonii valorem non sufficit consensus expressus , quando per melum gravem extortus est, multo minus sufficiet consensus tacitus per copulam habitam ex tali metu, aut etiam sine metu ex sola libidine praislitus.
— « Il faut encore, dans le premier cas, que Pierre n'ait pas révoqué son consentement, parce qu'il faut un point où les deux parties consentent à la fois. »
— Casus VIII. pag. 106. Petrus et Francisca nescii se in secundo gradu affines esse, publiée contraxerunt. Cum autem post annos plures pradictum hmpedimentum, quod occullum permansit, rescierint, quaerunt quid sibi facto opus sit.
R. Vel impedimentum illud a contrahenlibus non est cognitum nisi post annos decem, vel ante annos omnino decem ab iisdem cognitum est. Si 1% sufficiet ad Pœnitentiariam recurrere, quia Innocenlius XII eidem concessit facullatem dispensandi in matrimoniis conlractis cum ignorantia impedimenli consanguinitatis vel affiiritalis in secundo gradu, dummo.lo eadem hœc impedimenta per decennium occulta remanserint. Si vere impedimentum per plures quidem annos occullum remansit, sed iniïa decennium, tune recurrendum erit ad Dalariam, ut constat ex eadem bulla Innocentiana, et ex instructione hac de re a Bene-
iâifl
diclu XIV. die 2 octub. an. t733, adeoque aille pontificalum ejus édita.
Casus IX. pag. 112. Luciusad obtinendam facilius iuipedimenti consanguinitatis dispensationem, falso in supplici libelio exposuit se rem habuisse cum consanguinea. Q. quid facto opus sit , ut matrimonium quod cumipsa contraxit, revaliditur.
R. Ad Datariatn denuo scribendum esse.
Ratioest quia, licet alii defVetus, qui dispensationes a Dataria concessas annullant,quaiidiu occulii rémanent, possint ac soleanl per Pœnitentiariam s mari ; ut v. g. contingent, si copul i habita cuin affine, quam quis in matrimonium ducere iulendebat , non fuisset in supplici libelio narrata, facultas tamen ejusdem S. Pœnilentiariœ nequaquam se exlendil ad casum copulœ falso exposilœ, cum casus iste formaliter excipiatur in prsedicta Innocentii XII bulla, super Pœnitenliariae facultatibus de revalidandis malrimoniis nulliter ob subreptionc m vel obrcplionem contractis. Prœterquam, ail ponlifex, si falsitas consistât, innarrationeprœccdentis copulœ, quœ lamen antea non inlercesserat. Ulergo revalidetur matrimoniu:a in casu, nova impedimenti dispensatio, omnibus rite expositis, a Dataria oblinenda est. Quod et docel Reuedictus XIV in praecitala instructione, n. 10.
Casus X. pag. 192. Confessarius agno;cit Franciscain cum impedimento dirimente afliiiilalis ex copula itlicita orto nupsisse. At
timet ne mulier, comperto impedimento, adhucrem ha beat cum putalo viio. Q. quomodo se gerere debeat.
R. Si confessarius agnoscat Franciscœ ignoranliam fuisse et adhuc esse invincibilem, eo quod matrimonium cum tali impedimento conlraxeril cum bona fide qu*e perdurât, débet eam nullatenus admonilam in hac bona fide relinquerc. Quia slante ralionabiii dubio et limore ne adhuc rem habeat cum putalo suo viro, essel admonitio ejus causa majoris mali : quatenus quœ hactenus malerialiler tantum deliquil, formaliter in poslerum p ccaret. Ou îpropler confessarius débet ei perbelle suadere, ut denuo post congruum tempus ad se redeat ; intérim vero dispensationem a Pœnitenliaria secreto pelere, eaque obtenla Franciscarn monere de impedimento, pclita tamen prius licentia secum loquendi de audilis in confessione, et cum illa dispensare super diclum impedimenlum , servatis servandis (ut supra in casu VI). Quod si deprehendat confessarius Franciscœ ignoranliam fuisse aut esse vincibilem et culpabilem, débet ex: officio eam de impedimento admonere, quia jam est in malo statu. Quod si non a copula sohim, sed et ab aliis inter solutos iilicilis abstinore nolit, donec oblineatur dispensatio, illam sine absolulione dimiltat. lia cum Suare, tom.VI, disp. 32,sect. 5, n. 3. Navarrus et alii passim.
