‹ Dictionnaire de la Bible (volume 5)Chapitre 350 sur 485 · Tout n’a pas été écrit · texte numérisé non relu

Tout n’a pas été écrit

II. Bibliographie des principales Concordes. — 1° Dans l’antiquité et le moyen âge. — Tatien, Aiàzzursé. pa>v; le texte grec est perdu, mais le fond a été retrouvé dans une version arménienne du commentaire qu’en avait donné saint Ephrem, Evangelii concordantis expositio, traduction latine par Aucher et Mosinger, in -8°, Venise, 1876. Le P. Ciasca en a publié une version arabe, De Tatiani Diatessaron arabica versione, dans les Analecta sacra du card. Pitra, t. iv, Paris, 1883, p. 465-487; Tatiani Evangeliorum harmonia arabice, in-4°, Rome, 188S. Th. Zahn a essayé de le reconstituer, Tatian’s Diatessaron, dans ses Forschungen zur Gescliichle des Neutestamentichen Kanons und der altkirchlichen Litteratur, lter Theil , in -8°, Erlangen, 1881, et dans sa Geschichte des Neutestamentlichen Kanons, t. ii, 2, 1, Erlangen et Leipzig, 1891, p. 530-556. Victor de Capoue l’avait aussi traduit en latin sous le titre de Unum ex quatuor, et sa version a été retrouvée dans le Codex Fuldensis , édité par Ranke, Marbourg, 1878. Elle avait été publiée par Migne, Patr. lat., t. lxviii, col. 255-358, sous le nom d’Ammonius d’Alexandrie. Voir 1. 1, col. 499. — Saint Théophile d’Antioche avait fait aussi une harmonie des Évangiles, dont nous avons parlé plus haut et dont la nature est inconnue. — Juvencus, Evangelicæ historiæ, t. xix, col. 53-346, a composé en vers une harmonie évangélique. — Gui de Perpignan (-f- 1312), Concordia Evangeliorum , Cologne, 1618 et 1631. — Charlier de Gerson, Monotessaron , seu unum ex quatuor Evangeliis , Cologne, 1546, et dans ses Opéra, t. iv, Anvers, 1706.

2° Dans les temps modernes. — 1. Écrivains catholiques. — A. Bruich, Monotessaron breve ex quatuor Evangeliis , in-8°, Cologne, 1539. Voir t. i, col. 1951. — C. Jansen (de Gand), Concordia Evangelica, Louvain, 1549. — Jean Buisson, Historia et harmonia evangelica, Douai, 1571. — Th. Beauxamis (Pulcher Amicus), Comment, in Evangelicam historiam , Paris, 1583. Voir t. i, col. 1534. — Sébastien Barradas, Commentaria in concordiam et historiam evangelicam , 4 in-f°, Coimbre, 1599-1611. Voir t. I, col. 1467. — Salmeron, Commentant in Evangelicam historiam, Madrid, 1598. — Jean de la Haye, Quaternio Evangelistarum , Douai, 1607. — Fr. de Rojas, Commentaria in concordiam Evangelistarum, Madrid, 1621. — Didace de Bèze, Commentaria in evangelicam historiam, Lyon, 1624. — Adrien Crom , Quatuor Evangelia historico ordine concordiæ in modum digesta, Louvain, 1633. — Arnauld, Historia et concordia Evangelica, Paris, 1653 (t. i, col. 1018). — Jean Bourgeois, Historia et harmonia evangelica, Mons, DICT. DE LA BIBLE.

1644. Voir t. i, col. 1895. — B. Lamy, Harmonia sive Concordia quatuor Evangelistarum , in-12, Paris. 1689. — S. Leroux, Concordia quatuor Evangelistarum, 2 in-8°, Paris, 1699 et 1791. — N. Toynard, Evangeliorum harmonia græco- latina cum annotationibus chronologicis et historicis , in-f°, Paris, 1707 et 1709. — V. Reichel, Quatuor Evangelia harmonico - chronologice disposita, Prague, 1840. — J. H. Friedlieb, Quatuor Evangelia in harmoniam redacta, Breslau, 1847. — Patrizi, De Evangeliis, Liber n qui est crjvalXaxtiy.ô:, Fribourg-en- Brisgau, 1852. — Th. Pr. Le Blanc d’Ambonne, Concordances et apparentes discordances des Evangiles , in-12, Paris, 1874. — Coleridge, Vita Vitæ nostræ, Londres, 1869. — - Theophilus, Concordia Evangeliorum synoptica, Bruxelles, 1871. — L. Fillion, Synopsis evangelica, Paris, 1882. — J. C. Rambaud, Novæ Evangeliorum harmonia et synopsis, Agen et Paris, 1874; 2e édit., Tonneins et Paris, 1898. — L. Méchineau, Vita Jesu Christi D. N. e textibus quatuor Evangeliorum distinctis , Paris, 1896. — J. P. A. Azibert, Synopsis Evangeliorum historica, Albi, 1897.

2. Écrivains protestants. — A. Osiander, Harmonise evangelicæ libri iv græce et latine, Bâle, 1537. — Calixte, Quatuor evangelicorum scriptorum concordia , llalberstadt, 1624. Voir col. 69. — J. Lightfoot, Harmonia quatuor Evangeliorum inter se, Londres, 1644. — Althofer, Harmonia Evangeliorum emedullata, Iéna, 1653. — A. Calov, Harmonie des Lebens , Sterbens und Auferstehungs J.-C., ’YVittemberg, 1680. — J. Le Clerc, Harmonia evangelica , cui subjuncta est historia J.-C., Amsterdam, 1699. — Bengel, Richtige Harmonie der vier Evangelisten , Tubingue, 1736. Voir t. i, col. 1586. — Matthai, Synopsis der vier Evangelien, Gœttingue, 1826. — H. Chapman, A greek Harmony of the Gospels, Londres, 1836. — Wieseler, Chronologische Synopse der vier Evangelien, Hambourg, 1843. — Robinson, A Harmony of the four Gospels in greek, Boston, 1845. — Stroud, A new greek Harmony of the four Gospels, Londres, 1853. — C. ’l’ischendorf, Synopsis evangelica , Leipzig, 1854; 4° édit., 1878. — Schulze, Evangelienlafel , Leipzig, 1860; 2e édit., 1886. — B. Anger, Synopsis Evangeliorum, 2e édit., Leipzig, 1877. — Rushbrooke, Synopticon, in-f<>, Londres, 1880. — A. Wright, A Synopsis of the Gospels in Greek, Londres, 1896. J. Azibert.

ÉVANGILES APOCRYPHES. — La littérature des

évangiles apocryphes peut se partager en deux groupes. Le premier, le moins intéressant, le plus abondant, est ! constitué par des pièces qui doivent leur origine à l’esprit

Page 1