PIERRE DE BARRIÈRE (xrV siècle
— Il appartenait à l'ordre des chanoines de Saint- Augustin et était archidiacre de Guadalfaiera, dans le diocèse de Tolède, quand il fut nommé, par le pape Innocent VI, évèquc de Léon, en Espagne, le 15 janvier 1354. Transféré successivement aux sièges de Toul (19 novembre 1361), de Mirepoix (8 juillet 1363) et d'Autun (22 avril 1377), il fut fait cardinal à la première promotion de Clément VII d'Avignon, le 16 décembre 1378, après avoir refusé le chapeau que lui avait offert Urbain VI. Il mourut à Avignon, où il résidait, le 13 juin 1383. Partisan décidé du pape avignonnais, il écrivit un petit traité, In fcworem electionis Clément is papa> VII contra Joannem de Lignano doctorem Bononiensem, dédié au roi de France Charles V, et que Du Boulay a publié, Hist. univers. Paris., t. iv, p. 529-555. Pierre de Luna (Benoît XIII), le qua'ifie ainsi : famosus doctor et multum in jure canonico doctus, magister in arlibus et in theologia valde peritus.
Oudin, Comment, de scripl. eecles., t. m, Leipzig, 1722, col. 1187-1188; Fabricius, Bibliolh. lat. med. et inf. eetatis, 1. 1, Hambourg, 1734, p. 468; C. Kubel, Hierarehia calholica Medii .Fui, t. i, Munster, 1898; N. Valois, La France et le Grand Schisme, passim, voir les tables alphabétiques; Fr. Ehrle, Die kirchcnrechtl. Scltrifle Piters von I.una, dans -irchiv fur Literatur-und Kirchengeschic hle , t. vu, p. 528.
É. Amann.
13. PIERRE BELLOCH IUS, frère mineur de la stricte observance (fin du xvr°-début du xvne siècle). — Natif d'Ancône, il embrassa la vie franciscaine dans la province des Marches et fut très versé en théologie et en droit canonique et civil. Il exerça la charge de commissaire visiteur des frères réformés de la province de Bologne et, vers l'époque où L. Wadding édita son ouvrage : Scriplores ordinis mincrum, il était pénitencier de la basilique de Saint- Jean du Latran (vers 1650). D'après le témoignage de L. Wadding, op. cit., p. 185, il devait avoir alors environ soixante-dix ans et, malgré cet âge avancé, il aurait exercé les fonctions de pénitencier encore pendant onze ans. Il est l'auteur de nombreux ouvrages de théologie pastorale : Compendium lotius praxis moralis theologiœ de casibus reservalis patriarchis, archiepiscopis et episcopis provinciarum Piceni, Veneliarum, Bononiie et l'mbriœ, neenon prœlalis regularibus quorumeumque ordinum: Tractât us de confessariis monialium quorumeumque ordinum rcligiosorum et de illorum clausura: Aphorismi légales scu axiomata universi juris canonici et civilis série alphabetica per belle digesti; Promptuarium pro confessariis prselatorum et principum christianorum; Praxis moralis theologiœ de usibus reservalis summo ponlifici romano in bulla Ccense Domini, patriarchis, archiepiscopis cl episcopis cunclarum civitatum omnium provinciarum lotius orbis chrisliani; Collectanea omnium epistolanun decretalium lunctorum summorum pontificum a sancto Petro usque "'/ Innocentium X; Novissima omnium summarum summa generalissima quorumeumque auctorum, qui usque ad hœc lempora de casibus conscientiœ scripsere, série alphabetica luculenter ea omnia, quœ ad munus confessariorum recte subeundum et pienitentium utililatem pernecessaria sunt, exacte compleclens ; Nova colleclio variarum sentenliarum divinte Scripturœ, sacri concilii Tridentini, sùcrorum canonum, juris canonici et civilis, sanclorum Patrum et philosophorum ac poelarum; Praxis moralis theologiœ, Venise, 1627.
Il composa aussi plusieurs ouvrages ascétiques et mystiques : Varii essercilii spiriluali, ne i quali deve
occuparsi qualsivoglia crisliano, lanlo persona secolare,
quanta religiosu, chc desidera caminare per la via délia perfezione, Venise, 1623; Canto devotissimo délia beatissima vergine Maria vera Madré de Dio a Giesù Christo suo dolcissimo jigliolo, mentre bambino giaceva nclla cima, Pesaro, 1617 ; San Franceseo espositore délia sua S. regola a bénéficia commune de' jrati di lutta la sua seraphica religione; Scala spirituale per ascenderc facilmente alla gloria del paradiso; Proverbiario curioso, ove con ordine alphabetico si descrivono varii e diversi detli senlentiosi, du quali si possono cavare bellissimi et utilissimi documenti per vivere cristianamenle; Representatione vaga e divola, nella quale si narra la conversione di Polidoro peccalore ne/andissimo alla vera via del cielo medianle la divina gratia, suo angelo custode, elemosine et orationi faite da sua moglie, donna sanlissima ; Affeltuose ammonitioni et instruttioni aile donzelle scolari, che vogliono farsi religiose, et aile novitie e monache professe, tanto dell' ordine di santa Chiara, quanlo di qualsivoglia altra religione, che bramano vivere puramente in gratia di Giesù Christo loro sposo, Borne, 1650.
L. Wadding, Scriptores ordinis minorum, Rome, 1906, p. 185-186; J.-H. Sbaralea, Supplementum ad scriplores ordinis minorum, t. il, Rome, 1921, p. 329.
Am. Teetaert.