BRI

εὔρωστος, ος, ον, Brillant de fratcheur, ὡραῖος, a, ον : φαιδρός, ἅ, cv. Le brillant du style, τὰ τοῦ λόγου χομψείματα,, wv. Parsemer son style de traits brillants, τοὺς λόγους χομμόω, ὦ, fut. WG.

BRILLANT, s. m. éclat, λαμπρότης , ἡτος (ἡ) : αὐγή, ἧς (ἡ). || Pierre précieuse, ἡ τιμία, λίθος, gén. τιμίας λίθου. || Faux brillants, en parlant d'éloquence, τὰ χρώματα, ὧν. Ces faux brillants destinés à éblouir, τὰ πρὸς χάριν χεχρωσμιένα,, ὡν.

BRILLANTÉ, ἕξ, adj. χεχρωσμιένος, Ἢ, Ov.

BRILLER , v. n. λάμπω, fut. λάμψω. Briler d'un vif éclat, χατα-λάμπω. Briller un peu, ὑπο-λάμπω. Briller comme un astre, ὡς ἀστὴρ ἀπο-λάμπω. Quand le soleil du printemps vint à briller, ém-Aduhavros τοῦ ἔαρος (ἐπι-λάμπω, fut. χάμψω). Briller d’or, χρυσῷ λάμπομαι, Jut. λάμψομιαι. La grâce brillait sur son visage, πολλὴ τοῦ προσώπου χάρις ἀπ-εελάμπετο (ἀπολάμπομαι, fut. λάμψομιαι). Faire briller les énées. τὰ ξίφη ἐχτλάμπω, fur. λάμψω.

Briccer, être remarquable, ἀπο-φαίνομαι, fut. φανήσομαι. Briller par ses belles actions, τοῖς ἔργοις ἀπο-λαμιπρύνομαι, fut. υνθήσομαι. Briller plus que les autres, τῶν ἄλλων ὑπερλάμπω, fut. λάμψω. [{ Faire briller, mettre au grand jour , œaive , fut. φανῶ, acc. Faire briller son éloquence, τῷ λόγῳ ἐλ-λαμιπρύνοpat, fut. υνοῦμαι. Faire briller sa science, τὴν σοφίαν ἐπι-δείκνυμαι, fut. δείξομιαι.

BRIMBALER , v. a. ῥιπτάζω, ful. dow, acc.

BRIMBORIONS, s. m. pl. παιηνίδια,, ὧν (τὰ).

BRIN, 5. m. fétu, κάρφος, cvs (τὸ). Un brin d'herbe, ποάριον, ou (τὸ). || Un brin, un peu de quelque chose, ὀλίγον τι, gén. ὀλίγου τινός.

BRINDE, 5. f. toast, santé que l’on se porte, πρόποσις, εὡς (ἡ) : puhornoix, ἂς (ἡ).

BRINDILLE , s. f. menue branche, xapocc,

BRIOCHE, 5. f. πλακοῦς, obvros (ὁ). Petite brioche, mhaxoüvriov, ou (ro).

BRIOINE, 5. f. plante, βρυωνία, ας (ἡ).

BRIQUE, 5. f. πλίνθος, οὐ (ἡ). Faire de la brique, πλινθεύω, fut. εὐσω : πλινθουργέω, ©, fut. now. Fait de brique, πλίνθινος, Ἢ, ον.

Entourer une ville d’un mur de brique, πλίν-bois τὴν πόλιν τειχίζω, fut. lou.

BRIQUET,, s. m. morceau

d'acier pour

battre le fusil, χάλυψ, υὖος (ὁ). Matière pour batire le briquet, πυρεῖα, ὧν (τὰ). Battre le briquet, ἐκ τῶν πυρείων ἱτὸ πῦρ ἐχ-τρίθω, μι. τρίψω. || Petit sabre, xoniç, ίδος (ἡ. Ὁ BRIQUETAGE, 5. m. πλινθεία, ας (ἡ).

BRIQUETERIE, 5. f. πλινθεῖον, ou (ro).

BRIQUETIER, 5. m. πλινθουργός, où (ὁ).

BRIQUETTE, 5. f. πλινθίς, ίδος (ἡ).

BRIS, s. m. action de briser, χάταξις, εὡς

(à). | Débris, χάταγμα, ατος (τὸ). Bris d’un

vaisseau, ναυάγιον, ou (τὸ).

BRISANTS, 5. m. pl. écueils, σχόπελοι, ὧν (ci) : ῥαχίαι, ὧν (ai).

BRISE, s. f. vent doux, αὖρα, ας (à).

BRISÉES, 5. f. pl. traces, piste, ἴχνη, ὧν (τὰ). Suivre les brisées de quelqu'un, ox aller sur ses brisées, ἴχνη τινὸς στείθω, ful. στείψω.

BRISEMENT , 5. m. κατάχλασις, εὡς (ἡ).

Brisement de cœur, ἡ τῆς χαρδίας σύντριψις, εως, Eccl.

BRISER , v. a. mettre en pièces, χαταχλάω, ©, fut. χλάσω, acc. : συν-τρίθω, fut.

τρίψω, acc. || Casser, xar-éyvou , fut. ἄξω, acc. Briser son vaisseau contre un rocher, περὶ σχόπελον τὴν ναῦν περιῤ-δήγνυμι, fu.

δήξω. Se briser contre les rochers, σχοπέλοις προσ-χρούω, fut. χρούσω. Briser ses fers, τὰ δεσμὰ χαταῤ--δήγνυμι, fut. δήξω. Brisé de coups, πληγαῖς συν--τετριμιμιένος, n, ον (ouv-ToiGw, fut. τρίψω). Être brisé de douleur, τῇ ἀλγηδόνι συν-τρίθομαι. J'en ai le cœur brisé de douleur, τὴν καρδίαν συν--τέτριμμαι (parf. passif de συν--τρίδω). Mon cœur se brisa, χατ-εχλάσθη μοι ἡ καρδία (xara-Xidw, ὦ, fut. χλάσω). || Briser un discours, l'interrompre, τὸν λόγον δια-χόπτω, fut. χόψω. Brisons là, ἅλις.

BRISEUR, 5. m. κατάχτης, ou (6).

BRISE-VENT , 5. m.

arcs (ro).

BRISURE, 5. f. xérajua, ατος (τὸ).

BROC, 5. m. οἰνοφόρον, ou (τὸ).

BROCANTER, νυ. n. trafiquer de vieux meubles, γρυτοπωλέω, ὦ, fut. oo. || Trafiquer en général, προ-πωλέω, ὦ, fut. now, acc.

BROCANTEUR, 5. m. γρυτοπώλης, οὐ (ὃ).

EROCARD, s. m. plaisanterie, σχώμμαι, ατος (τὸ).

BROCARDER, v. a. brocher une étoffe en er, en argent, χρυσόν, ἄργυρον ἐσθῆτι ἐν-υφαίνω, fut. υφανῶ, || Plaisanter, railler, σχώπτω, fut. σχῴώψω, acc. seul ou avec εἰς.

BROCART, 5. m. riche élofje, τὸ σγηριχὸν où ἀτταλιχὸν ὕφασμα, ατος.

BROCHE, 5. f. meuble de cuisine, ὀθελός, où (ὁ). Mettre à la broche, ὀθελῷ δια-πείρω, fut. περῶ, acc. || Défense de sanglier, χαυλιόδους, οντος (6).

BROCHER , v. a. — une étoffe, év-voaive, fut. avo, acc. Broché en or, διάχρυσος, 06, ον. | Brocher, faire négligemment ou à la hâte, οὐτοσχεδιάζω, fut. dow , acc. || Brocher un livre, en assembler les feuilles, τοῦ βιόλίου τὰς σανίδας συῤ-ὁάπτω, fut. ῥάψω. || Brochant sur le tout, de plus, χαὶ προσέτι : καὶ πρὸς τούτοις ἔτι.

BROCHET, 2. m. poisson, ἴσοξ, οχος (δ).

BROCHETTE, 5... ôGexoxoc, οὐ (6).

BROCHURE, s. f. livre frivole, βιθλάριον, οὐ (τὸ) : συγγραμμάτιον, ou (τὸ).

BROCOLI, s. m. rejelon ou jeune pousse, de chou, χυμάτιον, ou (τὸ).

BRODEQUIN, 5. γι. ποδεῖον, ou (τὸ), Théophr.

BRODER, v. a. ποικίλλω, ful. ιλῶ, acc.

Brodé, ée, πεποιχιλμένος, n, ον : ποικιλτός, ἡ, ov. Brodé en or, χρυσῷ πεποιχιλμένος, Ἢ, ον.

Chlamydes brodées en fleurs, χλαμύδες διἡνθισμιέναι, ὧν (parlic. parf. passif de διτανθίζως fut. ice). Broder une histoire, τὴν διήγῆσιν

BRODERIE , 5. f. ouvrage brodé, χιλμα,, arcs (τὸ). || Travail du brodeur, ποίκιλσις, eos ().

BRODEUR, 5. m. ποιχίλτης, o (δ). Brodeur à l'aiguille, βελονοποικίλτης, ou (6).

BROIEMENT, 5. m. τρίψις, εὡς (x).

BRONCHADE , s. f. mraioua, ατος (τὸ).

BRONCHER , v. n. πταίω, fut. πταίσω. Une pierre le fit broncher, λίθῳ προσ-ἐπταῖσε (προσπταίω, fut. αἰσω). Obstacle qui fait broncher, πρόσπταισμα,, ατὸς (ro). Cheval qui ne bronche pas, ὁ ἄπταιστος ἵππος, οὐ. || Au fig. Il lut sans broncher, sans se reprendre, ἀν-εγίνωσχεν οὐ προσ-πταίων, οὐ δισσολογῶν (ἀνα--γινώσκω, fut.