CAPTIF, IE

LS

{partic. parf. passif de δουλόω, ὦ, fut. ὠσω). || Retenu, condamné à ne pas bouger , xar-

ἐχόμενος OU συν-εχόμενος, ἢ, ὧν (partic. prés.

passif de xat-éyo ou συν-έχω, fut. ἐξω). Les liens qui le retiennent captif, τὰ xar-éyovre

OU συν-ἔχοντα αὐτὸν δεσμά, &v. Une maladie, ses occupations le retiennent captif, γόσω, πράγμασι συν-έχεται.

CAPTIVER, v. a. assujettir, subjuguer, χει-:

poor, οὔμαι, fut. Goma, acc. Qu'on ne saurait captiver, ἀχείρωτος, os, ον. Se captiver, 3e rendre volontairement esclave, δουλεύω ; fut. wow, dat. || Attirer à soi, gagner , προσἄγομαι, fut. ἀξομαι, acc. Se laisser captiver, mpoo-dyouat, fut. αχθήσομαι, avec ὑπό et le gén.

CAPTIVITÉ, s. f. état d’un prisonnier de guerre, αἰχμαλωσία, ας (x). || Esclavage, δου-λεία ας (ἡ). || Emprisonnement, φυλακή, ἧς (ἡ) : δεσμά, ὧν (τὰ).

CAPTURE, 5. f. l’action de prendre, σὐλληψις, εὡς (ἡ). || Butin, λεία ; ας (ἡ) : ἄγρα, ας (ἡ). Bonne capture, εὐαγρία, ας (ἡ).

CAPTURER , υ. α. αἱρέω, ©, fut. αἱρήσω, acc. : συλ-λαμθάνω, fut. συχ-λήψομαι, acc. Être capturé, ἁλίσχομαι, fut. ἁλώσομαι. Vaisseaux capturés, αἵ ἁλοῦσαι νῆες, gén. νεῶν.

CAPUCE ou CapucHON , 5. πὶ. χάχυμμα, ατος (τὸ).

CAQUE, 5. f. baril, xddoç, οὐ (6).

CAQUET , s. m. babil, στωμυχία,, ας (ἡ). Qui a bon caquet, στωμύλος, n, ον (comp. ὦτερος, sup. wTaros) : λάλος, ἡ, ον (Comp. ίστερος, sup. toraroc). Il ἃ trop de caquet, λαλίστερός ἐστι +0 δέοντος. Étourdir quelqu'un par son gaquet, τινὰ περιτλαλέω, ὦ, fut. row. Rabattre le caquet de quelqu'un, τινὶ τὸ στόμα ἐμ.φράσσω, fut. φράξω.

Caquers, rapport indiscrets, θρύλλοι, ὧν (οἷ) : ρυλλήματα, ὧν (τὰ). Les caquets de toute une

adj. fait prisonnier à la guerre, αἰχμάλωτος, ος, ον. Une captive, 5. ἢ. αἰχμαλῶτις, ιδὸς (ἡ). [| Prisonnier, en général, δεσμώτης, οὐ (δ). Au fém. δεσμῶτις, 1006 (ἡ). [| Au fig. esclave, assujetti, δεδουλωμένος, n, ον

caractère, οὕτω πέφυχα.

CAR I 5g

ville, of χατὰ τὴν πόλιν δια-- σπειρόμενοι λόγοι, ων (δια--σπείρω, fut. σπερῶ). Les caquets de [ἃ médisance, αἱ διαθδολαί, ὥν.

CAR, conj. γάρ, qui se met toujours après un mot : χαὶ γάρ, au commencement de la phrase.

CARABÉ, 5. m. ambre jaune, ἤλεκτρον, ou (τὸ).

CARACOL, s. γι. escalier en limaçon, ἕλιξ, txog (ἡ).

CARACOLE, s. f. tour qu’on fait faire à un cheval, Yüpos, où (δ) : περιστροφή, ἧς (ἡ).

CARACOLER, v. n. terme de manége, γυρεύω, fut. εὐσω. Faire caracoler son cheval, τὸν ἵππον περι-στρέφω, fut. στρέψω. : τὸν ἵππον ἄνω καὶ κάτω διεξ-ελαύνω, fut. ελάσω. Caracoler autour, en parlant d'un cavalier , περι-ιππεύω,

fut. εὐσω, acc.

CARACTÈRE, 5. m. lettre, γράμμα, ατος (τὸ). Caractère gravé, χαραχτήρ, ρος (ὃ). Écriteau où on lisait en gros caractères, πινάχιον με-γάλοις. γράμμασι λέγον, ovros (partic. neutre de λέγω), Luc. Caractères effacés et peu lisibles, τὰ ἀμυδοὰ γράμματα, ὧν, Thuc. Très-petits caractères, γράμματα πάνυ σμικρά, wv (τὰ). || Le caractère de quelqu'un, son écriture, χείρ, gén. χειρός (ἡ), Hypérid.

Ολβλοτέβε, ligne magique, ἡ μαγικὴ γραμμή, ἧς. || Amulette, nepiaupa, aros (τὸ). || Philtre, φίλτρον, ou (τὸ).

CaracTÈre, disposition naturelle de l'âme, φύσις, ewç (ἡ). Bon caractère, φύσις χρηστή, ἧς. Doué d’un bon caractère, εὐφυής, ἧς, ἔς.

Mauvais caractère , φύσις πονηρά, ἄς. D'un mauvais caractère, χαχοφυής, ἧς, ἐς. Avoir un bon, un mauvais caractère, τὴν φύσιν εὖ OU χαχῶς διά-χειμαι, fut. χείσομαι : εὖ Ou χαχῶς πέφυχα (parfait de φύομαι, fut. φύσομιαι). Tel est mon Je ne force point mon caractère, ὡς πέφυχα, ζῶ (de ζάω, ὦ, fut. ζήσω). Par caractère, πεφυχότως : φύσει. Juger le caractère par les traits du visage, φυσιογνωuovéo, ©, fut. now. Qui juge ainsi, φυσιογνώμων,, ovos (ὁ, ἡ). Mœurs , habitudes, ἦθος, ouc. (τὸ) : τρόπος, ou (6). Changer de caractère, τὸ ἦθος μετα-τ-οάλλω, fut. δαλῶ. ἢ avait un très-bon caractère, πάνυ χρηστὸν ἦν αὐτῷ τὸ nos ou πάνυ χρηστὰ τὰ ἤθη.

CaracrÈrE, qualité distinctive, yapaxrrp , ὥρος (δ). — de la physionomie, τῆς φύσεως, — de Pesprit, τῆς ψυχῆς. Donner à quelque chose un caractère quelconque, χαραχτῆρά τινι ἐπι-άλλω,

fut. baxü. Caractère frappant, χαραχτὴρ δεινὸς χαὶ ἐπίσημος, ov. Le caractère du style épistolaire, ὁ ἐπιστολιχὸς χαραχτήρ, ρος. Caractère particulier , idiwux , ατος (τὸ). Jusqu'à ce qu’elles aient perdu ce caractère particulier dont nous avons parlé, ἄχρις ἂν τὸ mpohspmuévoy ἰδίωμα ἀπο-λίπωσιν (ἀπο-λείπω, fut. λείψω), Diosc. C'était là son caractère particulier, χρατίστη αὐτοῦ ἦν αὕτη καὶ χαραχτηριχωτάτη ἀρετή, Den. Hal.

Caractère , fermeté, courage, ἀνδρεία, ας (ἡ). Qui a du caractère, ἀνδρεῖος, ος Ou æ& , ον (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Montrer du caractère, ἀνδρείαν ἐπι-δείχνυμαι, fut. δείξομαι. C’est maintenant qu’il faut montrer du caractère, νῦν δεῖ τολμᾷν (τολμάω, à, fut. nou).

CARACTÉRISER , v. a. χαραχκτηρίζω, fut.

ίσω, ACC.

CARACTÉRISTIQUE, adj. χαραχτηρικός, ἡ, ὅν.

Le trait le plus caractéristique du style de Lysias, τῶν Λυσίου ἔργων τὸ χαραχτηριχώτατον, ou, Den. Hal. || Lettre caractéristique, en terme de grammaire, τὸ χαραχτηριστιχὸν γράμμα, ατος.

CARAFE, s. f. sorte de bouteille, λάγηvos, οὐ (ὃ).

CARAFON, s. m. λαγήνιον, ou (τὸ).

CARAVANE, s. f. ὁ ἐμποριχὸς στόλος, ou.

CARAVANSÉRAIL, 5. m. πανδοχεῖον ou πανδοχεῖον, οὐ (τὸ).

CARBONISATION, 5. f. ἀνθράχωσις, εὡς (ἡ).

CARBONISER , v. a. ἀνθραχόω, ὦ, fut. ὦσω, acc,

CARCAN, s. m. χύφων, wvos (ὁ). Attacher au carcan, ἐν τῷ χύφωνι δέω, fut. δήσω, acc. La peine du carcan, χυφωνισμός, οὔ (ὁ).

CARCASSE, 5. f. charpente des os du corps, ro τῶν ὀστῶν τάρσωμα, ατος. || Ossements dépouillés de chair, ὀστᾶ, ὧν (ra). || Carcasse d’un vaisseau, στείρωμα,, ατος (ro).

CARDAMINE, 5. f. plante, καρδαμίνη, nç (ἡ).

CARDAMOME, 5. m. plante, καρδάμιωμων, pu (τὸ).

CARDE, 5. f. peigne à carder, ξάνιον, ov (τὸ). || Feuille d'artichaut, σκόλυμος, où (ὃ).

CARDER, v. a. ξαίνω, fut. ξανῶ, acc.

CARDEUR , 5. m. ξαντής, οὔ (ὁ). Cardeuse,

CARDIALGIE, s. f. καρδιαλγία, ας (ἡ).

CARDINAL, aALE, adj. χύριος, α΄, ον. Les points cardinaux, χέντρα, ὧν (ra). Les quatre vents cardinaux, οἱ τέσσσρες ἄνεμοι, ων.

CARDINAL, 5. m. καρδινάλης, ou (6), G. M.

CARDON, 5. m. σχόλυμος, où (6).

CARÊME, s. m. ἡ τεσσαραχονθήμερος, QU (sous-ent. νηστεία). Faire le carême, jeûner,

CARÉNAGE, 5. m. action de caréner un vaisseau, ἐπισχευή, ἧς (ἡ). || Lieu où se fau ceite opération, vewhuov, ou (τὸ). |

CARÈNE, 5. f. τρόπις, ιδὸς (ἡ). Vaisseau dont la carène est solide, ναῦς ἱχανῶς τετροmiouévn, ns. La carène et ses dépendances, στείρωμα,, ατος (τὸ). || Donner carène à un vaisseau, le mettre en carène, ναῦν ἀν-πέλχω, fut. ἔλξω, ou d'un seul mot νεωλχέω, à, fut. fou.

CARÉNER, v. a. ἐπι-σχευάζω, fut. ἄσω, acc.

CARESSANT, ἄντε, adj. ἄρεσχος, 06, ον.

Manières caressantes, ἀρεσχεία, ας (ἡ) Être caressant pour tout le monde, πᾶσι χαρίζο-wat, fut. ίσομαι. D'un air caressant, φιλοφρόvos. Accueil caressant , φιλοφρόνησις, eus (x). Faire à quelqu'un un accueil caressant, φιλο-φρονέομαι, cbuat, fut. nacuat, acc. : ἀσπάζομαι, fut. ᾿ἄσομαι, acc. : ἀσμενίζω, fut. low, acc.: ἀσμιένως Ou φιλοφρόνως ὑπο-δέχομαι, fut. δέξομαι, acc.

CARESSE, s. f. φιλοφροσύνη, ns (ἡ). Recevoir de quelqu'un une caresse ou des caresses, φιλοφροσύνης παρά τινος τυγχάνω, Jul. τεύξομαι. Faire à quelqu'un des caresses, τινὰ φιλοφροvéuat, οὔμαι, fut. nou. Caresse faite ayec la main, ψηλάφησις, sus (ἡ). Terme de caresse, ἢ ὑποχοριστιχὴ λέξις, εὡς.

CARESSER , v. a. φιλοφρονέομαι, οὔμαι, ful.

ἔσομαι, acc. Être caressé par quelqu'un, φιλο-φροσύνης παρά τινος τυγχάνω, Jul. τεύξομαι.

Ayant été caressés par lui, ὑπ᾽ éxetveu φιλοφροvnbévres (aor. 4er passif de φιλοφρονέομαι, οὔμαι). [| Ironiquement, je vous caresserai avec ce hoyau, φιλοφρονήσομαί σε τῇ διχέλλῃ.

CARGAISON, s. f. φόρτος, οὐ (ὦ : γόμος, ou (6) : φορτία, wv (τὰ) : ἀγώγιμα, wy (ra). Car- . gaison de marchandises, φόρτος ἐμπορικός, οὗ (6), Plut. Jeter à la mer la cargaison, τὰ ἀγώγιμα ἐχ-δάλλω, fut. θαλῶ, Basil. Sauver la cargaison, τὰ ἀγώγιμα ἀνα-σώζομαι, ful. σώσομιαι, Suid.

CARGUER, v. a. — les voiles, τὰ ἵστια στέλλω, fut. στελῶ.

CARGUES, s. f. pl. κεροῦχοι, ὧν (οἷ).

CARIATIDE, 5. f. vagrariç, ιδὸς (m).

CARICATURE, 5. f. ἡ γελοία γραφή, ἥς.

ÆARIE, 8. 7. σφάχελος, où (6): σηπεδών, ὁγὸς (ἡ). La carie d’un os, τὸ τοῦ ὀστοῦ σαπρύν, «οὔ. Carie des dents, τὸ τῶν ὀδόντων ἔμόορωμα, ατος.

CARIER, v. α. σφαχελόω, ὦ, fut. ὦσω, acc. : σήπω, fut. σήψω, acc. : δια--φθείρω, fut. φθερῶ, acc. Se carier, σήπομαι, ful. σαπήσομαι : δια--φθείρομαι, fut. φθαρήσομαι. Carié, ée, σεσηπώς, υἷα, ὅς, gén. ὅτος : διπεφθαρμιένος, Mn, OV : δι-εφθορώς, υἷα, ὅς, gén. ὅτος.

ΘΑΆΠΙΟΝ, 5. m. battement de cloches, ἡ τῶν χωδώνων συμφωνία, ας. || Grand bruit, θόguGos, οὐ (6). Faire carillon, θορυθέω, ὦ, fut.

so.

CARILLONNER, v. n. χωδωνίζω, ful. ίσω.

CARILLONNEUR, 5. m. ὃ χωδωνίζων, οντος.

CARISTADE, 5. f. ἐλεημοσύνη, ns (ἡ).

CARMIN, 5. πι. χιννάδαρι, εὡς (τὸ).

CARMINATIF, 1ve, adj. qui chasse les vers, τὰς ἔλμινθας ἐχ-τινάσσων, OLGA, ον, gén. οντος (partic. α᾽ἐκ-τινάσσω, fut. ἀξω).

CARNAGE, 5. m. σφαγή, ἧς (ἡ). Faire un carnage, σφαγὴν ποιέω, ὦ, fut. ἤἔσω, OU ποιέομαι, οὔμαι, fut. ἥσομαι. Faire un grand carnage de ses ennemis, φόνον πολὺν τῶν ἐναντίων ἐργάζομαι, fut. doouu. Odeur de carnage, ἡ down δεινὴ χαὶ φονώδης, cuç, Théophr. Respirer le carnage, φόνον ou φόνου πνέω, fut.

mvebow. Théâtre de carnage, ὁ τόπος φόνου ἔμmlewç, ὦ. Se rassasier de carnage, αἵματος lu-ocoéqua, οὔμαι, fut. ηθήσομαι. Qui aime le carnage, αἱματοχαρής OU αἱμοχαρής, MS, ἔς.

CARNASSIER, 1ère, adj. qui aime la chair, σαρχοθύρος ; CS, OVe

CARNASSIÈRE, s. f. sac de chasseur, θύ- Jaxoç, οὐ (6).

CARNATION, 54. f. χρόα, ἂς (ἡ). Belle carnation, εὔχροια, ας (ἡ). Qui en ἃ une belle, εὔχρους, GUÇ, GUY.

CARNAVAL, 5. m. διονύσια, wv (τὰ). Faire le carnaval, τὰ διονύσια τελέω, ©, fut. τελέσω.

CARNE, s. f. angle d'une pierre, γωνία, ας (ἡ).

CARNET , s. m. livret, πιναχίς, δος (ἡ).

Petit carnet, πιναχίδιον, cu (τὸ).

CARNIVORE, adj. σαρχοθόρος, cs, cv.

CARNOSITÉ, 5. f. σάρκωμα, aroç: (τὸ).

CAROTTE, 5. f. plante ou racine, δαῦχος, οὐ ἴδ) ὃ xaowrov, «Ὁ (τὸ)

CAR 161 CAROUBE où CAROUGE, 5. m. fruit, χερά-

τιον. οὐ (τὸ) : ξυλοχέρατον, ou (τὸ).

CAROUBIER , 5. m. arbre, χερατέα, ας (ἡ).

CARPE, s. f. poisson, χυπρῖνος, οὐ (ὃ).

CARQUOIS, 5. m. φαρέτρα, ας (ἡ) : γωὑυτός, οὔ (0). Pelit carquois, φαρέτριον, οὐ (τὶ). Armé d’un carquois, φαρετροφόρος, ος, ov.

CARRÉ, ἕξ, adj. τετράγωνος, 05, ον. Corpulence carrée , τὸ τετράγωνον σῶμα, ATOS Épaules carrées, οἱ πλατεῖς ὦμοι, ὧν. || Bataillon carré, πλινθίον, cu (τὸ). En bataillon carré, πλινθηδον. || Période carrée, ἡ τετράχωλος περίοδος, cu.

CARRÉ, <. m. figure carrée, τετράγωνον, cu (τὸ). Être carré, former le carré, τετραγωνίζω, fut. iso. En forme de carré, τετραγώνου δίκην. Carré long, πλινθίον, ou (τὸ) : τὸ πλινθωτὸν σχῆμα, aros. Fait en forme de carré long, πλινθωτός, mn, Ov: ἀδαχοειδής, ἧς, ἐς. En carré, en long et en large, χατὰ μῆχος τε καὶ πλάτος. || Planche de jardin, πρασιά, ἂς (à).

CARREAU, 5. m. corps plat de forme carrée, ἄθαξ, αχος (ὁ). || Pavé plat, πλινθίον, ou (τὸ). | Ze sol, ἔδαφος, ους (τὸ). Étendre sur le carreau, renverser , ἐπὶ τὸ ἔδαφος χατα-τείνω, fut. τενῶ, acc. || Carreau de vitre, ὕαλος, cu (6). {| Carreau de foudre, ἀχτίς ou ἀχτίν, tvoç (ἡ). || Grosse lime, δίνη, ἧς (x). || Coussin, προσχεφάλαιϊον, où (ro).

CARREFOUR, 5. γι. τρίοδος, οὐ (ἡ).

CARRELAGE, s. τὸ ἐδαφίζειν (infin.

α᾽ἐδαφίζω, fut. low, acc.) : quelquefois ἔδαφος,

CARRELER , υ.