CIN

CIGALE, s./f. insecte, τέττιξ, γος (δ). Petite cigale, τεττιγόνιον, ou (τὸ). Le chant des cigales, ἡ μουσικὴ τῶν τεττίγων ὠδή, ἧς, Plat, Larve de cigale, τεττιγομήτρα, ας (ἡ).

CIGNE, 5. m. Voyez τονε.

CIGOGNE, 5. f. oiseau, πελαργός, où (6). || Cou de cigogne, 6 δολιχὸς αὐχήν, évos. Qui ἃ un cou de cigogne, δολιχόδειρος, ος, ον.

CIGUE, 5. f. plante ou poison, κώνειον, ou (ro).

CIL, 5. m. poil au bord des paupières, :

CILICE, 5. m. χιλίκιον, ou (τὸ).

CILLEMENT, 5. m. σχαρδαμυγμός, où (ὁ).

CILLER, v. a. — les yeux, σχαρδαμύσσω, fut. σκαρδαμύξω. Sans même ciller les yeux, ἀσχαρδαμυχτί. Je ne leur permets pas même de souffler ou de ciller les yeux, οὐδὲ πνεῖν ἐῶ, οὐδὲ σκαρδαμύττειν (ἐάω, ὦ, fut. ἐάσω : mio, fut. πνεύσω : σχαρδαμύσσω, fut. ὑξω).

CIMBALE. Voyez Cympare.

CIME , 5. f. xopuon, ἧς (n). La cime Ja plus élevée de l’Olympe, ἡ τοῦ ᾽Ολύμπου ἀχροτάτη xoρυφή, ἧς, Hom.

CIMENT , 5. m. chaux mêlée de sable, ψαμ.μωτόν, où (τὸ). || Au fig. Tout ce qui sert à lier, δεσμός, où (ὁ) : σύνδεσμος, ou (δ). Voyez (ι- MENTER.

CIMENTER, 2. a. χολλάω, ©, fut. ἥσω, acc. : ©, fut. δήσω, acc. || Au fig.

Bien cimenté, solide, εὖ BeGnxws, vix, ὃς (partic. parf. de βαίνω, fut. βήσομαι). Mal cimenté, βίᾳ συν--εζευγμένος, n, ον (partic. parf. passif de συ-ζεύγνυμι, fut. ζεύξω). Paix mal cimentée, ἡ ἀθέθαιος OU ἀνέγγυος OU ἄπιστος ELpNVN, Ὡς. Voilà ce qui affermit et cimente l’amitié, τοῦτο μὲν φιλίαν κολλᾷ χαὶ συν-δεῖ (κολλάω, ὦ, fut. ἥσω : συν-δέω, ὦ, fut. δήσω), Plat.

CIMETERRE, 5. m. ἀχινάχης, ou (6).

CIMETIÈRE, 5. m.

χοιμητήριον, οὐ (ro), Eccl.

CIMIER , s. m. — d’un casque, xüvos , ou (δ.

CIMOLÉE, ς. f.

vi).

CINABRE, 5. m. χιννάδαρι, εὡς (τὸ),

ἡ χιμωλία, ἂς (sous-

CINÉRAIRE, adj. Urne cinéraire, σορός, CINGLER , v. n. πλέω, fut. πλεύσομαι : ἵστιο-

δρομέω, ὥ, fut. ἤσω : εὐθυπλοέω, ©, fut. ne.

Cingler en pleine mer, ἀνα-πλέω, fut. πλεύ-

CIR

uw. Cingler vers la côte d'Épire, πρὸς τὴν Ἥζ Ξἰρον τὸν πλοῦν ποιέομαι, οὖμαι, fut. moouar.

CINGLER, v. a. frapper, ῥαπίζω, fut. ίσω, acc.

CINNAMOME, 5. m. aromate, χιννάμωμιον, ω (ro).

CINQ, adj. num. πέντε, indécl. Qui ἃ mois, πεντάμηνος, oc, ον. Qui a cinq ans, πενταετής, ἧς, ἐς. Qui se fait tous les cinq ans, πενταετηριχός, ἡ, ὅν. Espace de cinq ans, xevταετυρίς, (doç (ἡ). Qui a cinq lettres, cinq mesures, cinq feuilles, πεντάγραμμος, πεντάμετρος, πεντάφυλλος, ος, ov, el ainsi d'un trèsgrand nombre de composés. Divisé en cinq, πενταμερής, ἧς, ἔς. En cinq parties, πενταμερῶς, Cinq fois aussi grand, πενταπλάσιος, ος OU &, ον : πενταπλασίων, ὧν, ὃν, gén. ovos. Cinq cents, πενταχόσιοι, αι, α. Qui commande cinq cents hommes, πενταχοσιάρχης, ou (6). Cinq centième, πενταχοσιοστός, ἡ, cv. Cinq mille, πενταχισχίλιοι, et, α. Cinq fois, πεντάκις. De cinq en cinq, ἀνὰ πέντε.

CINQUANTAINE, s. f. Une cinquantaine d'hommes, ἄνδρες ὡς πεντήχοντα, indécl.

CINQUANTE, adj. num. πεντήχοντα, indécl. Qui a cinquante ans, πεντηχονταετής, ἧς, ἐς, Qui a cinquante têtes, meyrrxovraxaonves , x, ον. Cinquante et un, πεντήχοντα εἷς, ou sie χαὶ πεντήχοντα. Cinquante-deux, πεντήχοντα λύο. Cinquante et unième πεντηχοστὸς πρῶτος, . dinquante-deuxième, meyrnxooros δεύτερος, ou. … CINQUANTIÈME, adj. πεντηχοστός, ἡ, ὁν.

CINQUIÈME, adj. πέμπτος, Ἢ, ον. Pour la cinquième fois, en cinquième lieu, MTOV : τὸ πέμπτον.

CINQUIÈMEMENT , adv. τὸ πέμπτον.

CINTRE, 5. m. voûte, dis, ἴδος (ἡ) : xauaäoæ, ἂς (ἡ). || Support d’une voûte, τὸ τῆς καμάρας στήριγμα, ατος.

CINTRER , v. a. voûter, χαμαρόω, ©, fut.

wow, acc. || Ær-ondir en cintre, χυρτόω, ὦ, fut. wow, acc.

CIPPE, 5. m. petite colonne isolée, στήλη, né (ἡ).

CIRAGE 4. γι. action de cirer, ἄλειψις, εως (ἡ). {| Ce qui sert à cirer, ἄλειμμα, ou ἄλειφα ou ἄλειφαρ, ατὸς (τὸ) : κήρωμα,, ατος (τὸ).

CIRCONCIRE , v. a. περι-τέμνω, fut. τεμῶ, fc. Circoncis, ise, part. repi-rerunuévoc, n, ὃν, Les peuples circoncis, οἱ ἐχ περιτομῆς.

cinq

CIR

CIRCONCISION , s. f. περιτομή, ἧς (ἡ).

CIRCONFÉRENCE , s. J. περιφέρεια, ας (ἡ).

En forme de circonférence , χατὰ χύχλου περιφέpetav. Avoir six toises de circonférence, ἐξ ὀργυιὰς χύχλω περιπέχω, fut. ἕξω.

CIRCONFLEXE , adj. περι- σπώμενος, n, ον. Marquer d’un accent circonflexe, neopt-cm#o ; D, fut. σπάσω, acc.

CIRCONLOCUTION, s. f. περίφρασις, εως (ἡ).

User de circonlocutions pour rendre sa pensée, τὴν νόησιν περι-φράζω, fut. φράσω. Qu'est-il besoin de tant de circonlocutions ? τί δὲῖ το-σούτων λόγων (δεῖ impers. fut. δεήσει);

CIRCONSCRIPTION, ς. f. περιγραφή, ἧς (ἡ).

CIRCONSCRIRE, v. a. περι-γράφω, fut.

γράψω, acc.

CIRCONSPECT , κοτε, adj. περι-εσχεμμιένος, Ἢ, ὃν (partic. parf. de περι-σχέπτομαι, ful. σκέ-- You) : εὐλαθής, ἧς, ἐς (comp. ἕστερος, sup.

éoraros). Peu circonspect , ἀπερίσχεπτος,, ος, ον.

CIRCONSPECTION, s. f. περίσχεψις, εως (ἡ) :

εὐλάδεια,, ας (ἡ). Avec circonspection, περιεσχευ.-μένως : εὐλαθῶς : πεφυλαγμένως. Il ne faut louer et critiquer qu'avec beaucoup de ménagement et de circonspection , ἐπαίνους ἢ ψόγους εἶναι JE πάνυ πεφεισμένους χαὶ περι-εσχεμμένους (pal douar, fut. φείσομαι : περι- σκέπτομαι, fut. oxi- Yowa:), Luc. User d’une sage circonspection , edhaCécuat, οὔμαι, fut. nocua. Apporter à quelque chose beaucoup de circonspection , πρὸς τι πεφυλαγμένως ἔχω, fut. ἔξω. Pécher par trop de circonspection , ὀχνέω, ©, fut. ἥσω.

CIRCONSTANCE, 5. f. déluil, fait accessoire, περίστασις, ews (ἡ). Toutes les circonstances, τὰ χαθ᾽ ἕχαστον. Expliquer jusqu'aux moindres circonstances, τὰ χαθ᾽ ἕχαστιν ἀχριθῶς ἐξ--γέομαι, οὔμαι, fut. noue. || Conjoncture, περίστασις, τως (ἡ) : χαιρός, où (ὁ) : συμ.φορά, ἃς (ἡ). Par quelque circonstance, χατὰ περίστασιν :

(partic. neutre aor. 2 de τυγχάνω). En toute circonstance , πάντως : πάντοτε : ἑχάστοτε. Prendre le bon parti en toute circonstance, πάσης τεοιστάσεως εὐστοχέω, ©, fut. ñow. Quand la οἷτconstance vous y force, ὅταν τὰ τῆς περιστάσεως χατ-επείγῃ (χατ-επείγω, fut. ἐπείξω), Polub, Circonstance favorable, χαιρός, où (δ) : εὐχαιρία, ας (ἡ). Circonstance peu favorable, ἀκαιρία, ας (ἦ). Les circonstances, en général, καιροί, ὧν (ci). Dépendre des circonstances, καιρῷ δου-

Ne)

194 CIR

λούω, fut. εὐσω. Dans les circonstances les plus graves , ἐν τοῖς μεγίστοις χαιροῖς. Les circonstances où nous nous {rouvons, οἱ περι-εστῶτες ἡμᾶς χαιροί, ὧν (de περι-ίσταμαι, ful. περιστήσομαι).

CIRCONSTANCIER , v. a. raconter avec détail, Exdi-nyéques, οὔμαι, fut. noue, acc. Récit circonstancié , ἡ εως.

CIRCONVALLATION, 5. f. περιτειχισμος, οὗ (ὁ). Mur ou ligne de circonvallation, περιτείχισμα, ατος (τὸ). Entourer d’une ligne de circonvallation, meot-tayito , fut. ίσω,, acc.

CIRCONVENIR, sv, α. περικατα-λαμοάνω, fut. χήψομαι, acc. Circonvenir les simples à force d'artifices et de ruses, τοὺς ἁπλοῦς τέχναις ul. now. Se

3 PA HER , δ ΄ AXPLONS XATE TAVTE EAYAGLS »

laisser circonvenir, παρα--κρούομαι, fut. xpouoün-

CIRCONVENTION, 5. f. περικατάληψις, εως (ἡ).

CIRCONVOISIN , ie, adj. περίοικος,, 06, ον.

Les lieux circonvoisins, τὰ πέριξ, indécl.: τὰ χύχλῳ, indécl.

CIRCUIT, 5. m. enceinte, περίθολος,, ou (6).

|| Voyage autour , πεοιόδευσις, εως (ἡ). || Détour, περιαγωγή, ἧς (x). Faire faire un circuit à son armée, τὴν στῥατιὰν περι- ἄγω, fut. ἄξω. Faire un Jong circuit, περιαγωγῇ οὐ μετοίᾳ. χράοmat, μαι, fut. χρήσομαι. Les circuits d’une route, ἑλιγμοί, ὧν (ci) : περικαμπαί, ὧν (ai). Sentier qui fait beaucoup de circuits et de détours, à σκολιὰ ἀτραπὸς χαὶ πολλοῖς ἑλιγμοῖς πεπλανημένη, Ὡς (πλανάω, ὥ, fut. nou). || Circuit de paroles, ἡ τῶν λόγων περιαγωγή ou περι- Coin, ἧς. Voyez CIRCONLOCUTION.

CIRCULAIRE, adj. κυχλιχός, ἡ, dv : περιφεpñs, ἧς, €. Mouvement circulaire, περιφορά, ἃς (ἡ). Forme circulaire, περιφέρεια, ας (x). || Lettre circulaire, ἡ περιφόρητος ἐπιστολή, ἧς.

CIRCULAIREMENT , adv. χυχληδὸν : χύχλω.

CIRCULATION , s. f. περιφορά, ἂς (ἡ). — des passants, περιφοίτησις, εὡς (ἡ).

CIRCULER , v. π. περι- φέρομαι, ful. περιἐγεχθήσομαι : περι-τρέχω, Jul. περι-δραμοῦμαι : περιπφοιτάω, ©, ful. row.

CIRE , 5. J. xnpos, οὖ (δ). De cire, xrpues, Ἢ, ὃν. Qui ἃ la consistance de la cire, xnρρειδής, ἧς, €. Attaché avec de la cire, xn-

CIF

πλαστέω, ὦ, fut. noo. Figure de cire, κηρόο πλαστον, ou (τὸ). Ouvrier qui fait des ;‘Sures de cire, χηροπλάστης, ou (ὃ). Je faisais en cire de petites figures de chevaux, de bœufs et même d'hommes , ἀπο-ξέων τὸν χηρόν, ἢ βόας, ἢ ἵππους, ἢ χαὶ νὴ Δί᾽ ἀνθρώπους ἀν-έπλαττον (ἀπο-ξέω, fut. ξύσω : ἀνα-πλάσσω, fut. πλάσω), Luc.

Bâtir des cellules de cire, en parlant des abeilles, xnpodouéo , à, fut. now, Théogn.

CIRER , v. a. enduire de cire, χατα--χηρόω, ©, fut. wow, acc.|| Barbouiller avec du cirage, ἀλείφω, fut. ἀλείψω, acc,

CIRIER , 5. m. qui travaille la cire, xnpoupyés, où (6). || Qui vend de La cire, xnpcπώλης.,, οὐ (ὃ).

CIRON, 5. m. insecte, ἄχαρι, εὡς (τὸ).

CIRQUE, 5. m. ἱππόδρομος, ou (δ). Les jeux du cirque, χιρχήσια, ων (τὰ).

CIRURE , 5. f. χήρωμα, ατος (τὸ) : ἄλειμμα, Ou ἄλειφα, ατὸς (τὸ).

CISAILLER , v. a. ψαλίζω, fut. ίσω, acc.

CISAILLES, s. f. pl ψαλίς, Woç (ἡ).

CISEAU, 5. m. — de sculpteur, γλυφεῖον ου (τὸ). || Ciscaux, 85. m. pl. ψαλίς, ἰδὸς (ἡ). Couper avec des ciseaux, ψαλίζω, fut. ‘ice, acc. Anacr.: δια- ψαλίζω, fut. iow, acc. Gal, Retrancher en coupant avec des ciseaux, ἀποψαλίζω, fut. low, acc. Diosc. Pelits ciseaux, ψαλίδιον, cu (τὸ).

CISELER, v. a. γλύφω, fut. γλύψω, acc.

Ciselé, ée, γλυπτός, ἡ, cv. Bien ciselé, εὔγλυπτος, os, ον. (Ciseler tout autour, περιτγλύφω, fut. γλύψω, acc. (Ciseler en relief, ἀνα--᾽γλύφω, fut. γλύψω, acc.

CISELET, 5. m. γλυφίδιον, ou (τὸ).

CISELEUR, 5. m. γλυφεύς, ἕως (6).

CISELURE, 5. f. γλυφή, fs (ἡ).

CITADELLE, s. f. ἀκρόπολις, εὡς (ἢ) : ἄκρα, ας (ἡ).

CITADIN , s. m. ἀστός, οὗ (6).

CITATION, 5. f. assignation judiciaire, χλῆσις, εὡς (ἡ). || Allégation d'un passage, d'un exemple, προφορά, ἃς (ἡ). || Le passage ‘luimême, μαρτυρία, ας (ἡ). Faire une citation, μαρτυρίαν προ-φέρομαι, fut. προ-οίσομαι. Ce Giscours contient beaucoup de citations des poëtes, πολλὰ ποιητῶν ἀξιώματα περι-ἔχει ὁ λόγος (rept= ἔχω, fut. ἐξω), Lascar.

CITÉ, s. f. mou, εὡς (ἡ). Droit de cité,

ρόδετος, ος, ον, Représenter en cire, χηρος | norte, ας (ἡ). Donner le droit de cité, τὴν

πολιτείαν δίδωμι, fut. δώσω. L'ôter, τὴν πο- Nr À ἀφ--αιρέομιαι, οὔμαι, fu. œproquar.

CITER, 2. a. assigner en justice, χαλέω, ὥς fut. καλέσω, acc. : χλητεύω, ful. ebcw, acc. Citer en témoignage, εἰς μαρτυρίαν παρ-ἴστημι, fut. παρα-στήσω, ou map-iorapat, fui. παραστήσομαι. || Citer un auteur, προ-φέρομαι, ful. προτοίσομαι, acc. : παρπέχομαι, fut. Ébqua acc. : παρτίσταμαι, ful. παρα-στήσομαι, acc.

Citer une loi, νόμον παρ-ἔχομαι, fut. ἐξομαι.

CITÉRIEUR, Eure, adj. ἐνδότερος, α, ον.

La région citérieure, tournez, la région en deçà, ἡ ἐπίταδε χώρα, ας (émirade, adv.).

CITERNE, 5. f. λάκχος, οὐ (ὁ). Eau de eiterne, τὸ λαχχαῖον ὕδωρ, gén. ὕδατος.

CITOYEN, 5. m. πολίτης, οὐ (6). ΟἸΤΟΥΕΝΝΕ »

5. f. πολῖτις, ιδὸς (ἡ). Inscrire au nombre des citoyens, εἰς τὴν πολιτείαν ἐγ-γράφω, fut. γράψω, acc. Les meilleurs citoyens, οἱ τῶν ἐν πόλει βέλτιστοι, ὧν. Les devoirs du citoyen, τὰ εἰς τοὺς πολίτας χαθ-ήχοντα, ὧν (partic. neutre de χαθ- 1x0, fut. ἡξω). Les remplir, τὰ χατὰ τὴν πολιτείαν εὖ ποιέομαι, οὔμαι, fut. ἤσομαι. Ci- “yen du monde entier, χοσμοπολίτη:, οὐ (0).

CITRE ou Cirrus, s. m. arbre, θυία ou zx, ας (ἡ). De bois de citre, Güivos, ἡ, cv.

CITRON, 5. m. fruit, κίτριον, ou (τὸ).

CITRONNELLE , 5. f. plante, μελισσοθότανον, wo (τὸ).

CITRONNIER , s. m. arbre, χιτρία, ας (à).

CITROUILLE, s. f. plante ou fruit, χκολό-xyv0x ou χολοχύγθη, ns (ἡ).

CIVIÈRE, 8. f. φορεῖον, οὐ (τὸ).

CIVIL, 11€, adj. qui concerne les citoyens, πολιτιχός, ἢ, ὅν. Guerre civile, ὁ ἐμφύλιος πόλεμος, οὐ. || Honnête, poli, ἀστεῖος, α΄, ον (comp. ὕτερος, SUP. ὁτατος).

+ CIVILEMENT, adv. politiquement, πολιτικῶς.

ἢ Honnêtement, ἀστείως.

ΕἸΥΙΠΙΒΑΤΙΟΝ, 5. f. ἡ τῶν τρόπων ἡμεoorns, mroç. Les progrès de la civilisation, τὸ καθ᾽ ἡμέραν ἄμεινον πολιτεύεσθαι (infin. de πολι--

CIVILISER , v. a. adoucir les mœurs, ἧμιε- 200, ©, fut: wow, acc. Se civiliser, s’adoucir, ἡμερόομαι, οὔμαι, fut. θήσομαι : τιθασσεύομαι, fut. εὐθήσομαι. Qu'on ne pourra jamais civiliser, ἀτιθάσσευτος, ος, ον. || Civiliser quelqu'un, le former aux bonnes manières, ἠθοποιέω, ©, fut. ἥσω, acc.