me. σημεῖον, οὐ (τὸ) : τεχμιήριον, ou (τὸ

DIAGONAL, axe, adj. διαγώνιος, oç, ον.

Ligne diagonale, ἡ διαγώνιος γραμμή, ἥς.

. DIALECTE, s. m. διάλεχτος, οὐ (ἡ). Parler un dialecte διάλεχτόν τινα λαλέω, ©, fut. ἥσω. Écrire dans le dialecte dorien, éolien, etc. δωριστὶ, αἰολιστὲ γράφω, fut. γράψω.

DIALECTICIEN, 5. m. ὁ διαλεχτικός, οὗ.

Bon dialecticien, ἀνὴρ διαλεχτιχώτατος, ou (6).

DIALECTIQUE, s. f.n διαλεχτική, ἧς.

DIALECTIQUE, adj. diahexrixos, ἡ, dv.

DIALECTIQUEMENT, adv. διαλεχτιχῶς.

DIALOGIQUE, adj. διαλογικός, ἡ, dv.

DIALOGISME , s. m. ὁ διαλογιχὸς τρόπος, ou.

DIALOGISTE, s. m. ὁ διαλόγους συγ-γρά- Pas, avros (partic. aor. 4er de συγ-γράφω, fut. γράψω).

DIALOGUE, 5. γι. διάλογος, οὐ .(δ). Les dialogues de Platon, τὰ τοῦ Πλάτωνος διαλο-γιχᾶ, Ov.

DIALOGUER , υ. n. faire converser des personnages, dia-heyouéyous τινὰς ποιέω, à, fut. oo. . DIAMANT, 5. m. ἀδάμας, αντος (6). De diamant, ἀδαμάντινος, ος, ον.

DIC 339 tralement opposé, ἐχ διαμέτρου ἀντί-χειμαι, fut. χείσομαι,

DIAMÈTRE, 5. m. ἡ διάμετρος, οὐ (sous=ent, γραμμή).

DIAPASME, 95. m. διάπασμα, ατος (τὸ).

DIAPASON, 5. m. ἡ διὰ πασῶν (sous-ent.

DIAPÉDÈSE, 5. m. διαπήδησις, eus (ἡ).

DIAPHANE, adj. διαφανής, ἧς, ἐς : διαυἧς, ἧς, ἐς. Être diaphane, δια--φαίνομαι, fut. φανήσομαι Où φανοῦμαι : δι-παυγάζω, fut. dou.

DIAPHANÉITÉ, s. f. διαφάνεια, ας, (ἡ):

DIAPHORÉTIQUE, adj. διαφορητικός, ἡ, cv.

DIAPHRAGME , s. m. διάφραγμα, araç (τὸ).

DIAPRÉ, ἕξ, adj. ποιχίλος, Ἢ, OV.

DIAPRURE, 5. Χ ποιχιλία, ας (ἡ).

DIARRHÉE, s. JF. διάῤῥοια, ας (ἡ). Avoir la diarrhée, διαῤ-ῥοίζομαι, fut. ἴσθήσομαι.

DIARTHROSE, ς. ἢ. διάρθρωσις., eus (ἡ).

DIASTOLE, 5. f. διαστολή, ἧς (ἡ).

DIATESSARON, 5. m. médicament, τὸ διὰ τεσσάρων (sous-ent. φάρμαχον, ou).

DIATONIQUE, adj. διάτονος, ος, ον. Chant ou genre diatonique, τὸ διάτονον μέλος, ους.

DIATRIBE, s, f. διασυρμός, οὔ (ὃ). Faire une violente diatribe contre quelqu'un, τινὰ δια- σύρω, fut. συρῶ.

DICHORÉE, 5. m. διχόρειος, οὐ (6).

DICHOTOME, adj. diyorouos, ος, ον.

DICHOTOMIE, s. f. διχοτομία, ας (x).

DICTAME, s. f. plante, δίκταμον, où (τὸ) Théophr. : δίκταμνος, οὐ (6), Diosc.

DICTATEUR , 5. m. magistrat chez les Romains, διχτάτωρ, pos (6), Plut, Être dictateur, διχτατωρεύω, fut. edcw, Plut. || Chef absolu, αὐτοχράτωρ, ορος (ὁ) : μονάρχης ou μιόναρχος, οὐ (6). Être dictateur, en ce dernier sens, μοναρχέω, ©, fut. now. De dictateur, μογαρχικός, ἡ, Cv : αὐτοχρατοριλός, ἡ, ὅν.

DICTATURE, 5. f. magistrature à Rome διχτατωρία, ας (ἡ). || Souveraineté absolue, μιοvaoyia, ας (ἡ) : αὐτοχρατορία, ας (ἡ).

DICTÉE » Se f. ὑπαγόρευσις, εωὡς (ἡ). Écrire sous la dictée, τὰ ὑπ-αγορευόμενα γράφω, fut. γράψω.

DICTER , v. a. ὑπ-αγορεύω, fut. εὐσω, acc.

J'ai dicté cette lettre dans mon lit, xuvrpns

DIAMÉTRAL, 41e, adj. διάμετρος, ος, ον. ταῦτα ὑπ-ηγόρευσα, | Zu fig. Dicter ἃ quel- DIAMÉTRALEMENT , ad. Être diamé- | qu'un ses réponses, τὸς ὑποχρίσεις τινὶ ér-ape