DIL

dignité, ἄσεμνόν ἐστιν αὐτῷ. Vous ne pourriez atéindre à la dignité du sujet, οὐδ᾽ εἰπεῖν ἔχοις ἂν χατὰ τὴν ἀξίαν περὶ τούτων (ἔχω, fut. ἕξω). [M4ir imposant, gravité, σεμνότης, τος (à) :

σεμνοπρέπεια, ας (ἡ). Qui ἃ de la dignité, devis, M, Ov (comp. ὅτερος, Sup. ὁτατος) : σεμνοπρεπής, ἧς, ἐς (COM. ἔστερος, SUP. ἐστατος). Avec un air de dignité, σεμνοπρεπῶς : σεμνῶς. Affecter de prendre un air de dignité, 6eμνοπροσωπέω, ὦ, fut. maw. Affecter de parler avec dignité, σεμνοστομέω, ©, fut. now. Qui parle avec dignité, σεμνόστομος, ος, ov.

Dicxiré, place, honneur, ἀξίωμα, ατος (τὸ) :

τιμή, ἧς (ἡ). S'il y ajuridiction, ἀρχή, ἧς (n). Passer par toutes les dignités, πάσας τιμὰς τελέω, ὦ, fut. τελέσω. Monter en dignité, εἰς τἀς τιμὰς OU εἰς τὰς ἀρχὰς προτ-χόπτω, fui.

κόψω. Élever en dignité, προτάγω, fut. ἄξω, acc. Élever aux plus hautes dignités, εἰς μεγίστας τιμὰς χαθ-ίστημι, Jul. xara-oricw, acc. Celui qui est élevé aux plus hautes dignités, ὃ ἐν ταῖς ἀνωτάτω τιμαῖς. S’élever aux plus hautes dignités, εἰς τὰς ἀνωτάτω τιμὰς ἐλαύνω, fut. ἐλάσω.

DIGRESSION, 5. f. παρέχδασις, εὡς (ἡ):

διέξοδος, οὐ (ἡ). Par forme de digression, διεξοδικῶς. Discours plein de digressions, λόγος διεξοδικός, où (6). Faire une digression, Tapex- Gaiyw, fut. Gnoomau. J'ai fait cette digression afin de, παρεξ-έδην δ᾽ εἰς ταῦθ᾽, ἵνα, subjonct. Je crains de m'égarer dans une trop longue digression, δέδοικα μὴ πόῤῥω λίαν τῆς ὑποθέσεως ἀπο--πλανηθῶ (ἀπο-πλανάομαι, ὥμαι, fui. ἤσομαι ou ἡθήσομαι), Isocr.

DIGUE, 5. f. χῶμα, ατὸος (τὸ) : ἀπόχωσις, εως (ñ) : quelquefois γέφυρα, ας (ἡ), Hom.

Faire une digue, χῶμα χώννυμι, fut. χώσω.

Arrêter par une digue l’impétuosité d'un fleuve, τὴν τοῦ ποταμοῦ ἐμδολὴν ἀπο-χώννυμι. Digue rompue, ἀπόχωσις δι--εσπασμιένη, Ὡς (parlic. pass. de δια-σπάω, ὦ, fut. σπάσω), Plut. Le fleuve a franchi ses digues , ὁ ποταμὸς ὑπερ-Οέθηχε τὰ χώματα (bnep-Gaivo, fut. Οήσομαι). || Au fig. Opposer une digue aux passions, au déréglement des mœurs, τὰς ἐπιθυμίας, τοὺς ἀν--ειμένους τρόπους χολάζω, fut. ἄσω.

DILACÉRATION, s. f. σπαραγμός,, où (6).

DILACÉRER , v. a. σπαράσσω. OÙ δια--σπα-pécow, fut. ἄξω, acc.

DILAPIDATION, s. ἢ χατανάλωσις, εὡς (ἡ).