DIT

χλέπτω, fut. χλέψω. || Détourner par des distractions, παρα-τρέπω, fut. τρέψω, acc. Distraire quelqu'un de l'étude de la philosophie, τῆς φιλοσοφίας τινὰ ἀφιίστημι, fut. ἀπο- στήσω. Etre distrait par mille affaires, ὑπὸ μυρίων πραγμάτων περι-σπάομαι, ὥμαι, Jul. σπασθήσομαι. Être distrait par mille soucis, ὑπὸ μυρίων φροντίδων mept-éixouat , fut. ελκυσθήσομαι. Se distraire de ses inquiétudes, τὰς φροντίδας ἀν-ίημι, fut. ἀν-ἥσω.

DISTRAIT, aire, adj. ἀλλοφρονῶν, οὖσα, οὖν (partic. α᾽ ἀλλοφρονέω, &). Être distrait, ἀλλοφρογέω, ou en deux mots ἄλλο φρονέω, ὦ, fut.

ἤσω. Naturellement distrait, φύσει ἀπρόσεχτος, ὃς, ov. IL est distrait dans tout ce qu’il fait, προσεχῶς οὐδὲν πράσσει (πράσσω, fut. πράξω).

DISTRIBUER, v. a. partager, δια-νέμω,, fut. veud, acc. : δι-αιρέω, ©, fut. αἱρήσω, acc. : δια-μερίζω, fut. ίσω, acc. Distribuer de l’eau dans la ville au moyen de canaux, τὸ ὕδωρ ὀρύγμασιν εἰς τὴν πόλιν δια-νέμιω, ful. veut. [| Donner par portions, δια-νέμω, fut. νεμῶ,, acc. : ἀνα-δίδωμι, fut. ἀνα-δώσω,, acc. Distribuer des récompenses, γέρα δια-νέμω, fut. νεμῶ. 1] distribuait leurs biens aux Grecs, τοῖς “Ἑλλησι τὰ ἐχείνων δι-ένεμεν, Jsocr. || Disposer dans un ordre convenable, δια-τάσσω, fut. τάξω, acc.: δια-τίθημι, fut. δια-θήσω, acc. Bien distribué, eüTaxroc , os, ον. Mal distribué, ἄταχτος, ος, ον.

DISTRIBUTEUR, 5. m. διανομεύς, ἕως (6).

DISTRIBUTIF, 1ve, adj. διανεμητικός, ἡ, dy:

DISTRIBUTION, 5. f. division, partage, διανομή, ἧς (ἡ) : διαίρεσις, εὡὼς (ἡ) : διαμερισμος, οὔ (ὁ). La distribution d’un corps en diverses parties, ὁ τοῦ σώματος εἰς πολλὰ μέρη διαμερισμός οὔ. || Action de distribuer, de donner, dravoun, ἧς (ἡ) : ἀνάδοσις, εὡς (ἡ). La distribution des vivres, σιτοδοσία, ας (ἡ). Faire aux soldats des distributions de vivres, τοὺς στρατιώτας σιτοδοτέω, ὦ, fut. now. || Ordre, arrangement, διάταξις, ewç (ἡ). Distribution savante et régulière, ἡ καλὴ xat εὔρυθμος οἰκονομία, ας.

DIT, 5. m. parole, λόγος, οὐ (6). Les dits et gestes d'Alexandre, τὰ εἰρημένα xai nempayuéva Ἀλεξάνδρῳ (partic. parf. passifs de λέγω, fut. ἐρῶ, de πράσσω, fut. πράξω). }} Avoir son dit et son dédit, n’être pas fidèle aux conventions, τοῖς εἰρημένοις οὐχ ἐμ--μιένω, fut. μενῶ.

Composer des dithyrambes, διθυραμθοποιέω, ὦ, fut. oo. Style de dithyrambe, ἡ διθυραμθώδῃς λέξις, ews. En style de dithyrambe, διθυραμν- Eux.

DITHYRAMBIQUE, adj. διθυραμόιχός, ἡ ὅν : διθυραμδώδης, ns, es. Poëte dithyrambique, διθυραμθοποιός, οὔ (ὃ).

DIURÉTIQUE, adj. διουρητικός, ἡ, ὅν.

DIURNE, adj. ὑἡμέριος, α΄, ον.

DIVAGATION, 5. f. διέξοδος, ou (ἡ).

DIVAGUER, v. n. τῆς ὑποθέσεως Ou τῆς προαιρέσεως OU τοῦ χόγου ἀπο-πλανάομαι, ὥμαι, fut. θήσομαι : ἔξω τῆς ὑποθέσεως λέγω, fut. λέξω

DIVERGENCE, s. f. διάστασις, eus (ἡ).

DIVERGENT, Entre, adj. δι-εστηχώς, υἷα, ὅς (partic. parf. de δι-ΐσταμαι, fut. δια--στήcop) : δι-εσχισμένος, Ἢ, ον (partic. parf. passif de δια--σχίζω, fut. σχίσω).

DIVERS, Erse, adj. διάφορος, 06, ον : ποιχίλος, Ἢ» ov. Ils sont d'opinion diverse, ταῖς δόξαις δια--φέρουσιν ἀλλήλων (δια-φέρω, fut. δι-οίσω) : δι-ΐστανται ἀλλήλων τῇ διανοίᾳ (δι-ἴσταμαι, fut. δια--στήσομαι). De diverses couleurs, ποιχίλος, Ἢ) ὃν : ποιχιλόχρους, ous, ouv. De diverses formes, ποιχιλόμορφος, ος, ον. Dans diverses circonstances, πολλάχις : ἔστιν ὅτε : ἐνίοτε.

DIVERSEMENT, adv. διαφόρως. On raconte ce fait diversement, τοῦτο μὲν διαφόρως iorepolar (ἱστορέω, ὦ, fut. now).

DIVERSIFIABLE, adj. εὐαλλοίωτος, ος, ον.

DIVERSIFIER , v. a. ἀλλοιόω, ὦ, fut. wow, acc. : pera-Gaio , fut. Galo, acc. : μεται--ποιέω, ὦ, fut. now, acc.

DIVERSION, 5. f. distraction , maparoomn.

ἧς (ñ). Faire diversion au chagrin, τὴν λύπην παρα-τρέπω, fut. τρέψω. || Diversion, en terme militaire, ἀντιπερίσπασμια,, ατος (τὸ). Faire diversion pour affaiblir l’ennemi, τοὺς πολεμίους ἀντιπερι-σπάω, &, fut. σπάσω.

DIVERSITÉ, s. f. ποικιλία, ας (ἡ). Diversité d'opinions, διαφορά, ἄς (ἡ) : διχόνοια., ας (ἡ). H y ἃ sur ce point diversité d'opinions, τοῦτο ἀμφισθητεῖται (ἀμφισθητέω, ©, fut. row). Selon la diversité des lieux, des mœurs, χατὰ τοὺς τόπους ἢ τοὺς, τρόπους.

DIVERTIR, v. a. détourner , distraire, rapaτρέπω, fut. τρέψω, acc. Divertir son esprit de toute idée affligeante, πᾶν τὸ ἀνιαρὸν ἐξ-ελαύνω,

DITHYRAMBE , s. m. διθύραμιίδος, οὐ (6). | fut. ελάσω. Se divertir de ses occupations, τῶν

πόνων ἀπο-παύομαι, fut. πούσομαι. || Dérober , παρα-χλέπτω, fut. χλέψω, acc. — les deniers publics, τὰ δημόσια χρήματα. Voyez ῬΊΒΤΒΑΙΒΕ,

Divernir, réjouir, τέρπω, ful. τέρψω, acc. : ἔπι-τέρπω, fut. τέρψω, acc. Voilà une nouvelle qui me divertit fort, χαίρω ταῦτα ἀχούων (χαίρω, fut. χαιρήσω : ἀκούω, fut. ἀκούσομαι). Je les divertirai, je les ferai rire à mes dépens, γέλωτα αὐτοῖς παρ-έξω (fut. de map-éyo). || Se divertir, s'amuser, παίζω, fut. παιξοῦμαι. Passer la journée à se divertir, ἐν ταῖς ἡδοναῖς de muepebo, fut. εὐσω. Se divertir à une chose, τινὶ ἥδομαι ou ἐφ-ήδομαι, fut. ἡσθήσομαι. Se divertir aux dépens de quelqu'un, ἐπί τινι ou πρός τινά παίζω, fut. παιξοῦμαι. Il se divertit à tes dépens, γέλωτα σε καὶ παιδιὰν ποιεῖται {ποιέομαι, οὔμαι, Jut. σομιαι).

DIVERTISSANT, anTe, adj. τερπνός, n, cv.

DIVERTISSEMENT, 5. m. soustraction d'argent, ἣ τῶν χρημάτων ὑπεξαίρεσις, εὡς. || Récréation, amusement, τέρψις, eus (ἡ) : radis, ἃς (à). Divertissement honnête, ἡ ἐλευθεροπρεπὴς διαγωγή, ἧς. Prendre les divertissements propres à son âge, τῶν χαθ᾽ ἡλικίαν ἡδονῶν ἀπο-λαύω, fut. λαύσομαι. Prendre le divertissement de la chasse, τῇ θήρᾳ ἐμαυτὸν τέρπω, fut. τέρψω.

Par forme de divertissement, ποιδιᾶς χάριν.

DIVIDENDE, 8. m. τὸ μεριζόμενον, ou (parlic.

neutre passif de μερίζω, fut. low).

DIVIN , xEe, adj. d’une nature divine, θεῖος, æ, Ov (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Le divin Ulysse, ὁ δῖος Ὀδυσσεύς, ἕως. La volonté divine, τὸ θεόθεν θέλημα, ατος (θεόθεν, adv.). || Merveilleux, admirable, δαιμόνιος, os ou α΄, cv: θεσπέσιος, ος ou «, ον. Beauté divine, τὸ θεσπέ-

DIVINATION, 5. f. μαντεία, ας (ἡ).

DIVINEMENT, adv. d’une manière divine, ϑείως. || Par la puissance divine, θεόθεν. || D’une manière admirable, δαιμονίως : θεσπεσίως.

DIVINISER, νυ. a. ἀπο-θεόω ou ἀπο-θειόω, ©, fut. wow, acc. L'action de diviniser, ἀποθέωσις, ewç (ñ). Divinisé, qui a été divinisé, τεθεωμένος ou ἀπο-τεθεωμένος, n, ον.

DIVINITÉ , 5. f. nature de Dieu, θεότης, τὸς (ἡ). || Nature d’une chose divine, θειότης, nroç (ἡ). || Providence divine, ὁ Θεός, οὔ : τὸ Bstoy, où : ὁ δαίμων, ovoc. || Dieu ou déesse, θεός, οὔ (6, ἡ) : δαίμων, ονος (ὁ, ἡ).

αἰρήσω, aCC. : μερίζω ou δια-μερίζω, fut. ίσω, ace. : δια-νέμω, fut. νεμῶ, acc. : δια-τέμνω, fur.

τεμῶ, acc. — en deux, δίχα. —en trois, τρίχα. — en plusieurs parties, εἰς πολλὰ μέρη. Diviser en deux parties égales, ἐξ ἴσου διχοτομέω,, à, fut. “ow, acc. Diviser un nombre, ἀριθμιόν τινα μερίζω, fut. icw , acc. || Brouiller, désunir, δι-ίστημι, fut. δια-στήσω, acc. Ils veulent nous diviser, βούλονται ἡμᾶς εἰς ἔχθραν προ-ἄγειν (βούλομαι, fut. βουλήσομαι : προ-άγω, fut. ἄξω). ΠῚ parvint à les diviser, ἐχθροὺς ἀλλήλοις αὐτοὺς ἐποίησε (ποιέω, ©, fut. ἤσω). Diviser par des factions, δια-στασίαζω, fut. dow, acc. La Grèce était ainsi divisée en deux factions, εἰς. δύο ταῦτα δι-ἤρητο τὰ τῶν Ἑλλήνων (δι-ἀιρέω, ©, fut. αιρήσω), Dém.

DIVISEUR, s. m. ὁ μερίζων, ovros (sousent. ἀριθμιος).

DIVISIBILITÉ , 5. f. τὲ μεριστόν, οὖ.

DIVISIBLE , adj. μεριστός, ἡ, ὅν.

DIVISION , s. f. l’action de partager, διαίρε-σις, εὡς (ἡ) : μερισμὸς ou διαμιερισμιός, οὔ (δ), La division d’un nombre, ὁ ἀριθμοῦ μερισμός, où.

Division, désunion, διάστασις, εὡς (ἡ). Depuis que la division se mit entre eux, ἐξ οὗ δι-εστήτην (duel aor. 2 de δι-τΐσταμαι, fut. δια.-στήσομαι), Hom. Divisions intestines , στάσεις, ἐῶν (af). Être agité par des divisions iniestines, στασιαστιχῶς ἔχω, fut. ἕξω. La ville étant déchirée par des divisions intestines, στασιά-ζουσα ἡ πόλις ἐν αὑτῷ (στασιάζω, fut. dou).

[15 semèrent la division dans l’état, GrAdEle ἐν τῇ πόλει ἐποιήσαντο (ποιέομαι, οὔμαι, Jul. ñoouat). Propre à semer la division, στασια-στιχός, ἡ, ὅν. Celui qui la sème, στασιαστής, où (6). ) Division, partie, fraction, μέρος, οὖς (ro) : μοῖρα, ας (ἡ). || Corps d'armée, τάγμιαι, ατος (τὸ). || Classe, τάξις, ewç (ἡ).

DIVORCE , 5. m. ἡ τοῦ γάμου διάλυσις, Eux :

διαζύγιον, οὐ (τὸ). || Le divorce du mari, ἀποπομπή, ἧς (ἡ). Demande de divorce, de la part du mari, ἡ ἀποπομπῆς δίκη, ns. Faire divorce

avec sa femme, τὴν γυναῖκα, àno-reuroma, fut. πέμψομαι. || Divorce de la femme, ἀπόλειψις, ews (ἡ). Demande de divorce, en ce sens, ἡ ἀπολείψεως dixn , ns. Faire divorce avec son mari, τὸν ἄνδρα ἀπο-λείπω, fut. λείψω. || Au fig. Faire divorce avec le monde, τὰ ἀνθρώπινα mpé-

quara χαίρειν χελεύω, fut. εὐσω : τῷ χύσμω