‹ Dictionnaire français-grec; composé sur le plan des meilleurs dictionnaires francasi-latine et enrichi d'une table des noms irréguliers, d'une table très-complète des verbes irréguliers ou difficiles et d'un vocabulaire des noms propresChapitre 228 sur 702 · ENG · texte numérisé non relu

ENG

ποιρὸς νεχρὸν ἀπ-εδείχκνυ (ἀπο-δείχνυμι, fut. δείξω), Hérodt. Engagé, ée, ἠνεχυρασμένος, ἡ, ον (partic. parf. passif déveyvodtw, fut. dow).— pour dix mines, ἀντὶ Oéxx μνῶν. || Enrôler, inscrire au nombre des soldats, χατα-γράφω, fut. γράψω, acc. S'engager, en ce sens, ἀπο-γράφομαι, fut. voétoma. || Au fig. Engager sa foi, sa parole, τὴν πίστιν δίδωμι, fut. δώσω, dat.

Encacer, jeter dans l’embarras, ἐμ.-πλέχω, fut. πλέξω, acc.— dans une affaire, πράγματι ou ἐν πράγματι. Il est engagé dans une affaire qui lui, apportera malheur et honte, εἰς ἀτυχίαν καὶ αἰσχύνην ἐμ--(ἐδληται (ἐμ.--(ἄλλω, fut. Cart). Encacer, entraîner, déterminer, ἐπ-- ἄγω ou εἰσ- ἄγω ou ὑπ-άγω, fut. ἄξω, acc. —dans quelque démarche, ἐπί τι ou εἴς ru — à faire quelque chose, ποιεῖν τι. Je les ai engagés par l'appât du gain à me suivre, χέρδει αὐτοὺς ἐπήγαγον ἐμοὶ ἀχολουθεῖν (ἐπ- ἄγω, fut. ἄξω : ©, fut. fow). Engagé par ces es-

LA 9. [4 € , € τοιαύταις ἐλπίσιν ὑππαγόμενος (ὑπ-

ἀκολουθέω, pérances , ἄγω, fut. ἄξω, Isocr. Engager quelqu'un dans son parti, προστ-άγομαι, fut, ἄξομαι, acc. : προσσιρέομαι, οὔμιαι, fut. αἱρήσομαι, acc. || Exhorter, conseiller, παρπορμάω, ὦ, fut. now, acc. : ἐποτρύνω, fut, υνῶ, acc. : πείθω, fut. πείσω, acc. — quelqu'un à faire quelque chose, ποιεῖν τί τινα. Il: l’engageait à faire cela, mxo-vet τοῦτο ποιεῖν (παρ-αινέω, ὦ, fut.

αὐτῷ σινέσω). Je vous. engage à n’en rien croire, τούτων μηδὲν πείθεσθαι συμ.-Θουλεύω σοι (συμ.-(ουλεύω, fut. bou : πείθομαι, fut. πεισθυύσομιαι). Je l’ai souvent engagé ἃ partir, πολλάχις περὶ τῆς ἀποδημίας σύμουλος ἐγενόμην αὐτῷ (γίνομαι, fut. γενήσομαι), Isocr.

Encacer, commencer, mettre en train, ἄρχω, fut. ἄρξω, gén. Engager le premier une discussion, τῆς ζητήσεως Ou τῆς ἐρωτήσεως ἄρχω, lfut. ἄρξω. La discussion s’engagea sur ce point, περὶ τούτου ἡ ζήτησις ἐγένετο (γίνομαι, fut. γενήsouat). Engager le combat, μάχην συν-άπτω, fut. ἄψω, ou d'un seul mot, συμ.-Θάλλω, fut, Exo : συμ.--μίγνυμι, fut. μίξω.

S'ENGAGER, v. r. se rendre caution, ἐγγυάὁμαι, ὥμαι, fut. “ocuor.— pour quelqu'un, τινά, || Promettre avec serment, ἐγ-γυάομαι, ὥμαι, fut. nocua, acc. Si tu l'engages à venir, εἰ ἐγγυᾷ ἥξειν (fxo, fut. ἥξω). ͵

S'ENGAGER, s’embarrasser, ἐμ-πλέχομαι, ful.

πλαχήσομαι, dat. S'engager dans beaucoup d'af: faires, ἐν πολλαῖς ἀσχολίαις ἐμ-πλέχομαι. Dans

ENG ho combien de piéges il s’est engagé! ὁπόσοις ἑαυτὸν βρόχοις περι-έδαλε (περι- (ἄλλω, fut. Gard). Être engagé dans un mauvais pas, m. ἃ m. avoir les pieds dans la bourbe, ἐν πυλῷ πόδας ἔχω, fut. ἕξω.

ENGAINER, v. a. εἰς θήχην ou εἰς χολεὸν χατα--τίθημι, fut. θήσω, acc.

ENGEANCE , 5. f. γένος, ouç (τὸ) : γενεά, ἃς (ἡ). Maudite engeance, τὸ xaxdy γένος, ous. Engeance de scélérats, τὸ ἐναγὲς γένος, 0 «.

ENGELURE, 5. f. χείμεθλον, ov (τὸ). Α ΟἿ des engelures, χειμεθλιάω, ὦ, fut. ἄσω. Gué’ir les engelures, πρὸς τὰ χείμεθλα εὐθετέω, ἐν, fut. noce.

ENGENDRER , v. a. dans le sens propre, γεννάω, ©, fut. too, acc. Il engendra, ἐγένvase (aor. 4 de γεννάω, ὦ) ou quelquefois ἐγείνατο (aor. 1 de γίνομαι transiif à ce seu temps). Qui engendre , γενέτης, οὐ (ὁ). Au fém. γενέτειρα, ας (ἡ). Engendré, ée, γεννητός, ἡ, ὅν. Qui n’a pas été engendré, ἀγέννητος, ος, ov. | Au fig. produire, γεννάω ou ἀπο--γεννάω, à, fut. now, acc. : τίκτω ou ἀπο-τίκτω, ful. τές ému, acc. Le plaisir engendre la douleur, τὴν λύπην ἡ ἡδονὴ γεννᾷ OU τίκτει. Engendrer des maladies, νοσοποιέω, ὦ, fut. now. Qui les engendre, νοσοποιός, de, ὅν. Être engendré, γίνομαι, Jul. γενήσομαι. — par une cause, ἐξ αἰτίας τινός. C’est un sentiment engendré dans nos cœurs par la nature elle-même, τοῦτο φύσει ἐγ- γίνεται ἡμῖν (ἐγ- γίνομαι, fut. γενήσομιαι) : τοῦτο ἡμῖν ἐμ--πέφυχε (parf. de φύομαι, fut. φύσομιαι)-

ENGERBER, v. a. ἁμαλλεύω, fut. εὐσω, acc. Celui qui engerbe, ἁμαλλευτήρ, focç (ὃ).

ENGIN, 5. m. machine, pryavn, ἧς (à):

μηχάνημα, ατος (τὸ). || Instrument, ὄργανον, οὐ (τὸ). || Piége, πάγη, Ὡς, (ἡ) : παγίς, 1006 (ἡ). | Ruse, μυχανή, ἧς (ἡ) : δόλος, οὐ (ὃ).

ENGLOBER, v. a. περιτλαμθάνω, fut. χήψομαι, ACC.

ENGLOUTIR, νυ. a. κατα-Οιθρώσχω, fut.

ὁρώσομαι, acc. : χατα-(ροχθίζω, fut. ίσω, acc.: χατα-πίνω, fut. πίομαι, acc. Etre englouti, χατα-δύομαι, fut. δύσομαι. Le vaisseau fu englouti, κατὰ τῆς θαλάσσης xar-édu ἡ ναῦζο Ils furent engloutis dans la terre, χατὰ γῇ Au fig. Engloutir son patrimoine, τὴν οὐσίαν χατ-εσθίω, fut. κατ-έδομαι : τὰ ὑπ-άρ-

χοντα λαφύσσω, fut. ὑξω.

ENGLUER, v. a. frotter de glu, ἰξῷ περι-

ἀοδ ENG

αἀλείφω, fut. αλείψω, acc.|| Prendre dans la glu, ἰξεύω, fut.socw, acc. S’engluer, ἰξῷ ἐνπ-έχομαι, fut. ἐν-σχεθήσομαι.

ENGORGEMENT , 5. m. ἐμφραγμιός, οὗ (0):

ἔμφραγμα., ατος (ro).

ENGORGER, v. a. ἐμ-τ-φράσσω Ou ἐμ.--φράpou, fut. φράξω, acc.

ENGOUEMENT, s. m. manque de respiration, ämvox, ας (ἡ). || Soite admiration, nrônσις, εως (ἡ).

S'ENGOUER, v. r. ne plus pouvoir respirer , ἀπο-πνίγομιαι, fut. πνιγήσομαι. || Se passionner, s’enthousiasmer, rrcéouo, οὔμιαι, fut. rronônoouou, acc. Être engoué de quelque chose, περί τι ἐπτόημιαι (parf. de. πτοέομιαι, cat). Être engoué de quelqu'un, τινὶ ἐπι-μαίνομαι, fut. paνήσομαι. Être engoué des sophisles, σοφιστο-uay{o, ©, fut. #ow. Être engoué de modes étrangères, Éevcuavéo , ὦ, fut. oo.

S'ENGOUFFRER, v. τ. κατα-δύομαι, fut.

δύσομοι. Tout à coup il s’engouffra, ἐξαίφνης χατὰ γῆς κατ-αέδυ. Le vent qui s’engouffre dans la terre, πνεῦμα ἐν-ειλούμιενον ἐν τῇ γῇ (ἐνειλέυμαι, οὔμαι, fut. θήσομαι).

ENGOURDIR, v. a. ναρχόω, ὦ, ful. ὦσω, acc. Action d’engourdir, vépxwots, εὡς (ἡ).

Qui a la propriété d’engourdir, ναρχωτιχός, ἡ, ὃν : ναρχώδης, Ὡς, ξς- Être engourdi, ναρχάω, ὦ, fut. row. δ᾽ αἱ le pied engourdi, τὸν πόδα vapxo. Tous les esprits étaient comme engourdis, πάντας ὥσπερ νάρχη χατ-εῖχεν (χατ-έχω, fut. καθ-έξω). Engourdir les sens, τὰς αἰσθήces ἀμολύνω, fut. vvo. Qui ἃ l'air engourdi, ναρχώδυς, MG, ες : νωθρός, &, Ov.

ENGOURDISSEMENT, 5. m. νάρχη, ἧς (ἡ).

Être dans l’engourdissement, ναρχάω, ὦ, fut.

ñow. Voyez Excourvir.

ENGRAIS, 5. m. herbage où l’on engraisse les troupeaux, veuñ, ἧς (ἡ). || Action de fumer la terre, χόπρισις, eus (ἢ) : χοπρισμιός, οὔ (0). || Ge qui sert à la fumer, χόπρος, οὐ (ἡ).

ENGRAISSER, v. a. donner de l’embonpoint, λιπαίνω, Jui. avo, acc. : πιαίνω, fut. av, acc. | Nourrir afin d’engraisser, σιτεύω, fut. εὐσω, acc. : σιτίζω, fut. ίσω, acc. Engraissé, 6e, σιτευτός, ἡ, ὁν : σιτιστός, ἡ, ὅν. Poules engraissées, αἱ σιτευταὶ ὄρνιθες, wv. Tous ies animaux qu'on engraisse à la maison, τὰ σιτιστὰ πάντα. Le meilleur moyen d'’en-

ENT ται τὰ Cou, εἰ, indie. (λιπαΐνω, Jul. avo). || Fumer les terres, χοπρίζω, fut. iow, acc. Action de les engraisser, xomptois, euç (à) : χοπρισμός, où (ὃ).

ENGRAISSER, ὕ. ἢ. Ou 5. ENCRAISSER, v. 7. δι παίνομαι, fut. ανθήσομαι : πιαίνομαι, fut. avôrσομαι. Il engraisse chaque jour, χαθ’ ἡμέρα»

πιμελέστερος γίνεται (γίνομαι, ful. γενήσομαι).

ENGRANGER, v. a. ἀπο-τίθεμαι, fut. 6nσομαι, ŒCC.

ENGRA VEMENT, 5. m. tournex par le verbe.

ENGRAVER , v. a. engager un bateau dans le sable, τῇ ψάμμω ἐμ-πήγνυμι, fut. πήξω, acc. Le vaisseau s'engrava, ἡ ναῦς τῇ ψάμμῳ ἐπάγη.

ENGRENAGE, 5. m. ἀλληλουχία, ας (à).

ENGRENER , v. a. mettre du grain dans le moulin, τὸν σῖτον τῷ μυλῶνι ἐμ--Θάλλω, fut. 616. || Au fig. Engrener une affaire, la mettre

en train, τοῦ πράγματος ἄρχομαι, fut. ἄρξομαι. Il a bien engrené, χαλῶς ἐπ-εχείρησε τῷ πράματι (ἐπι-χειρέω, ©, fut. co).

S'EXGRENER , v. r. en parlant des roues, ἀλληλουχέω, ὦ, fut. now. Roues engrenées, ou qui s'engrènent, τροχοὶ ἀλληλοῦχοι, ὧν (οἷ).

S'ENGRUMELER, υ. r. θρομιθόομαι, οὕμιαι fut. θήσομαι. Engrumelé, ée, θρομώδης, Ὡς, ες.

ENHARDIR , v. a. θαῤῥύνω ou ἀνα-θαῤῥύνω, Jut. vv®, acc.

s'EnxarDiR, v. r. θαῤῥέω ou ἀπο-θαῤῥέω, à, fut. ñsw.— contre la mort, πρὸς θάνατον. Enhardi par ce présage, τῷ οἰωνῷ θαῤῥήσας, avros.

ENHARNACHER, v. a. ἐπι-σχευάζω, fut.

dow, acc.

ÉNIGMATIQUE, adj. αἰνιγματώδης, ne, ες:

αἰνικτήριος, 05 OU α΄, ον : αἰνικτός, ἡ, Cv.

ÉNIGMATIQUEMENT , ααὺ. αἰνιγματωδῶς :

δι’ αἰνιγμάτων. Parler énigmatiquement, αἰνι--

ματίζομαι, fut. ἰσουαι : αἰνίσσομαι, fut. ἰξομιαι. Homme qui parle énigmatiquement, αἰνιγματίας, οὐ (ὃ) : αἰνιγματιστής, où (0).

ÉNIGME, 5. f. αἴνιγμα, ατος (τὸ). Il ne faut pas parler en énigmes, οὐ δι’ αἰνιγμάτων δητέον (verbal de λέγω, fut. ἐρῶ). Le reste est une énigme, ἐν αἰνίγματι τἄλλα πάντα. Expiiquer une énigme, αἴνιγμα λύω, fut. λύσω.

Le mot de l'énigme, ἡ τοῦ αἰνίγματος λύσις, eus.

ENIVRANT, ante, adj.

οὖσα, οὖν (partic. d'êu-mauéw, ὦ, fut. now):

graisser les animaux est de, μάλιστα λιπαίνε- | μεθυστικός, ἡ, dv. Tout ce que les plaisirs ont

ENJ d'enivrant, ὅσα δι’ ἡδονῆς μεθύσχει (μεθύσχω, fut. αεϑύσω), Plat. || Au fig. on tourne mieux par charmant, séduisant , ( comp.

ἐς, dv: ψυχαγωγός, ὁς, ὅν.

ENIVREMENT, 5. m. μέθη, Ὡς (à).

ENIVRER , υ. a. μεθύσχω, fut. μεθύσω, acc. || Au fig. Enivrer de plaisir, δι᾿ ἡδονῆς μεθύσκω, acc. Plat. Être enivré, μεθύω, ou μεθύσχομαι, fut. μεθυσθήσομαι, dat. ou gén. Être enivré de la grandeur de sa fortune, τῷ τῆς τύχης μεχέθει μεθύω, Dém. Être enivré de plaisirs, ἡδονῶν μεθύω, Théophyl. ÆEnivré de ses succès, τοῖς πεπραγμένοις μεθύων, ουσα, ον. Ce qui enivre, μέθυσμα, ατὸς (τὸ).

S'Enivrer, v. r. μεθύσχομαι, fut. μεθυσθήσομαι. 1 s’enivra de nectar, τοῦ νέκταρος ἐμεθύσθη, Luc.

ENJAMBÉE, s. f. διάδημα, ατος (τὸ). On tourne mieux par le verbe. Faire une enjambée, d,2-Gaive , fut. Θήσομαι. Faire de grandes enjambées, μεγάλα δια-Θαίνω.

Page 1