ENG

S'ENFUIR, v. r. prendre la fuite, φούγῳ

χοιλύω, à, fut. wow, acc. Enfoncé, ἔθ, creux, | fut. ἀπο-δράσομαι. S'enfuir de prison, ἐκ τοῦ

κοῖλος, Ἢ, ov (comp. érepos, Sup: ὁτατος). Terrain enfoncé, γῆ κοίλη, ne (ἡ). Yeux enfoncés, εἷ κοῖλοι ὀφθαλμοί, ὧν. Avoir les yeux enfoncés, χοιλοφθαλμιάω, ©, Jul. dou. Esprit enfoncé, épais, νοῦς ἀμιδλύτερος, ou (6). || Rompre, percer, briser, δύγνυμι, fut. ῥήξω, acc. ŒEnfoncer les rangs, τὴν τάξιν ῥήγνυμι. Enfoncer les portes, τὰς πύλας ῥύήγυμι, Jul. ῥήξω, ou ἀράσσω, fut. ἀράξω. Qu'on πὸ peut enfoncer, ἄῤῥηχτος, ὃς, OV. ᾽

s'Enroncer, v. r. χατα-δύομαι,, fut. δύσομιαι. S'enfoncer sous terre, χατὰ γῆς χατα-δύομαι.

S’enfoncer dans la mer, χατὰ τῆς θαλάσσης ou εἰς τὴν θάλασσαν χατα--δύομαι. L'ile s'enfonça et disparut, χατα--δῦσα ἡἣ νῆσος. ἠφανίσθη (ἀφανίζο-μαι, fut. ισθήσομια!ι). Le trait s’enfonça profondément, εἰς βάθος χατ-έδυ ἡ αἰχμή, Plut. || 4u fig. S'enfoncer dans le chagrin, τῷ ἄχει καταδύομαι. S’enfoncer dans les dettes, ὑπέρχρεως ou χατάχρεως γίνομαι, fut. γενήσομαι. S'enfoncer dans les plaisirs, ταῖς ἡδοναῖς ἐγ-χυλινδέομαι. οὔμαι, ou ἐγιχυλίομαι, fut. χυλισθήσομαι, S’enfoncer dans étude, τοῖς βιθλίοις προσ-τύήκομαι, fut. τακήσομαι. S'enfoncer dans le crime, πονηρίας ἐπὶ πολὺ ἐλαύνω, fut. ἐλάσω.

ENFORCIR, v. a. ῥώννυμι ou ἐπιῤ-ῥώννυμι, fut. ῥώσω, acc. : βεθαιόω, &, fut. dow, acc. : στερεόω OU στεῤῥόω, à, fut. wow, acc. ||u. n. prendre de la. force, δώννυμαι, fut. ῥωσθήσομαι. Il enforcissait chaque jour, καθ᾿ ἡμέραν ῥώμην ἐλάμθανε (λαμθάνω, fut. λήψομαι).

ENFOUIR , v. a. κατ--ορύσσω, {μ|. ὑξω,, acc.

Enfouir un trésor, τὸ χρυσίον κατ-ορύσσω. Enfoui, ie, χατορυχτός, ἡ, cv. || Au fig. Vertu enfouie, ἡ ἐν λήθῃ κειμένη ἀρετή, ἧς (κεῖμαι,

ENFOUISSEMENT , 5. πι. κατορυχή, ἧς (ἡ).

ENFOURCHER , v. a. percer d’une fourche, τῷ διχράνῳ δια-πείρω,, fut. περῶ,, acc. || Se mettre à cheval sur, τοῖς σχέλεσι δια-λαμδάνω, fut.

λήψομαι, acc.

ENFOURNER, νυ. a. εἰς ἵππον. ἐμ:--(ἄλλω, fut. Goo, acc.

ENFREINDRE, v. α. παρα-Θαίνω, fut. Crσομαι, acc. Action d’enfreindre , παράζασις, ϑὼς (ἡ). Qu'on ne peut enfreindre, ἀπαρά-- Éarec, cs, ον:

δεσμωτηρίου ἀπο--φεύγω. S'enfuir vers quelqu'un, πρός τινα ἀπο-διδράσχω. Moyen de s'enfuir, ἀπόφευξις, eus (ἡ) : ἀποφυγή,, ἧς (5) : δρασμύς ou ἀποδρασμός, οὔ (ὁ). Chercher à s'enfuir, περὶ δρασμὸν ἔχω, fut. ἕξω, || S’échapper en coulant par-dessus les bords, Ürepex-yéoux, fut. χυθήσομαι. S’enfuir en bouillonnant, üreeὁράζω,. où ὑπερ-Οράσσομαι, ou ἐχ-(ράσσομιαι, fut. ὑρασθήσομαι. || S'écouler ou s'échapper par une fente, διαῤ-δέω, ful. ῥεύσω : δια--πίπτω,, fut. πεσοῦμιαι. — entre les doigts, τῶν δακτύλων.

ENFUMER, v. a. χαπνίζω, fut: ίσω, acc.

Action d’enfumer, κάπνισις, εως (#). -

ENGAGEANT, ἄντε, adj. ἐπαγωγός, de, ὅν. Paroles engageantes, τὰ ἐπαγωγὰ ῥήματα, ὧν.

ENGAGEMENT, 5. m. action de mettre en gage, ἐνεχυρασμός, οὔ (ὁ). || Convention, con- (rat, ouväAlayux, ατὸς (τὸ). Contracter un engagement avec quelqu'un, τινὶ συν-αλλάσσω, fut. αλλάξω. || Promesse, ὑπόσχεσις, eue! (ἡ). Prendre des engagements, ὑποσχέσεις ποιέομαι, ua, fut. mooua. D'après les: engagements que vous avez pris, ἐξ ὧν ὑπ-έσχου (ὑπ--ἰσχνέομαι, ua, fut. ὑπο-- σχήσομιαι). Remplir ses engagements, τὰς ὑποσχέσεις ἀνα-πληρόω, ©, fut. wow. Manquer à ses engagements, τὰς ὕποσχέσεις ψεύδομαι, fut. ψεύσομαι. || Liaison, ὁμιλίαι, ας (ἡ) : οἰκειότης, nros (n). Avoir des engegements avec quelqu'un, oixélws τινὶ χράομαι, ὥμαι, μι. χρήσουναι. Former des engagements:

avec quelqu'un, τινὲ οἰκειόομαι, οὔμαι, fut.

θήσομαι Où προσπαρτάομαι, ὥμαι, fut: nôviccμαι. Rompre des engagements, τὰς φιλίας dia λύομαι, fut. λύσομαι.

ENGAGEMENT , combat, σύμμιξις, εὡς (ἡ) :

συμιθολή, ἧς (x). Avoir un engagement, συμ:

αίγνυμι, fut. μίξω : συμ--Οάλλω, fut. βαλῶ.

— avec quelqu'un, τινί. La veille de l’engagement, τῇ προτεραίᾳ ἢ συμεμίξαι. Ils m’osèrent pas en venir à un engagement, οὐδὲ εἰς χεῖρας ἐλθεῖν ὑπ'--έμιειναν (ἔρχομαι, fut ἐλεύσο-pau : ὑπο-μένω fut. μενῶ).

Encacemenr , d'un soldat, καταγραφή, ἧς (ἢ).

ENGAGER, mettre en gage, ἐνέχυρον τίθημι, fut. θήσω, acc. Engager son bouclier, τὴν ἀσπίδα ἐνέχυρον τίθημι, fut. θήσω, Aristph. 11 offrait, d’engager le corps de son père, ἐνέχυρον τὸν τοῦ