ENN

adj.

ENNEAGONE, [| s. m. τὸ ἐννεάγωνον, cv.

ENNEMI, 1, subst. ou adj. qui éprouve de linimilié, ἐχθρός, &, dv (comp. ἐχθίων ou ἐχθρο-τερος, Sup. ἔχθιστος Ou ἐχθρότατος), dat. Ennemi de famille, ὁ πατρόθεν ἐχθρούς, où. Ennemi naturel, ennemi né, ὁ ἐχ φύσεως ἐχθρός, οὔ. Ennemi mortel, ἐχθρὸς ἀδιάλλακτος, ou. Il est ennemi de toute la ville, ἐχθρός ἐστιν ὅλῃ τῇ πόλει. Devenir ennemi de quelqu'un, ἐχθρός τινι γίνομαι, fut. γενήσομαι. Se déclarer:ennemi, ἔχθραν ἀν-αγορεύω, Jul. ἀν-αγορεύσω ou ἀν-

ἐρῶ, Synés. : φανερὰν ἔχθραν ὁμολογέω, ©, fut. now , Grég. Il fut toujours votre ennemi, ἐχθρὸς ὑμῖν δι-ετέλεσεν ὧν (δια-τελέω, ὦ, fut. τελέσω). I est votre plus grand ennemi, ἔχθιστα ou ἐχθρότατα ὑμῖν διά-χειται (διά-χειμαι, fut. κείσομαι). Ils sont ennemis mortels, ἀειμνήστους ἔχθρας πρὸς ἀλλήλους ἔχουσιν (ἔχω, ful. Eu), Isocr. Cesser d’être ennemis, τὴν ἔχθραν ἀπο- Il cessa d’é-

τίθεμαι, fut. ἀποπθύσομιαι, Plut.

tre son ennemi, τὴν πρὸς ἔθετο. Cessez d’être ennemis, παύεσθε ἀλλήλοις ἀπ-αεχθανόμενοι (παύομαι, fut. παύσομαι : àrἐχθάνομαι, fut. eyônocuu). Rendre ennemis, ἐχθροποιέω, ὥ, fut. fow, acc. Il les rendit ennemis, ἐχθροὺς ἀλλήλοις ἐποίησεν αὐτούς (ποιέω, ὥ, fut. ñow) : εἰς αὐτούς (καθ--ίστημι, fut. κατα- στήσω). Se faire des ennemis, πολλοῖς ἀπ-εχβάνομαι, fut. εχθήσομσι. Il se fit ainsi beaucoup d’ennemis, ἐκ τούτων πολλὰς ἔχθρας ouv-éatt (συλ-λαμθάνω, fut. συλ-λήψομαι). Se faire de grands ennemis, δεινὰς ἔχθρας ἀνα-δέχομαι, fut. δέξομαι. Je me suis fait de grands ei de nombreux engæmis, πολλή μοι ἀπέχθεια γέγονε χαὶ πρὸς πολλούς (γίνομαι, fut. γενήσομαι), Plat. Qui aime à se faire des ennemis, φίλεχθρος, os, ον : ἐθέλεχθρος ; os, ον. Ne cherche pas ainsi à te faire de nous des ennemis, μὴ ἔχε οὕτω πρὸς ἡμᾶς ἐθελέχλθρως, Dém. Œraiter quelqu'un en ennemi, ἀπεχθῶς πρός τινα ἔχω, fut. ἕξω, Chryst. Être traité en ennemi, ὅσαπερ ἂν ἐχθρὸς πάσχω, fut. πείσομαι. Déclarer quelqu'un ennemi de la patrie, χοινόν τινα ἐχθρὸν ἀπο--φαίνομαι, fut.

Ἐννεμι, à qui l’on fait la guerre, πολέpics, æ@, cv. Ennemi public et particulier, ἐχθρὸς καὶ πολέμιος. En ennemi, πολεμίως. L’en-

nemi, les ennemis, οἱ πολέμιοι, ων : τὸ πολέ- jou ἄχθομαι :

ΕΝΝ μον, οὐ, Vaisseaux ennemis, αἱ πολέμιαι νῆες, gén. νεῶν. Pays ennemi, ἡ πολεμία, ας (sous.

ent. χώρα).

ἘΝΧΕΜΙ, au figuré, ἐχθρός, d, cv, avec ἃ dat, : πολέμιος, α΄, ον, avec le gén. : ἐναντίος, ας ον, avec le dat. Le vin est ennemi de la mémoire, πολέμιον τῆς μνήμης τὸ ποτόν, Luc. Rien n'est plus ennemi de la tempérance , οὐδὲν μᾶλλον τῇ σωφροσύνῃ ἐναντιοῦται (ἐναντιόομαι, οὔμαι, fut. ὠθήσου αι). Ennemi des belles-lettres, μισολόγος, οὐ (ὁ, ἧἦ). Ennemi des affaires, μισοπράγμων, ονος (ὁ). Ennemi des soucis, μισύφροντις, ιδὸς (ὁ). On forme ainsi beaucoup d'adj. composés, qui la plupart servent à former des verbes :

Être ennemi des belles-lettres, des affäires, du travail, μισολογέω, μισοπραγυιονέω, μισοπογέω, ὥ, fut. xow. En général, Être ennemi de, μισέω, ©, fut. now, acc. : ἐχθραίνω, fut. av, acc. Τὶ est ennemi de la violence et de la guerre, éxhpaiver βίαν xat πόλεμον, Plut.

ENNOBLIR , v. a. procurer de l'illustration, δόξαν τινὶ περι-ποιέω, ©, fut. ñow. S’ennoblir, δόξαν χτάομαι, ὥμαι, fut. χτήσομαι.

ΕΝΝΟΙΕ, 5. f. espèce de serpent, ἀμφίο-- Gava, ns (ἡ):

ENNUI, 5. m. ἀνδία, ας (ἡ). Ennui causé par la satiété, χόρος, ou (ὁ). Ennui de vivre, ὁ τοῦ ζῇν κόρος, cu. Les ennuis de la vie, αἱ χατὰ τὸν βίον ἀυδίαι, &v. Causer de lPenpui, ἀηδίαν παρπέχω, fut. ἔξω, dat. La ville ne pouvait plus soutenir l'ennui quetu lui causais, τὴν σὴν ἀυδίαν ἡ πόλις οὐχ ἐχώρει (χὼpéo, ©, fut. row), Eschyl. On le voit avec ennui, ἀηδῶς αὐτὸν ὁρῶσι (ὁράω, ©, fut. ὄψομαι), Isocr. Avoir de l'ennui, ἀηδίαν ἔχω, fut. ἕξω, ou πάσχω, ful. πείσομαι : ἀηδίζομαι, fut. ισθή-wat, Grég. Il eut à essuyer bien des ennuis, bien des chagrins, ἀηδίας πολλὰς χαὶ λύπας ὑπ-έμεινε (ὑπο- μένω, fut. μενῶ), Isocr. Charmer ses ennuis, τὴν ou τὰς λύmas χουφίζω, fut. ίσω. Il charmait ses ennuis par l'étude de la philosophie, τῇ περὶ τὴν φιλοσοφίαν σπουδῇ τὴν λύπην χαταξπραύνετο (χαταπραῦνω, fut. ὕνῶ). τ

ENNUYANT, anTe, adj. voyez ENNuyEux.

ENNUYER, νυ. a. ἀηδίαν φέρω, fut. οἴσω, dat. : xipov ἐμ--ποιέω, ὦ, ful. now, dat. : βα-ρούνω, ful. βαρήσω, acc. : ἐν-οχλέω, ©, fut: ice, dat, ou acc. Cela m'ennuie, τοῦτο βαρύνομαι ἐμοὶ τοῦτο δι ὄχλου ἐστί. Tout

ENO

m'ennuie, ἔχει pe πάντων κόρος (ἔχω, fut. ἕξω), ΦἜννυυεα, , ὕ. r. ἀηδῶς ἔχω, fut. ἕξω :

ἀγδίζομαι, fut. ισθήσομαι. Ils s’'ennuient de cette nourriture, πρὸς τοῦτο τὸ βρῶμα. ἀηδίζον-ται, Grég. S'ennuyer de voir une chose, ἀηδῶς ὁράω, ὦ, fut. ὄψομαι, acc. S'ennuyer d'attendre, τῇ διατριδῇ ἄχθομαι, Jul. ἀχθέσομαι ou ἀχθεσθήσομιαι. Je m'ennuie de vous nourrir, ἄχθομαι ὑμᾶς τρέφων. (τρέφω, fut. θρέψω), Xén. Ïls commencent ἃ s'ennuyer, λαμθάνει αὐτοὺς ὁ χόρος (λαμδάνω, fut. λήψομαι). Sans s’ennuyer, ἄνευ χόρου.

ENNUYEUSEMENT, adv. ἀηδῶς,, ὀχληρῶς.

ἘΝΝΌΠΥΕΟΧ,, eus, adj. ἀηδύς, ἧς, ἐς (comp.

ἔστερος, SUP. Éoraroc) : ὀχληρός, &, ὃν (comp. ὅτερος, Sup. ὁτατος) : βαρύς, εἴα, ὑ (comp. ὕτερος, sup. ὑτατος). Il est ennuyeux et froid, ἀηδὴς ἐστι χαὶ ψυχρός, Athén. Tout in'est ennuyeux, ἔχει με πάντων κῦρος (ἔχω, fut. ἕξω).

ÉNONCÉ, 5. m. ἀπόφανσις OU MIEUX ἀποό-φάσις, εὡς (ἡ). Simple énoncé, ἡ ἁπλῇ ἀπόφάσις. Faux énoncé, ἡ ψευδὴς ἀπόφασις. ÉNONCER, υ. a. ἀπο-φαίνεμαι, fut. φανοῦμαι, acc. Énoncer son avis, τὴν ἡνώμην περί τινος ἀπο--φαίνομαι. Énoncer la vérité avec franchise, τὰ ἀληθῇ παῤῥυησιάζομαι, ful. ἄσομαι.

S'ÉNONCER, v. r. φράζω, ful. φράσω : λέγω, fut. λέξω ou ἐρῶ. Bien s’énoncer, χαλλιλογέω, ὦ, fut. nou. S’énoncer en termes emphatiques, ὑψηλολογέω, ©, fut. row. Talent de s’énoncer, ἡ ἑρμηνευτιχὴ δύναμις, ewç. Celui qui possède le talent de s'énoncer, ὁ τὰ ἑαυτοῦ ἑρμιηνεύειν δυνάμενος, οὐ (ἑρμηνεύω, fut. εὐσω

δύναμαι, fut. δυνήσομαι).

ÉNONCIATIF, IvE, adj. ἀποφαντικός, ἡ, D'une manière énonciative, ἀποφαντιχῶς.

ÉNONCIATION, 5. f. ἀπύφασις, εὡς (à).

ENORGUEILLIR, v. α. ἐπ-αίρω, fut. ἀρῶ,

acc. Enorgueillir par des éloges exagérés,

τοῖς ὑπὲρ τὴν ἀλήθειαν ἐγκωμίοις ἐπ-ταίρω, acc.

|| S’enorgueillir, ἐπ-ταίρομαι, fut. ἀαρθήσομαι. ---de quelque chose, τινί. S’enorgueillir d'un bonheur inattendu, ταῖς παρ᾽ ἐλπίδα εὐπραγίαις ἐπ-αίρομαι. S'enorgueiilir de sa beauté, de sa fortune, ἐπὶ τῷ χάλλει, ἐπὶ τῷ πλούτῳ μέγα φρονέω, ὦ, fut. row.

ENORME, adj. démesuré, ὑπέρμετρος, cs,

ον : ἄμετρος, CG, ον. : πελώριος, ος OU α΄, ον. Ἰ] Horrible, δεινός, ἡ, ὅν (comp. ὀτερος, sup.

ENR ἄτι

ÉNORMÉMENT , ad. ὑπερμέτρως : ἀμέτρως:

ÉNORMITÉ, s. f. grandeur démesurée , ἀμετοία, ας (ἡ). || Au fig. δεινότης, nros (ἡ) : τὸ δεινόν, οὔ.

S'ENQUÉRIR , v. r. πυνθάνομαι, fut. πεύgouœ. — de quelque chose, τὶ où περί τινος. --auprès de quelqu'un, τινός où παρά τινος. S’en quérir curieusement des choses d'autrui, des affaires du prochain, περὶ τῶν ἀλλοτρίων πολυπραἡμονέω, ὦ, fut. oo.

ENQUÊTE, δ. f. ζήτησις, εως. (ἡ) σις, εὡς (ἡ). Faire une enquête sur quelque chose, τὶ ou περί τινος ζητέω, ©, fut. row, ou ἐξα ἐτάζω, ful. dow. On fit beaucoup d'enquêtes, ζήτησιν ἐποιήσαντο (ποιέο--

ECETA—

πολλὴν τοῦ πράγματος μαι, οὔμαι, fut. macua), Plut. Sans enquête, ἀνεξετάστως. Ne punissez personne sans enquête préalable, ἀνεξέταστον μὴ κόλαζε μηδένα

ENQUÉTEUR, 5. m. ἐξεταστής, εὖ (ὃ).

ENRACINER , v. a. ῥιζόω, ©, fut. ὦσω, acc. S'enraciner, διζόομαι, comat, fut. ὠθήσοwa. Action de s’enraciner, ῥίζωσις, εὡς (ἢ).

| 4u fig. Enraciné, ée, (partic. parf. passif de διζόω, ©, fut. wow). Haine enracinée, ἡ πεπαλαιωμένη ὀργή, ἧς (partic.

parf. passif de παλαιόω, ὦ, fut. wow). Maladie enracinée depuis longtemps, νόσος χρονίζουσα, ἧς (partic. de χρονίζω, fut. iow).

ENRAGER, v. n. avoir un accès de rage, λυσσάω, ὦ, fut. now. Enragé, ἐδ, λυσσῶν,

LRU LA ἐῤῥιζωμένος, ny ὃν

do, ὥν, gén. ὥντος (partic. de λυσσάω, ὦ).

Chiens enragés, χύνες λυσσῶντες, ὧν (ci). Devenir enragé, λυσσόομαι, οὔμαι, fut. ὠθήσομαι. Mordu par un chien enragé, Avoocdnxres, ος, ον. || du fig. être furieux, μαίνομαι, fut. paviocua. Enragé, ée, μαινόμενος, n, OV: λυσσομιανγίς,, M5, ἕς. Se battre comme un enragé, δια- μάχομαι, fut. μαχέσομαι. Crier comme un enragé, δια-τεταμένως χέχραγα, fut. χεκράξομαι. Enrager d’une chose, τινὶ ou ἐπί τινι ἀγαναχτέω, ὦ, fut. row. Il enrage de ce que, τοῦτο μάλιστα &yavaxret ὅτι, indic, Enrager de co-

lère, ὀργῇ διαῤ-δήγνυμαι, fut. ῥαγήσομαι, Faire enrager , ἐρεθίζω, ou ἐξ-ερεθίζω, fut. ίσω, acc.: ἐξ-ίστημι, Jul. ἐκ- στήσω, acc. : εἰς ὀργὴν κα μανίαν τρέπω, ful. τρέψω, acc.

ENRAYER, v. a. garnir de rais, en par= lant d'une roue, χγήμαις ἀρτύω, fut. ὕύσω,

412 ENR

acc. || Arrêter la roue, τὸν τροχὸν ἐπ-πέχω, fut. ἐφ᾿ ἔξω.

ENRAYURE, Hérod.

ENRÉGIMENTER, v. a.

εἰς τάγματα κατα- γράφω, fut. γράψω, acc.

ENREGISTREMENT, 5. m. χαταγραφή, ἧς (ἡ).

ENREGISTRER, v. a.

γράψω, acc.

ENRHUMER, v. α. ῥεύματι Ou χατάῤῥῳ nept-Édw, fut. Gao, acc. Être enrhumé, χαταῤ--δοΐζομαι, fut. ισϑήσομαι. Qui s’enrhume aisément, χαταῤῥοϊστικος, ἡ, Ov.

ENRICHIR, v. a. rendre riche, πλουτίζω, fut. iow, acc. Il les enrichit prodigieusement en leur donnant les biens de ses victimes,

εἰς τὸ τάγμα OU

ἀνατ- γράφω, fut.

αιρουμένων χαριζόμενος τὰς οὐσίας (χοσμέω, ὦ, fut. ὕσω : χαρίζομαι, fut. ἰσομαι), Hérodn.

Vos travaux m'ont enrichi, τοῖς σοῖς ἔργοις πλουτέω, ©, fut. #ow, Xén. Nouvellement enrichi, νεόπλουτος où ἀρτίπλουτος, 05, ον. || Orner richement, χοσμέω, ὦ, fut. ñow, acc. Enrichir de pierres précieuses, τιμίαις λίθοις χοσμέω, ὦ, acc. Enrichi de pierres précieuses, διά- Atos, os, ον. Couronne enrichie de pierres précieuses, 6 λιθοκόλλητος στέφανος, cu.

s'Enricme, v. r. πλουτίζομαι, fut. ισϑήσομαι. Chercher à s'enrichir, τὸν πλοῦτον où τὸ χέρδος διώχω, fut. διώξομαι. S'enrichir en trafiquant de la philosophie, ἐχ τῆς φιλοσοφίας χρηματίἴομαι, fut. ίσομαι, Isocr. Moyen de s’enrichir, χρηματισμός, où (ὁ), Plat. Talent de s'enrichir, ἡ χρηματιστική, ἧς, drisit. Il sait l’art le s'enrichir, δεινός ἐστι χρηματιστής, Xén. || Au fig. S'enrichir de verlus, ἀρετὰς χτάομαι, ὥμαι, fut. κτήσομαι : ἀρεταῖς χοσμέομαι, οὔμαι, fut. υθήσομαι : τῶν ἀρετῶν εὐπορέω, ©, fut.

now : τὰς ἀρετὰς πλουτέω, ὦ, fut. ou.

ENRICHISSEMENT , 5. m. augmentation de richesses, πλούτου ἐπίδοσις, ewç (x). || Ornement, xiounote, εὡς (ἡ).

ENROLEMENT, 5. m. χαταγραφή, ἧς (ἡ).

ENROLER , v. a. κατα- γράφω, fut. γράψω, acc. || S'enrôler , ἀπο-γράφομαι, fut. γράψομαι. On annonça qu'il élait permis aux jeunes gens de s'enrôler , ἐχήρυξαν τῶν νέων ἀπο- γράφεσθαι τὸν βουλόμενον (κηρύσσω, fut. κηρύξω : βούλομαι, fut. βουλήσομαι), Plut.