GEN GER

GÉNITAL, ALE , adj. γόνιμιος, 06 OU Ἢ, ον. GENTIL, 1LLE, adj. plein de grâce, χα- Parties génitales, τὸ αἰδοῖον, cu. plats, eco, ἐν (comp. ἕστερος, sup. ἑστατος) : GENITIF, 5. m. ἡ Ὑγενική, ἧς (sous-ent. ἤν 06, ον (Comp. ὦτερος, Sup. ὦταπτῶσις). RE GÉNITOIRES, s. m. pl. ὄρχεις, ἐὼν (a, , GENTILHOMME, 5. m. εὐπατρίδης, οὐ (δὴ. GÉNITURE, 5. f. γόνος, οὐ (ὃ). GENTILITÉ, s. f. τὸ ἐθνικόν, οὗ. GENOU, 5. m. τὸ γόνυ, gén. γόνατος. Plier| GENTILLESSE, s, f. τὸ χαρίεν, ἐντὸς (neutre le genou, γόνυ xéurro, fut. χάμψω. Tomber à genoux, ἐπὶ γόνατα πίπτω, ful. meocbpot.

de χαρίεις, ἐσσαι, εν) : τὸ εὐτράπελον, cu (neutre α᾽ εὐτράπελος, ος, ον) : εὐτραπελία, ας (ἡ). Gentillesse d'esprit, χαριεντισμός, où (δ). Dire ou faire des gentillesses, χαριεντίζομαι, fut. ίσο-μαι. Toutes sortes de gentlillesses, πᾶσα xcuψεία, ας : πᾶν χομψείας εἶδος, ous.

GENTIMENT, adv. χαριέντως GÉNUFLEXION, s. f. THOSE ας (ἡ).

Dans le style de l'Église, μετάνοιαν, ἄς (ἢ)» G. M. Faire une génuflexion, τὸ γόνυ κάμπτω, L. χάμψω.

GÉODÉSIQUE, adj. γεωμετρικός, ἡ, ὅν.

GÉOGRAPHE, 5. m. γεωγράφος, οὐ (6).

GÉOGRAPHIE, 5. f. γεωγραφία, ας (ñ).

GÉOGRAPHIQUE , adj. γεωγραφικός, ἡ, cv.

GEOLE, 5. f. prison, εἱρκτή, ἧς (n).

GEOLIER, 5. m. δεσμοφύλαξ, æxos (0) εἱοχτοφύλαξ, axoç (ὃ).

GÉOMËTRAL, ἀπε, adj. γεωμετρυιός, ἡ, ὅν. Plan géométral, ἰχνογραφία, ας (x).

GÉOMÈTRE, s. m. γεωμέτρης, οὐ (ὃ).

GÉOMÉTRIE , s. αὶ {1 τὴν as (η)- Préceptes de po τὰ ἐν. ὧν, Problèmes de géométrie, τὰ γεωμετρικὰ προς

Qui tombe à genoux, γονυπετής, ἧς, ἔς. Se jeter aux genoux de quelqu'un, γόνασί τινος προσ-πίπτω, ful. πεσοῦμαι. Embrasser les genoux de quelqu'un, γονάτων τινὸς ἅπτομαι, ful. ἅψομαι.

GENOUILLÉ, ἐξ, adj. γονατώδης, ns, ες.

GENRE, 5. m. dans tous les sens, γένος, ους (ro). Le genre humain, τὸ ἀνθρώπινον γένος, ous. Le genre masculin ou féminin, τὸ ἀῤῥε- [ἢ νικὸν, To θηλυχὸν γένος, ους. || Sorte, espèce, γένος, ous (τὸ) : εἶδος, oue (τὸ) : τρόπος, ou (ὃ). Genre d'occupation, διατριθῆς εἶδος, ους. Le bon genre, ὁ ἀστεῖος τρόπος, οὐ. Du même genre, τοιοῦτος, τοιαύτη, τοιοῦτο. D'autres choses du même genre, ἄλλα ὅσα τοιαῦτα. D'un autre genre, ἕτεροῖος, y ον 3 ἕτερογενής, MS, ἔς.

Genre de vie, δίαιτα, ns (ñ) : ἐπιτήδευμα, ατὸς (τὸ) : Bios, οὐ (ὁ). Embrasser un genre de vie, βίον τινὰ προ-αιρέομαι, οὔμαι, fut.

αιρήσομαι. || Le genre nerveux, les nerfs, τὰ νεῦρα, ὧν.

GENS, 5. pl. ἄνθρωποι, ὧν (οἷ). Le plus souvent on ne le traduit pas. Les honnêtes gens, οἱ καλοὶ χαὶ ἀγαθοί, Les jeunes gens, οἱ νέοι. Les vieilles gens, οἱ πρεσθύτεροι : οἱ γέpovrec. Les gens 610]-δὰ5, οἱ ἐνταῦθα. Les gens de là-bas ou de l’autre monde, οἱ ἐχεῖ.

Les gens de l’autre côté de la mer, οἱ πέραν τῆς θαλάσσης. Bien des gens, πολλοί, Il y a des gens qui croient, ἔστιν ct ὑπο-λαμιδάνουσι (ὑπο--

GÉOMÉTRIQUE, adj. γεωμετρικός, ἡ, ὁν.

GÉOMÉTRIQUEMENT, adj. γεωμετρικῶς.

GÉORGIQUES, 5. f. pl. τὰ γεωργικά, &v.

GÉRANIUM, 5. m. plante, γεράνιον, οὐ (ro).

GERBE, 5. f. ἄμαλλα, ns (ἡ).

GERBER,, νυ. a. meitre en gerbe, ἀμιαλλεύω, fut. εὐσω, acc. || Élever en morceau, σωρεύω, ful. εὔσω, acc.

GERCE, 5. f. insecte, τερηδών, ὄνος (ἢ).

GERCER, v. a. χαράσσω, μι. ἄξω, acc.

Gercer la peau, ῥαγάδας τῷ δέρματι ἐγ-χαράσσω, fut. ἄξω.

GERCURE, 5. f. puyde, ἄδὸς (ὃ).

GÉRER, v. a. δι-οικέω, ©, fut. ἥσω, ucc.:

οἰκονομέω, ὥ, fut. now, acc. Gérer les afaires publiques, τὰ τῆς πόλεως διποιχέω, à.

λαμθάνω, fut. χήψομιαι). Petites gens, petit peuple, δημίδιον, οὐ (τὸ). Bonnes gens, εὐύθεις τινὲς ἄνθρωποι, ὧν. || Gens de lettres, οἱ περὶ τοὺς λόγους, Gens d'affaires, οἱ πραγμασικοί, ὧν : οἵ χρηματισταί, ὥν. Gens de pied, πεζοί, ὧν (οἷ). || Les gens de quelqu'un, ses domestiques, οἰκέται, ὧν (ci).

GENT , 5. f. nation, ἔθνος, cvs (x). Droit des gens, τὸ πόσιν Elie mis musee, où:

τὸ τῶν ἐθνῶν δίκαιον, cu.

GENTIL, 5. πὶ. païien, ἐθνικός, ἡ, cv. Les gentils, οἱ ἐθνικοί, ὧν : ἔθνη, ὧν (τὰ).

GIR fut. now : τὰ τῆς πόλεως πράσσω, fut. πράξω : πολιτεύομαι, ful. εὐσομιαι.

GERMAIN, ame, adj. Frère germain, ὁ Genmarotus χαὶ ὁμομήτριος ἀδελφός, où, Dém. : (ὁ), Soph. Sœur germaine, ἡ ὁμοπατρία χαὶ ὁμομητρία ἀδελφή, ἧς. Cousin germain, ἀνεψιός, οὔ (6) : ἐξάδελφος, ou (ὃ). (ουθίπθ germaine, ἀνεψιά, ἄς (ἡ) : ἐξαδέλφη, Ὡς (ñ). Cousin issu de germain, ἀνεψιαδοῦς, οὔ (0). Au fém. ἀνεψιαδῇ, ἧς (ἡ).

GERMANDRÉE, s. f. plante, χαμαίδρυς, uoç (ἡ).

GERME , 5. m. βλάστημα, ατος (τὸ).

GERMER , v. a. βλαστάνω, fut. βλαστήσομαι.

GERMINATION , 5. f. βλάστησις, ewç (x).

GÉSIER , 5. γι. estomac des oiseaux, στό-μαχος, ou (6).

GESSE, 5. f. plante, λάθυρος, ou (6).

GESTATION, s. f. action de se faire porter ou voilurer, αἰώρα,, ας (ἡ). || Temps qu'une femelle porte ses petits, χύησις, εὡς (ἡ).

GESTE, 5. m. σχῆμα, ατος (τὸ). Faire beaucoup de gestes, voyez GESTICULER.

GESTICULATEUR , s. m. χειρονόμος, ou (ὃ).

GESTICULATION , 5. f. xetpovouia , ας (ἡ).

GESTICULER , v. n. χειρονομέω, ὦ, fut. nou.

GESTION, 5. f. διοίκησις, εὡς (ἡ). Il s’est montré irréprochable dans la gestion des affaires publiques, τὰ τῆς πόλεως ὁσίως δι-ώχησε δι-οιἰκέω, ©, fut. nou.

GIBBEUX , Euse, adj. χυρτός, ἡ, dv.

GIBBOSITÉ, s. f. χύρτωμα,, ατὸς (τὸ).

GIBECIÈRE, 5. f. πύρα, ας (ἡ). || Tour de gibecière, ἀγυρτικῆς εὐχειρίας ἔργον, ou (τὸ).

GIBET, s. (2). Attacher quelqu'un au gibet, σταυρόω, &, fut. wow, acc.

GIBIER, 5. m. ἄγρα, ας (ἡ). Pays riche en gibier, χώρα εὔαγρος, οὐ (ἡ).

GIBOULÉE, s. f. ὄμδρος, οὐ (ὃ).

GIBOYER , v. n. ἀγρεύω, fut. εὐσω.

GIBOYEUR, 5. m. ἀγροευτής, où (ὃ).

GIGANTESQUE, adj. γιγάντειος, α,, ον.

GIGOT , 5. m. ὁ προθάτειος μιηρός, οὔ.

GIGOTTER , v. n. remuer les jambes, τοὺς πόδας ἐρέσσω (sans ful.).

GINGEMBRE, 5. m. ζιγγίξερις, em: (ἡ).

GINGLYME, 5. m.

FAULIS OU γιγλυμος, οὔ (ὁ).

GIRAFE, s. f. quadrupède,

αὐτάδελφος, OÙ

charnières des os, γ17-

# LALUMACTF ES =:

GLA ἤθη

δαλις, εως (ἡ). || Au fig. Cou de girafe, ὁ 5-λιχὸς αὐχήν, évos. Qui ἃ un cou de girafe, δολιχόδειρος, 06, ον.

GIRANDOLE, 5. f. candélabre, λυχνοῦχος, cu (ὁ). || Pendant d'oreille, ἐνώτιον, ou (τὸ).

GIRASOL, 5. m. ἀστερία, ας (ἡ).

GIROFLE, ou μου DE GIROFLE, 5. M. χαρυσφυλλον, ou (τὸ).

GIROFLÉE, 5. f. plante, λευχόϊον, cu (ro).

GIROFLIER, 5. m.

ou (τὸ).

GIRON, 5. m. κόλπος, ou (6).

GIROUETTE, 5. f. τὸ ἀνεμιόστροφον πέταλον, ου.

GISANT, ἀντε,, adj. κείμενος, n, ον (partic.

GISEMENT , 5. m. ἀχτή, ἧς (ἡ).

GIT, ὅε p.

couché, κεῖμαι, fut. χείσομαι. Ci-git, évradêz χεῖται. || Au fig. Tout gît en cela, tournez, c'est le point principal, τὸ χεφάλαιον τοῦ πρά- JUaTOs τοῦτ᾽ ἔστι.

arbre, χαρυσφυλλον,

δ. de l’inusité GEsR, v. n. étre

GÎTE, 5. m. lieu où l’on s'arrête, χκατάλυμα,, ατὸς (τὸ) : χαταλυτήριον, οὐ (τὸ) : x: τάλυσις, εὡς (ἡ) καταγωγή, ἧς (ἡ). Pelit gite, gîle modeste, χαταγώγιον, οὐ (τὸ). || Retraile des bêtes fauves, φωλεός, οὗ (6).

GITER, v. n.en parlant des bêtes fauves, φωλεύω, fut. εύσω.

GIVRE, s. m. πάχνη, Ὡς (ἡ).

GLACE, s. f. liquide durci par le froid, (ὁ). Semblable à la glace, χρυσταλλοειδής, ἧς, ἔς. Convertir en glace, χρυσταλλόω, ὦ, ful. wow, acc. Boire à ja

[2 LA : χιόνα TV,

glace, ψυχροποτέω, ὥ, fut. x5w fut. πίομαι, Athén. || Au fig. Rompre ja glace, oser le ‘premier, commencer, ἄρχω, fut. ἄρξω. Être ferré à glace sur une matière, la bien posséder, ἀκριδῶς τι Ἰωώσχω, Jui. ηνώσομαι.

GLACE, 8. f. miroir, κάτοπτρον, cu [τὸ]. Se regarder dans une glace, χατοπτρίζομαι, ul.

GLACER, v. a.

fut. dou, acc.

congeler, χρυστάλλοόω, ὦ, : πήγνυμι, fut. πήξω, acc. Se glacer, χρυσταλλόομαι, οὔμαι, fut. θήσομαι :

πήγνυμιοι,, fut. πογήσομαι. Eau glacée, τὸ x1γνύμενον ὕδωρ, ατος. || Être glacé de froid, avoir grand froid, ῥδιγόω, ©, fut. ῥιγώσω :

ἔρριγα (parf. irrég. de διγόω, à). || 4u fie

GLA

Le froid de cet homme me glace, αὐτοῦ τὴν αὐστηρότητα ἐχ-πέπληγμαι (parf. αἱ ἐκ- πλήσσο-- | μαι, fut. πλαγήσομαι). Glacer le sang dans les veines, φρικόω, ©, fut. wow, acc. Mon sang se glace dans mes veines, πέφριχα (parf de

φρίσσω, fut. φρίξω). Qui glace le sang dans les veines, φριχοποιός, ὅς, ὅν. Glacé d’effroi, περίφοθος, 06, Ov.

GLACIAL, ALE, adj. χρυμώδῳης, τς, ες.

Froid glacial, xpuuce, (ὁ). || Au fig.

Abord glacial, ἡ ψυχρὰ ἔντευξις, suc.

GLACIÈRE, s. f. χιόνος ἀποθήχη., ‘ns (à).

GLACIERS , 5. m. pl. αἱ παγετώδεις χαρά-

GLACIS, s. m. pente douce, τὸ ἠρέμα προσ-

où

ἄντες χῶμα,, ATOS (προσαντὴς, Ὡς, ες : ἡρέμα,, adv.). GLACÇON, 5. m. παγετός, οὔ (6).

GLADIATEUR, 5. m. μονόμαχος, cu (6).

Combat de gladiateurs, μονομαχία, ας (ἡ).

GLAIEUL, s. m. plante, Erpiov, ou (τὸ).

GLAIRE, s. f. phlegme, φλέγμα, ατος (τὸ).

[| Blanc d'œuf, λεύκωμα, ατος (τὸ).

GLATREUX , euse, adj. φλεγματώδης, Ὡς, ες.

GLAISE , s. f. Terre glaise, ἄργιλος., οὐ (ἡ). GLAISER, v. a ἀργίλῳ mpt-mhdoow, fut.

πλάσω, ACC.

GLAISEUX , use, aq. ἀργιλώδης, ns, ες.

GLAIVE, 5. m. ξίφος, ouç (τὸ) : μάχαιρα, ας (ñ). Armé d'un glaive, ξιφηφόρος ou μαχαιροφόρος, 06, Ὃν.

GLANAGE, 5. m. σταχυολογία, ας (ἡ).

GLAND, 5. m, βάλανος, οὐ (ἡ). De gland, βαλάνειος, α, ον. Qui en porte, βαλανοφόρος ou βαλανηφόρος, ος, Qui s’en nourrit, βαλανηφάγος, ος, ον. S’en nourrir, βαλανηφα- Yo, ©, fut. co.

GLANDE, s. f.

scrofuleuse | χοιράς, ἀδος (ἡ).

Cou, παρίσθμια, ὧν (τὰ).

GLANDÉE, s. fe ἡ τῶν βαλάνων συλλογή, ἥς.

GLANDULE, 5. f. ἀδένιον, οὐ (τὸ).

GLANDULEUX , use, adj. ἀδενώδης, ne, ες.

GLANE, 5. f. épis ramassés par le glaneur , οἱ ἀν-εἰλεγμιένοι στάχυες, ὧν (partic. parf. assif α᾽ ἀνα-λέγω, fut. λέξω).

GLANER, v. a. σταχρολογέω, &, fut. co.

GLANEUR, 5, πὶ. EusE, 8. f. σταχυολόro6, ou (6, ἡ).

GLANURE, 5. Χ οἱ παρ-ημελημένοι στάχυες, sv (partic. parf, passif de παρ--αμελέω, ὦ),

ἀδήν, évog (ὁ). Glande Glandes du

GLO

GLAPIR, v. n. χνυζάω, ©, fut. too.

GLAPISSANT, anTe, adj. χνυζῶν, Gox, ὧν (partic. de χνυζάω, &). || Voix glapissante, ὀξυφωνία, as (à). Qui ἃ la voix glapissante, ὀξύφωνος, 06, Ὅν.

GLAPISSEMENT , 8. m. χνύζημα., aros (τὸ).

GLAS, 5. m. ὁ ἐπικήδειος χώδων, νος.

GLAUCIUM, 8. m. plante , γλαύκιον, οὐ (τὸ).

GLAUCOME, +5. m. maladie de œil, γλαύκωμα,, ατος (τὸ).

GLÈBE, s. f. motte de terre, βῶλος, cu (ἡ). || Au fig. Attaché à la glèbe, τῷ δαπέδῳ προσ-Ὡρτημιένος, Ἢν, OV.

GLÈNE, 5. f. cavité où s’emboîte un os, Prin, ἧς (ἡ).

GLÉNOIDAL, ἀπε, adj. γληνοειδής., ἧς. ἔς.

GLISSADE, 5. f. ὄλισθος, οὐ (6) : ὀλίσθησις, ἕως (ἡ). Faire une glissade, voyez Gussrr.

GLISSANT, anTE, adj. ὀχισθηρός, ἅ, Ov.

| Au fig. ὀλισθηρός, d, dv : ἐπισφαλής,, ἧς, és. Pas glissant, τὸ ἐπισφαλὲς πρᾶγμα, «ac.

GLISSEMENT , 5. m. ὀλίσθησις, εὡς (à) :

ὄλισθος, ou (6).

GLISSER , v. n. ὀλισθαίνω, fut. now. Le sable empêchant de glisser, τῆς ψάμμιου τὸν ὄλισθον ἀφ-αιρούσης (ἀφ-αιρέω, ©, fut. euprco), Luc. Si le couteau allait glisser ‘et manquer son Coup, εἰ παρ-ολίσθοι τὸ σμιλίον καὶ ἅμαρτοι τῆς τομῆς (παρ--ολισθαίνω,, fut. now : ἁμαρτάνω, fut. ἁμαρτήσομιαι), Luc. Glisser des mains, ἐκ τῶν χειρῶν διεχ-πίπτω, fut. πεσοῦμαι. || Au Jf. Si la langue vient à glisser, ὀλισθαινούσης γλώσσης (ὀλισθαίνω,, fut. ὀλισθήσω), Plut. Glisser sur une chose, ne la toucher qu’en passant, τινὸς ἅπτομαι OU ἐφ-ἄπτομαι OÙ προσ-τἄπτομαι, fut. ἅψομαι.

Guisser, v. a. introduire furtivement, παο-εἰστάγω, fut. ἄξω. Glisser dans le discours, εἰς τὸν λόγον παρεμ-Θάλλω, ful. Gal, acc.

Glisser dans la main, εἰς τὴν χεῖρα πᾶραδύω, fut. θύσω, acc. Luc.

se Guisser, v. r. παρεισ-δύομαι, fut. δύσομαι. — dans un lieu, εἰς τόπον. — dans l’a- | mitié de quelqu'un, εἴς τινος φιλίαν.

GLISSOIRE , 5. 7... ἡ ὀλισθηρὰ τρίθος,, o.

GLOBE, 5. m. σφαῖρα, ας (n)

GLOBULE, 5. f. σφαιρίδιον, οὐ (ro).

GLOBULEUX, eusr, adj. σφαιροειδής, ἧς,, ἐς.

GLOIRE, s. f. illustration, δόξα, Ὡς (n} Un peu de gloire, δοξάριον, ou (ro). Se cez-

GLO

vrir de gloire, μεγίστην δόξαν λαμδάνω, fu.

λήψομαι. Aimer la gloire, φιλοδοξέω, ὦ, fut.

se. Amour de 184 gloire, φιλοδοξία, ας (ἡ).

Ayide de gloire, φιλόδοξος, ος, cv. Fausse gloire, χενοδοξία,, ας (ἡ). Rechercher une fausse gloire, χενοδοξέω, ©, fut. now. Sans gloire, ἄδοξος, ος, ον. || Sujet d’orgueil, καύχημα, ατος (τὸ). Faire gloire de quelque chose, ἐπί τινι χκαυχάομαι, ὥμιαι, fUl. ἡσομιαι, OU σεμνύνομαι, fut. υνοῦμαι, ou μέγα φρονέω, à, fut. “co.

L'homme juste et sage est la gloire de son pays, ἀνὴρ δίκαιος χαὶ νοῦν ἔχων χόσμος ἐστὶ τῇ πατρίδι, Plut.

Gzoire, lumière dont les peintres ‘entourent les images des soints, ἀχτινοθολία., ας (à).

GLORIEUSEMENT, ado.

GLORIEUX, EuSE, adj.

ἔνδοξος, ος, ον (comp.

περιφανής, ἧς, ἐς (comp.

λαμπρός, d, Cv (comp. ὅτερος, Sup. draroc) :

σεμνὸς, ἡ, Ov (Comp. drepos, sup. ὁτατος). Vic-

brillant, illustre, ὅτερος, SUP. ὁτατος) :

ἔστερος, SUP. ÉGTATOS) :

toire glorieuse, ἡ ἀξία λόγου vien, ns. Cela est très-glorieux pour vous, τοῦτό σοι με-

γίστην δόξαν παρα-σχευάζει (παρα--σχευάζω, fut. ἄσω). || Fier, orgueilleux, μεγάλαυχος, Ὃς, ον. Être glorieux de quelque chose, ἐπί τινι μέγα φρονέω, ©, fut. %ow :

ἐπί τινι σεμνύνομαι,, fut.

Glorieux de son succès, ἐπὶ τῷ χατορθώματι σεμνυνόμενος (partic. de σεμνύνομιαι). Un:glorieux, μεγάλαυχός τις : χαυχηματίας, où (ὃ). GLORIFIER , v. a. — Dieu, τὸν Θεὸν do ξάζω, fu. daw, Eccl. || Se glorifier, v. τ.

fut. ἥσομαι : ua, fut. moouot : σεμνύνομαι, fut. υνοῦμαι : μέγα φρονέω, ou en un seul mot μεγαλοφρονέω, ὥ, fut. now. — de quelque chose, ἐπί τινι.

GLORIOLE, s. f. δοξάριον, οὐ (τὸ).

GLOSE, 5. f. ἐξήγησις, cos (ἡ).

GLOSER, v. a. expliquer, ἐξ--αγέομαι,, οὔμιαι, fut. noue, acc. || v. n. Exercer su critique, censurer, ἐπι-τιμάω, ὦ, fut. ἤσω,, dat.

GLOSEUR , 5. m. Euse, 8. f. χακηγόρος, cu (ὁ, ἡ). GLOSSAIRE, 5. m. Ὑλωσσάριον, ou (ro), G. M.

GLOSSATEUR, s. m. ἐξηγητής, où (6).

GLOSSOCOME, 5. m. γλωσσοκομιεῖον, ou (τὸ).

GLOTTE, 5. f. auoais, δος (ἡ).

GLOUGLOU, 5. m.

GOI GLOUSSEMENT, s«.

GLOUSSER , v. n.