TA

τιμιωωρέομαι, OÙuat, fut. deu Immoler ses ressentiments, τὴν ὀργὴν ἀφ-ίημι, fut. ἀφ ἤσω, dat, S'immoler pour sa patrie, ἐμαυτὸν dreo

&, fut.

IMMONDE, adj.

ὅαρτος, ος, ov: dans la loi des. Juifs, χοινός,

06, Ov : ἀχάὄν.

IMMONDICE, 5. f. κάθαρμα, ατος (τὸν.

IMMORAL, az, adj.

(comp.

(comp. ἕστερος, 51. ÉcTarvs) :

ον (comp. οτερος, sup. ὁτατος) : ἀσχήμων, ον» gén. ονος (comp.

τος) : αἰσχρός, ἅ, dv (comp.

αἰσχίων, sup. αἰσχρότατος Ou αἴσχιστος). Action: immorale, aioyooupyiz, as (ñ). En commettr:

une, αἰσχρουργέω, ὦ, fut. now. Propos immoral, aioyochoyix, ας (ἡ), : αἰσχροῤῥημιοσύνη. (ἡ). En tenir un, αἰσχρολογέω. ou αἰσχροῤῥιημιονέω, ὦ, fut. now : λόγῳ sara er

ἡ, ἀναίσχυντος, GG ον ὅτερος, Sup. ὁτατοςὺ :. ἀγοιδής 2: ἧς, ἔς ἀκύλαστος, ος SUP. ονέστα-

| αἰσχρότερος, OU

&, fut. “ou.

IMMORALITÉ, s. ἢ ἀναισχυντία, ας sé IMMORALEMENT, adv. ἀναισχύντως, IMMORTALISER , v. a. ἀθανατίζω ou ἀπε

᾿αθανατίζω, fut. ίσω, acc. S’immortaliser par

sa vertu, tournez, laisser une mémoire élernelle de sa vertu, τῆς ἀρετῆς ἀθάνατον μνήμην χατα-λείπω, fut. λείψω, Dém.

᾿ς IMMORTALITÉ, s. f. ἀθανασία, ας (ñ).

Consacrer son nom à l’immortalité, τῷ μέλ-

λοντὶ χρόνῳ τὸ ὄνομα παρα-δίδωμι, fut. mapa= δώσω. :

IMMORTEL, eLre, adj. ἀθάνατος, ος, ov.

Les dieux immortels, οἱ ἀθάνατοι, ov.

IMMUABLE, adj. GUMETAGANTOS, 06, OV:

ἀυετάθολος y ὃς, OV: ἀμετάλλαχτος, 06, ον : ἀμεταχίνητος, ὃς, ον.

IMMUABLEMENT, adv. ἀμεταχινήτως.

IMMUNITÉ, s. f. ἀτέλεια, ας (à).

IMMUTABILITÉ, 5. f. τὸ ἀμετάδλητον où ἀμετάθολον, οὐ. Voyez IuMUABLE.

IMPAIR, adj. περισσός, n, cv. Nombre impair , ὁ περισσὸς ἀριθμός, où. Ceux qui sont en nombre impair, οἱ περισσοί, ὥν.

IMPALPABLE, adj. ἀψηλάφητος, ος, ον.

IMPARDONNABLE, adj. ἀσύγγνωστος, ce, ὃν : οὐ συγγνωστός, À, Ov : συγγνώμην οὐκ ἔχων, οὐσα, ον (partic. αἔχω, fut. ἕξω). Ccla est impardonnable, οὐχ ἔχει συγγνώμην. Faire des fautes impardonnables, δεινὰ χαὶ οὐ συγγνωστὰ ἁμαρτάνω, fut. ἁμαρ--

IMPARFAIT, aire, adj. ἀτελής, ἧς, ἔς (comp. ἐἔστερος, sup. ἐστατος). Ouvrage imparfait, τὸ ἀτελὲς ἔργον, ov. Son talent est imparfait, τὴν τέχνην ἀτελέστερός ἐστι, Phil. Enfant dont les idées sont encore imparfaites, ὃ τὴν διάνοιαν ἀτελέστερος παῖς, gén. παιδὸς, Phil.

IMPARFAIT , 5. m.

παρατατικός, οὔ (sous-ent. ypovos). À l’impar-

temps d'un verbe, ὁ

fait, παρατατιχῶς.

IMPARFAITEMENT, adu. ἀτελῶς.

IMPARTIAL, AL, adj.

(odé, ἡ, :0y :

χοινός, ἡ, ὃν : dans la Bible, ἀπροσωπόληπτος, ὃς, ὧν. Se montrer impartial, ἴσον Οἱ χοινὸν ἀμφοτέροις ἐμαυτὸν παρ-ἔχω, fut. ἔξω, Dém.

Be peur que vous ne soyez pas impartiaux, Un οὐ χοινοὶ ἀπο-Οῆτε (ἀπο-Οαίνω, fut. Θήσο-μα), Thuc.

IMPARTIALEMENT, adv. ἐξ ἴσου : ἐχ τοῦ ἴσου.

IMPARTIALITÉ , ς.. f. ἀπροσωποληψία, ας (ñ), Bibl. Écouter les deux parties avec im-

ΝΡ 545 partialité, ἐξ ἴσου ἀμιφοτέροιν ἄκουω, fut. ἀκού. σομαι, Dém. | |

IMPASSIBILITÉ, 5. f. ἀπάθεια, ας (à).

IMPASSIBLE , adj. ἀπαθής, ἧς, ἐς. Être impassible, ἀπαθῶς ἔχω, fut. ἕξω.

IMPATIEMMENT, adv. avec peine, δυςχερῶς. Souffrir impatiemment, fut. av®, acc. ou dat. Souffrir impatiemment l'injustice, ἀδιχούμιενος δυσχεραίνω (ἀδὶ-χέω, ὦ, fut. now). || Avec un grand désir, ἐπιθυμητικῶς : ὁρμητικῶς. Désirer impatiemment, ὑπερεπι-θυμέω, ©, fut. now, gén.

IMPATIENCE, s. f. manque de patience,

Supporter avec impaὥ, fut. ἤσω, acc. cu dat. ou ἐπί avec le dat. : δυσχεραίνω, fut. av, mêmes régimes. Mouvement d’impatience, ὀργή ; ἧς (ἡ). || Désir, ὄρεξις, εὡς (ἡ) : ἐπιθυμία, ας (ἡ) : ὁρμιή», ἧς (n). Avec impatience, ἐπιθυμητικῶς : ὁρμητικῶς : ὁρμῇ. Désirer avec impatience , ὑπερεπι-θυμέω, ©, ful. now, gén.

J'éprouve une grande impatience de. l’entendre , λιπαρῶς ἔχω αὐτοῦ ἀχούειν (ἀκούω, fut. ἀκούσομαι), Plat.

IMPATIENT, patience, ἀγαναχτητικός, ἡ, Ov : δυσχεραντιχός, ἡ, ὅν. || Empressé, désireux, ὀρεχτικός, ἡ, dv, avec le gén. Être impatient de faire οἱ de voir quelque chose, ποιεῖν ou ἰδεῖν τι épéyouar, fut. ὀρέξομιαι.

IMPATIENTER, v. a. χαλεπαίνω, fut. ανῶ, ace. : ἐντοχλέω, ©, fut, now, acc. ou dat.

S'IMPATIENTER , Ὁ. ἡ. ἀγαναχτέω, ὦ, fut. mou. — de quelque chose, τὶ ou τινὶ ou ἐπί τιῦ!

tience, ἀγαναχτέω,

ENTE, αα). qui manque Ge

δυσχεραίνω, fut. ανῶ.

S'IMPATRONISER , υ. r. παρεισ-δύομαι, fut.

δύσομαι. — dans une maison, εἰς οἰκίαν,

IMPAYABLE, adj. πᾶσαν τιμὴν ὑπερ-Οαλλων, ουὐσα», ον (partic. de ὑπερ-Οάλλω, fut.

IMPECCABILITÉ, s. f. dvapaprnoia, ας (ἡ).

IMPECCABLE , adj. ἀναμάρτητος, 06, cv.

IMPÉNÉTRABILITÉ , 5. f. τὸ ἀδιάδατον, OU.

IMPÉNÉTRABLE, adj. ἀδιάθδατος, ος, ον.

| Zu fig. Sanctuaire impénétrable, τὸ ἄδυτον, ου. Mystère impénétrable, τὸ ἄθατον μυστύριον, ου. Homme impénétrable, ὁ gén. στεγανοῦ ἀνδρός. Le sens renfermé dans

: πάσης τιμῆς χρεΐσσων, ὧν, OV, gén.

στεγανὸς AVE

ces mots est impénétrable, ἀποῤῥητότερός ἐστιν ὁ τούτοις éy-xpumromevos νοῦς (ἐγπχρύπτω,᾿ Jul. χρύψω).

IMPÉNÉTRABLEMENT, adv. στεγανῶς.

IMPÉNITENCE, 5. f. ἀμετανοησία, ας (ἡ). IMPÉNITENT, enre, adj. GLETAVONTOG, CG, CV.

IMPÉRATIF, 1ve, adj. προσταχτικός, n, ον.

ΝΡ IMPERTURBABLE, adj. ἀτάρακτος,, 06, ὃν.

IMPERTURBABLEMENT , ad.

IMPÉTRABLE, adj. ἀνυστός, ἡ, ὅν VUTOS, O6, OV.

IMPÉTRATION, 5. f. ἐπίτευξις, eue (ἡ).

IMPÉTRER, v. 3. τυγχάνω ou ἐπι-τυγχάνῳ,

᾽ν - EU

IMPÉRATIF, 5. m. terme de grammaire, | fut. τεύξομαι, gén. : ἀνύομαι, fut. ἀνύσομαι, acc.

προσταχτιχή; ἧς (sous-ent. ἔγκλισις).

IMPÉRATIVEMENT, au. προσταχτιχῶς.

IMPÉRATRICE, 5. f. βασίλισσα, Ὡς (ἡ).

IMPERCEPTIBLE, adj. ἀόρατος, ος, ον.

IMPERCEPTIBLEMENT , adv. ἔξω τῆς ὄψεως.

IMPERDABLE, adj. ἀναπόθλητος, 0ç, ον.

IMPERFECTION , 5. f. état de ce qui n'est pas achevé, ἀτέλεια, ας (ἡ). [] Défaut, ἔλλειμμα,, ατὸς (τὸ) : ἔλλειψις, εὡς (ἡ) : τὸ ἐλ-λεῖπον, οντος (partic. neutre d'èk-Airo, fut. λείψω).

IMPÉRIAL, ALE, adj. αὐτοχρατορικός, ἡ, ov : βασιλικὸς, ἡ, ὅν.

IMPÉRIEUSEMENT, adv. d'un 1on impérieux, δεσποτικῶς. || Forcément, ἀναγκαίως : ἀπαραιτήτως.

IMPÉRIEUX, euse, adj. ἀρχικός, ἡ, dv:

δεσποτιχός, ἡ, dv. || Nécessité impérieuse, ἡ ἀπαραίτητυς ἀνάγκη, Ὡς.

IMPÉRISSABLE, adj. ἄφθαρτος, ος, ον ἄφθιτος, 06, ον.

IMPÉRITIE, 5. f. ἀπειρία, ας (ἡ).

IMPERMÉABILITÉ, 8. f. τὸ στεγανόν, où.

IMPERMÉABLE, adj. στεγανός, ἡ, ὅν.

IMPERSONNEL, adj. m.

μογοπρόσωπος, 06, OV.

IMPERSONNELLEMENT , adv. ἀπροσώπως ou μονοπροσώπως. Se Conjuguer impersonnellement, μονοπροσωπέω, &, fut. ἥσω.

IMPERTINEMMENT, adv. contre la bienséance, ἀπειροχάλως. || Insolemment, αὐθαδῶς.

IMPERTINENCE, s. f. manque de bienséance, ἀπειροχαλία, ας (ἡ). || Insolence, αὐ-θαδία, ας (ἡ). || Action impertinente, τὸ ἀπειρόχαλὸν Où αὔθαδες ἔργον, ou.

IMPERTINENT, EnTE, adj. inconvenant, ἀπειρόχαλος, ος, ον. On ne peut rien dire de plus impertinent, οὐδὲν ἀτοπώτερον ἄν τις εἴποι (εἶπον, aor. 2 de λέγω, fut. ἐρῶ). || Insolent, αὐθάδης, me, ec. Être impertinent, αὐϑαδιά-vue, fut. «ἄσομαι.

IMPERTURBABILITÉ, s. f. ἀταραξία, ας (ἡ).

ἀπρόσωπος Où

IMPÉTUEUSEMENT, a. ὁρμητικῶς : ὁρμῇ.

Fondre impétueusement sur quelqu'un, εἴς τινα ἐφπορμάω, ὦ, fut. oo, ou ὁρμῇ φέρομαι, fut. ἐνεχθήσομαι. Sortir impétueusement d’un lieu, τόπου ou ἐκ τόπου ἐξπορμάω, ©, fut. nou.

IMPÉTUEUX, eus, adj. en parlant des personnes , ὁρμιητικός, M, OV : προπετής, ἧς, ἔς. Caractère impétueux, τὸ Gpunrixov, οὔ : τὸ προπετές, οὖς : προπέτεια͵, ας (ἡ). Mouvement impétueux du corps ou de l'âme, ὁρμή, ἧς (ἡ). || En parlant des choses, rapide, qui se précipite, καταφερής, mc, ἐς (cOmp. ἔστερος, Sup. ἐστατος). || Fort, violent, σφοδρός, &, ὁν (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος) : βίαιος, ος OU «, Ὃν (comp. OTEPOG, SUP. ὁτατος).

IMPÉTUOSITÉ, s. f. en parlant des personnes, ὁρμή, ἧς (ἡ). Fondre avec impétuosité sur quelqu'un, ἐπί τινα ὁρμῇ φέρομαι, fut. Eve χθήσομιαι. Ils poussèrent avec impétuosité leurs

: | chevaux sur le tyran, ἐπὶ τὸν τύραννον τοῖς ἵπποις

ὥρμησαν (ὁρμάω, ©, fut. now), Plut. ἢ En parlant des choses, φορά, ἃς (ἡ). L’impétuosité du vent, ἡ τοῦ ἀνέμου popd, ἄς.

ἘΡΙΕ, adj. ἀσεθής, ἧς, ἐς (comp. ἔστερος, sup. ἐστατοζς). --το envers Dieu, εἰς τὸν Θεῦν. IMPIÉTÉ, s. f. doëGeux, ας (ἡ). Commettre une impiété, ἀσεδέω, ©, fut. now. Les impiétés qu’il ἃ commises, τὰ αὐτῷ ἠσεδημένα, ὧν. Acte d’impiéié, ἀσέθημα, ατος (τὸ).

IMPITOYABLE, adj. insensible à la pitié, ἀνελεήμων OU ἀνοιχτίρμων, ὧν, ον, δέῃ. ὁνος:

ἀνηλεής, ἧς, és : ἄνοικτος, ος, ον. ΠῚ est juste d’être impitoyable pour les méchants, δίκαιόν ἐστι τοὺς ἀδίκους τῶν ἀνθρώπων um ἐλεεῖν (ἐλεέω, ὥ, fut. ἐλεήσω), Dém. Dur, inflexible, ἀπαραΐτητος, 06, OV : ἀτέραμνος, 06, ον : αὐστηρός, &, ὃν (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). | IMPITOYABLEMENT, adv. ἀνηλεῶς.

IMPLACABLE, adj. ἀδιάλλακτος, ὃς, ον. Se montrer implacable envers quelqu'un, ἀδιαλ- IMPLACABLEMENT, adv. ἀδιαλλάκτως.

IMPLANTER, v. a. ἐμ-φυτεύω, fut. εύσω, acc. Le régime indir. au dat,

IMPLICATION, s. f. tournez par le verbe.

IMPLICITE, adj. συλλήοδην λεγόμενος, n, ον (partic. passif de λέγω, fut. λέξω ou ἐρῶ). D'une manière implicite, συλληήδδην.

IMPLICITEMENT, ado. συλλήδδην. Être contenu implicitement dans quelque chose, τινὶ où ἔν τινι συν-είλημμαι (parf. passif de συλ-λαμοάνω, fut. χήψομαι),

IMPLIQUER, v. a. engager dans une afjaire, ἐμ- πλέκω, fut. πλέξω, acc. Le régime indir. au dat. || 4mener comme une conséquence, ἐπἄγω, fut. ἄξω, acc. Impliquer contradiction, ἀντιλογίαν ἔχω, fut. ἕξω. Choses qui impliquent contradiction, τὰ ἀλλήλοις μαχόμενα, ὧν (μάχομαι, fut. μαχιήσομιαι). Cela implique la reconnaissance des faits, ἕπεται ou ἀκολουθεῖ τούτῳ χαὶ τὸ ὁμολογεῖν τὰ πεπραγμένα (ἕπομαι, fut.

ἕψομαι : ἀκολουθέω, ©, fut, now :

ὦ, fut. now).

IMPLORER , v. a. ἐπι-χαλέομαι, οὔμαι, fut.

acc. Implorer quelque chose de quelqu'un, τὶ παρά τινος λιπαρέω, ©, fut.

now, οἷ λιπαρῶς αἰτέομαι, οὔμιαι, Jul. mou.

Ils imploraient le secours des Athéniens, τῶν ᾿Αθηναίων ἐπιχουρίας ἐδέοντο (δέομαι, fut. δεήσομαι), Thuc.

IMPOLI, x, adj. ἄγροικος, 06, ον (comp.

ὄτερος, Sup. ὁτατος). Un peu impoli, ἀγροιχότερος, æ&, ον. Craindre de passer pour impoli, ἀγροικίας δόξαν φοδέομαι, οὔμαι, fut.

ἥσομαι, Plut.

IMPOLIMENT , adj. ἀγροίκως.

IMPOLITESSE, 5. f. ἀγροιχία ας (ἡ).

IMPORTANCE, 5. f. ῥοπή, ἧς (ἡ). Être d'importance, avoir de l'importance, ῥοπὴν ἔχω, fut. ἕξω. N'être d'aucune importance pour le bonheur de la vie, οὐδεμίαν ῥοπὴν πρὸς τὸ εὐδαιμονεῖν ἔχω. Il n'est pas d’une petite importance de, où μιχρὰν ῥοπὴν ἔχει, fut. ἕξει : οὐ μικρὸν δια-φέρει, fut. δι-οίσει, avec l'infinitif. Qui n’est d’aucune importance, ἀδιάφορος, ος, ον : οὐδενὸς λόγου ἄξιος, æ, ον. || Faire l’homme d’importance, σεμνύ-voue, fut. υνοῦμαι. || D’importance, fortement, σφόδρα.

IMPORTANT , ἄντε, adj. qui est de conséquence, ἀξιόλογος, ος, ον (comp. ὠτερος,

sup. ὠτατος) : λόγου ἄξιος, α΄, ον (comp. wre-|

pos, sup. wrarcc). Qui n’a rien d’important, οὐδενὸς λόγου ἄξιος, α, ον, Il est important, voyez Importer. Le plus important, χυριώ-τατος, Ἢ, ον. Le point important, τὸ χεφά- Aauov, cv. || Faire l'important ou l’homme. important, voyez ImPoRTANCE.

IMPORTATION, 5. f. εἰσχομιδή, ἧς (ἡ) :

εἰσαγωγή, ἧς (ἡ). Droit d'importation, τὸ εἰσα-γωγικόν, οὔ. Objets d'importation, τὰ εἰσα-γώγιμα,, ὧν.

IMPORTER , v. «a. apporter des pays étrangers, εἰσ-χομίζω, fut. low, acc. : εἰστ-άγω, fut. ἄξω, acc. Importé, ée, εἰσαγώγιμος, ος, ον.

IMPORTER, v. n. étre important, δια- φέρω, fut. δι-οίσω, dat. Il lui importait beaucoup qu’ils fussent sauvés, éxeivo μάλιστα δι-έφερεν αὐτοὺς σωθῆναι (σώζω, fut. σώσω). Il importe pour notre gloire, πρὸς τὴν ἡμετέραν δόξαν ou ἡμῖν πρὸς δόξαν δια-φέρει. Peu vous importe d’être ami ou ennemi, οὐδέν σοι δια-φέρϑι φίλον ἢ ἐχθρὸν γενέσθαι (yivouar, fut. γενήσομαι). | ! importe de connaître, συμ.-- φέρει γνῶναι (συμ-φέρω, fut. συν-οίσω : γινώσχω, fut. γνώσομιαι).

IMPORTUN, une, adj. ὀχληρός, α΄, ov.

Être importun, δι᾽ ὄχλου εἰμί, fut. ἔσομαι, dat.

IMPORTUNÉMENT, adv. ὀχληρῶς.

IMPORTUNER, v. a. ἐντοχλέω, ©, fut.

ἤσω, acc. ou dat, Pour ne pas vous importuner, ἵνα μὴ ὑμῖν δι ὄχλου γένωμαι (γίvouar, fut. γενήσομαι), Dion.

IMPORTUNITÉ, 5. f. ἐνόχλήσις, eus (ἡ).

Avoir à supporter les importunités des suppliants, ὑπὸ τῶν δεομένων ἐν-οχλέομαι, οὔμαι, fut. θήσομαι.

IMPOSABLE, adj. ὑποτελής, me, ἕς.

IMPOSANT, ANTE, adj. σεμνός, ἡ, dv (comp. drepos, sup. draros). Air imposant, σεμνότης, τος (ï). Prendre un air imposant, σεμνοπροσωπέω, ὦ, fut. ἥσω.

IMPOSER, νυ. a. mettre sur, ἐπι-τίθημι, fut. ἐπι-θήσω, acc. Le rég. indir. au dat. Imposer les mains, τὰς χεῖρας ἐπι-τίθημι, dat.

imposer une peine, un nom, etc. ζημίαν, ὄνομα, ἐπι--τίθημι, dat. Imposer un tribut sur les villes, ταῖς πόλεσιν εἰσφορὰν προσ-τάσσοω, fut. τάξω. Il imposa une taxe sur le peuple, φόρον τῷ δήμω ἐπ-έδαλε (ἐπι-Οάλλω, fut. δαλῶ). || Imposer silence, tournez, ordonner de se taire, σιγᾷν χελεύω, fut. εὐσω, acc.

Iuposer, où En Iuposer, v. ἢ. inspirer du respect, ©, fut. αιδέσω, acc. || Retenir dans le devoir, χρατέω ou ἐπι-χρατέω, ©, fut. ἤσω, acc. || Tromper, oœevaxilo, fut. 60, ACC.

IMPOSITION , (ἡ).

s. f. action d'imposer, ἐπίθεσις, | Taxe , impôt , φόρος ou (ὁ).

IMPOSSIBILITÉ , 5. f. τὸ ἀδύνατον, (neutre α᾽ ἀδύνατος, 05, ον). Être dans 11π|possibilité, ἀδυνατέω, ©, fut. now, avec l’infin.

IMPOSSIBLE, adj. 0€, Ce n'est pas chose impossible que de commander aux hommes, où τῶν ἀδυνάτων ἔργων ἐστὶ τὸ

τῶν ἀνθρώπων ἄρχειν (ἄρχω, fut ἄρξω), Χέη. ἢ} Tenter l'impossible, faire toutes sortes d'efforts, fut. Faire l’impossible pour, πᾶσαν σπουδὴν ποιέομαι, οὔμιαι, fut. nooum, avec ὥστε et l'infin.

IMPOSTEUR , m. qüi trompe, φένοξ, ἄχος .(0). || Calomniateur, συχοφάντης, οὐ (0). IMPOSTURE , 5. f. tromperie, φεναλισμιός, οὔ (ὁ). || Calomnie, ouxopavrin, ας (ἡ).

IMPOT, 5. m. φόρος, οὐ (ὁ). Mettre un impôt, φόρον ἐπι-τίθημι, fut. ἐπι-θήσω, dat.

Lever un impôt, τὸν φόρον ἀπ-αιτέω, ὦ, fut.

now. Percevoir les impôts, φορολογέω, ©, fut. “co. Payer les impôts, τοὺς φόρους ὑπο-τελέω, & , fut. τελέσω. Sujet à l'impôt, ὑποτελής, ἧς, ἐς. Exempt d'impôts, ἀτελής, ἧς, és.

IMPOTENT, ἄῤῥωστος, ος, ον : ἀδύνατος, ος, ον. Être impotent, τὸ σῶμα ἀσθενῶς ἔχω, fut. ἕξω.

IMPRATICABLE, adj. en parlant d’une route, &Garos, oç, ον. Chemin impraticable, &vodia, ας (ἡ). || Difficile, impossible, xavog, ὃς, ον. || Jnsociable, ἀνομήλητος, 05, ον. IMPRÉCATION, 5. ἢ. ἀρά, ἂς (ἡ) : ἐπάρα, ας (ñ) : χατάρα, ας (ἡ). Faire des imprécations contre quelqu'un, ἀρὰς χατά τινος ποιέομαι. οὔμαι, ful.

θεμαι, fut. θήσομαι : τινὶ ἐπ-παράομαι OU χατ-σράομαι, ou, fut. ἄσομαι. Faire de terribles imprécations, δεινὰ ἐπ-αράομιαι Où κατ-αράομιαι, ὥμιαι, Faire les plus terribles imprécations, δεινὰς καὶ φριχώδεις ἀρὰς ἐπ-αράουαι, duat, App. : τὰς παλαμναιοτάτας ἀρὰς ἐπ-αράομαι, Synés.

IMPRÉGNER, υ. a. ἐμ-ρέχω, fut. Θρέξω, acc, — de quelque chose, τινί. Imprégner dune odeur, θυμιάω où dvo-lumdo, ὦ, fu.

ENTE, adj. ἀσθενής, ἧς, ἔς

ἄσω, αοδ. --- d'une odeur de fumée, de santa

χαπνῷ , θείω. 1018 IMPRENABLE, adj, ἀνάλωτος, ὁς, qe IMPRESCRIPTIBLE, adj. ἔξω παραγραφῆς

γινόμενος, n,.0v (partic. de | γίνομαι, fut. γχεvicouat) : παραγραφὴν οὐ δεχόμενος, M, 05 ( partie, de δέχομαι. ful.! δέξομιαι). Gt {1

IMPRESSION, s. f. action d’un corps sur un autre, (ἡ). Impression, ;du froid, ἡ τοῦ χρύους προσδολή.} Action des.objets sur l'esprit, πάθος, οὺς (τὸ). L'impression faite sur l’âme, τὸ ἐν τῇ ψυχῇ οἵἐ τὸ τῆς ψυχῆς παθος, ous. — par une chose; ἔχ τινος.

Recevoir une impression, fut.

cour, acc. — une forte impression, δεινόν. τι πάσχω. — de quelque chose, ἔχ “τινος. 1 Faire impression sur l'esprit, τὴν ψυχὴν χινέω , ὦ; fut. ἥσω. Voilà ce. qui. fait impression, sur

méoo CN, ἧς

les hommes, ταῦτα χινεῖ τοὺς ἄνδρας. Faire une légère impression, ὑπο-χινέων, ὦ 600,

Leçons qui font une profonde impression; r δὲδάγματα βαθέως ἐντσημαινόμιενα,, ὧν (ἐν- σημαίνω, fut. αγῷ), Basil. AL ΠὟῪ δα pas un des-spectateurs sur l’âme duquel il ne ΠῚ impression, τῶν ὁρώντων οὐδεὶς οὐκ ÉTUOÉMTEN TN" ψυχὴν ὑπ᾽ ἐκείνου (πάσχω, fut. πείσομαι).

ImerEssION, trace qui reste de l’action d'un corps, ἐντύπωμα,, ατος (τὸ) : ἐγχάραγμα »"; ατος (ro) : ἴχνος, || Au fig. trace \laissée dans l'esprit, ἴχνος, (τὸ). Effacer toutes les impressions, τὰ ἴχνη πάντα ἐξ-ισλείφω,᾿ fut. αλείψω. Garder de quelque chose une funeste impression, βαρεῖάν τινος μνήμην “δια ἄξω. || Opinion sur le compte Ἢ προχατ-

φυλάσσω, fut.

de quelqu'un, προκατάληψις, εως (ἡ) :

εἰλημμιένη δόξα, ns (partic. parf. passif. de rooxura-laGavw). Recevoir de mauvaises, impressions sur le compte de quelqu'un, τὴν χείρω περί τινος δόξαν λαμβάνω, fut. λήψομαι.

Impression d’un livre, ἐχτύπωσις, εὡς (ἡ), ΘΟ. BE. :

IMPRÉVOYANCE, 5... ἀπρονοησία, ας (ἡ) : ἀδουλία, ας (f). Par, imprévoyance, δι᾽ ἀθουλίαν.

IMPREVOYANT, ἄντε, adj. ἀπρονόητος, ος, ν : ἄδουλος, ος, ον (COMpP. ὅτερος, SUP. ὁτατος)

IMPRÉVU, ur, adj. ἀπροσδόκητος 7.. ος γον | À l'imprévu, ἐξ ἀπροσθεχήπρυν

IMPRIMER , v. a. ἐν-τυπόω; ὦ; fut: ώσω, acc. Imprimer sur la cire, εἰς κηρὸν ἐν-τυπόω, . [| Imprimer un livre, βιθλίον ἐκ--τυπόῳ γι ὦ,

IMP fut: Gcw. G: M. Faire imprimer un livre, βιδλίον ἐκ--δίδωμι, fut. δώσω. || Imprimer dans l'esprit, τῇ ψυχῇ ἐγ-χαράσσω, fut. ἄξω, ou ἐνετύποω, ©, {μ|. ὦσω,, ou! ἐν- σημαίνω, fut. ανῷ, acc. || Imprimer la terreur, le respect, τὸν φόθον, τὴν αἰδῶ ἐμ--Οἄλλω, fut. Gao, dut. Jl imprima partout la terreur de ses armes, τῶν ὅπλων φοθον πᾶσιν ἐν-ἔθαλε.

TIMPRIMEUR, 5. m.

IMPROBABLE , adj.

{comp. œrepos, sup. wruros).

IMPROBATEUR, 5. m. ἐπιτιμητής, οὔ (ὁ).

il Adj. ἐπιτιμιητιχος, M, OVe "IMPROBATION, 5. f. ἀποδοκιμασία, ας (ἡ):

IMPROBITÉ, 5. f.. πονηρία, ας (ἡ).

IMPROMPTU, s.

(2). Un impromptu en vers, ἐπίγραμμα αὐὖτοσχέδιον, οὐ (τὸ). Repas impromptu, ἡ αὐὖτοσχέδιος τράπεζα, Ὡς.

"IMPROPRE, adj. ἄχυρος, ος, ον (comp.

ὅτερος, Sup. drarec). Se servir d'expressions impropres, ἀχυρολογέω, ©, fut. now.

IMPROPREMENT, adu. ἀχύρως.

'IMPROPRIÉTÉ, 5. f. τὸ ἄχυρον, οὐ. Impropriété d'expressions, ἀχυρολογία,, ας (ἡ): IMPROUVER, υ. a.

200 y QCC. IMPROVISATEUR, 5. ATRICE D IESSLUf.

αὐτοσχεδιαστής, οὔ (6). Au fém. ἡἣ αὐτοσχεδιαζουσα, ns (ραγίϊο.

M. αὐτοσχεδίασμο,, ATOS

ἀπο-δοχιυιάζω, fut.

IMPROVISATION, 5. f. αὐτοσχεδιασμος, Οὐ (0) : αὐτοσχεδίασμα, ατὸος (τὸ). D'improvisation, ἐξ αὐτοσχεδίου : ἐκ τοῦ παραχρῆμα.

IMPROVISER, v. ἃ: αὐτοσχεδιάζω, fut.

ἄσω; acc. Discours improvisé, ὁ ἐκ τοῦ παῥαχοτμα λόγος, ou.

A L'IMPROVISTE, adv. ἀπροσδοκήτως : ἐξ ἀπροσδοκήτου. Qui vient οὐ qui se fait à Pimproviste , ἀπροσδόχητος, ος, ον. Ils surviennent à l’improviste , ἀπροσδόχητοι ἐμ-πίπτουσ! (ἐμ-πίπτω, fut. πεσοῦμα!).

IMPRUDEMMENT, ad. ἀδούλως.

IMPRUDENCE, 5, f. ἀδουλία, ας (ἡ). Par imprudence, δι᾽ ἀδουλίαν.

IMPRUDENT , Enre, adj. ἄθουλος, cc, ον (comp. ὅτερος, δι. :0raros)

IMPUBÈRE, adj. ἄνηθος, ος, ον.

IMPUDEMMENT, adv. ἀναιδῶς : ἀναισχύντως.

IMPUDENCE , 5. f. ἀναίδεια, ας (ἡ) : ἀναισχυντία., ἃς (mn). Pousser l’impudence au dernier excès, οὐδὲν ἀναισχυντίας. ἐλ-λείπω, fut. λείψω, Plat. S'ils parlent avec impudence, ἂν λόγω ἀναισχυντῶσιν (ἀναισχυντέω, ὦ, fut. nc), Plat.

IMPUDENT , adj. ἧς, ἐς (comp. ἐἔστερος, Sup. ἐστατος) : ἀναίσχυντοςς 06, ὧν (comp. drepos sup. ὁτατος). Air impudent, τὸ ἀναίσχυντον πρόσωπον, cv. Avoir un air impudent, ἀναιδὲς βλέπω, fut. βλέψομιαι.

IMPUDEUR , 5. f. ἀναίδεια, ας (ἡ).

IMPUDICITÉ, s. 7. ἀσέλγεια, ας (ἡ).

IMPUDIQUE, adj. ἀσελγής, ἧς, ἐς (comp.

ἔστερος, SUP. ἐστατος). Être impudique, ἀσελγέω, ©, fut. now.

IMPUDIQUEMENT , adv. ἀσελγῶς.

IMPUGNER, v. a.

λέξω ou dvr-epù, dat.

IMPUISSANCE, 5. f. ἀδυναμία, ας (ἡ).

L’impuissance 46. faire du mal, ἡ τοῦ ἀδιχεῖν ἀδυγαμία,, ας : τὸ μὴ δύνασθαι ἀδικεῖν ( δύ-ναμαι, fut. δυνήσομαι

ENTE 9 ἀναιδής,

ἀντι-λέγω, Jul: ἀντι--

Être dans l'impuissance de faire quelque chose, ποιεῖν τι ἀδυνατέω, ©, ful. fou.

IMPUISSANT, are, adj: sans pouvoir, impuissants , ὁ χενὸς BaTauomovie ας (ἡ).

Faire des efforts impuissants | ματαιοπονέω, à, fut. now. || Qui ne peut engendrer, ἄγονος, 05 y OVe

IMPULSIE , 1ve, adj. κινητιχος,, n, ὅν.

IMPUESION, s. f. action de pousser, χίνησις, εὡς (ἢ). Donner une impulsion, xvéo, ὦ, fut. now, acc. || Instigation, προτροπή, ἧς (ἡ). Par son impulsion, ἐκ προτροπῆς. ς

IMPUNÉMENT, ad. ἀτιμωρητί : ἀτιμὼοἥτως.

IMPUNI, τε, adj. ἀτιμώρητος, cs, ον. El ne faut pas laisser leur crime-impuni, ox ἀτιμωρήτους ἀφ--ετέον (ἀφ--ετέον, α᾽ἀφ-ίημι, fut. ἀφ-ήσω). Demeurer impuni, ἀδείας τυγχάνω, fut. τεύξομαι.

EMPUNITÉ, 5. f. ἄδεια, ας (ἡ). Accorder l'impunité, ἄδειαν δίδωμι, fut, δώσω. —

ἀδύνατος, oc, ον, Efforts OU, μάταιος πόνος, OÙ :

αὐτούς verbal

55a INA

à quelqu'un, τινί, Laisser jouir quelqu'un de l'impunité, drmoopnrov τινα χαταπλείπω, fut.

λείψω, ou ἀφ-ίημι, fut. ἀφ-ήσω.

IMPUR, uvre, adj. qui nest pas pur, ἀχάθαρτος, 06, ὧν : ἄναγνος, ce, ον. || Déclaré impur par les lois religieuses, Χοινός, ἡ, ὅν. || Souillé, immonde, μιαρός, &, dv (comp.

ὥτερος, SUP. ὦτατος).

IMPURETÉ , 5. f. ἀχαθαρσία, ας (à). || Commettre des impuretés, αἰσχροποιέω, ὦ, fut. now. En dire, αἰσχρολογέω, ὦ, fut. nou.

IMPUTATION, 5. f. ἔγκλημα, ατος (τὸ).

Imputation fausse et calomnieuse , συχοφαντία, ας (ἡ).

IMPUTER, v. a. rapporter à, ἀναπτφέρω, fut. Gy-ciow, acc. — à quelqu'un ou à quelque chose, εἴς τινα ou ἐπί τινα, εἴς τι où πρὸς τι. Il m’imputa la faute, τὴν αἰτίαν ἐμοὶ (ἀνα-τίθημι, fut. ἀνα-θήσω).

On lui impute à tort cette action, αἰτίαν ψευδῆ ἐπ-άγουσι τούτῳ (ἐπ- ἄγω, fut. ἄξω). On m'impute des choses fort graves, μεγάλας αἰτίας ἔχω, fut. ἕξω.

INABORDABLE, adj. dans tous les sens, ἀπροσθατος, 06, ον: ἀπρόσοδος, 06, ον : ἀπρόσἴτος, 06, ὧν. — en parlant d'une côte, d'un rivage , ἀπροοσόρμιστος, 06, ον. — en parlant d'une personne, ἀπροσήγορος, 06, ὃν.

INACCESSIBLE, adj. ἀπρόσθδατος, ος, ον :

ἀπρόσοδος, ος, ον : ἀπρόσιτος, 06, ὧν ἀπέ- Auoros, ος,, ov. Désert inaccessible, ἡ &Garoc ἐρημία, ας, Eschyl. Montagnes escarpées et entièrement inaccessibles à l’homme, ἀπόxpnuva ὄρη ἔνθα πρύσδασις ἀνθρώπῳ͵ οὐδεμία ἐστί. || Au figuré. Inaccessible à la crainte, τοῦ δέους χρείσσων, ὧν, ον, gén. ovos. Inac-

cessible à la joie, χαρᾶς ἄγευστος, ος, ὃν.

Inaccessible à la pitié, voyez ἹΜΡΙΤΟΥΑΒΙΕ.

INACCOSTABLE, adj. ἀπροσήγορος, 06, ον.

INACCOUTUMÉ , £e, adj. ἀήθης, nc, ες.

INACTIF, 1ve, adj. ἀργός, ὅς, dv (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Être inactif, ἀργῶς ἔχω, fut. ἕξω. INACTION, 5. f. ἀργία, ας (ἡ). Être dans l’inaction, ἀργέω, ©, fut. co.

INADMISSIBLE, adj. ἀπρόσδεχκτος, 06, ον.

INADVERT ANCE, 5. f. ἀπροσεξία, ας (à):

ἀπερισχεψία, ας (ἡ) : ἄγνοια, ας (ἡ). Par inadvertance, δι’ ἄγνοιαν : ἀπερισχέπτως : αὕτως. I l'a fait par inadvertance, πράσσων ἔλαθε

(πράσσω, fut. πράξω : λανϑάνω, fut. λήσω).

INC INALIÉNABLE, adj. Ces biens sont inaliénables, ταῦτα οὐκ ἔξ-εστιν ἀπ-αλλοτριωθῆναι (ἔ- : ἐστι, fut. ἐξ-έσται : ἀπ-αλλοτριόω, ὦ, fut. ὠσω). INALLIABLE, adj. ἀσύμμικτος, oc, ον.

INALTÉRABLE, adj. ἄφθαρτος, 06, ον.

INAMOVIBILITÉ , 5. 7. τὸ ἀμετάστα-τὸν, OU.

INAMOVIBLE , adj. ἀμετάστατος, ος, ον.

INANIMÉ, ge, adj. ἄψυχος, ος, ον État d’une chose inanimée, ἀψυχία, ας (ἡ).

INANITION , 5. f. dourix , ας (ἡ). Faire mourir d’inanition, λιμοχτονέω, ὦ, fut. fou, ac. INAPERÇU , ve, adj. ἀχατανόητος, Ge, ον :

ον (partic. de λανθάνω).

Passer ou rester inaperçu, λανθάνω, fut. iñco. INAPPLICABLE, adj. ἀνάρμοστος, 06, ον, avec πρός et l’acc. Être inapplicable à, ἀναρμο-στέω, ©, fut. now, dat, ou πρὸς et l’acc. : οὐχ, ἁρμόζω, fut. ὅσω, dat. ou πρός avec l’acc.

INAPPLICATION , 5. f. ἀπροσεξία, ας (ἡ).

INAPPLIQUÉ, ÉE ) Gdj. ἀπρόσεχτος, 06, ον.

INAPPRÉCIABLE, adj. πάσης τιμῆς μείζων OU χρείσσων, ὧν, 0Y, QÉN. OVOS : πᾶσαν τιμιὴν fut. Gad).

INAPTITUDE, 5. f. ἀνεπιτηδειότης, nroç (ἡ).

INARTICULÉ, ἕξ, adj. ἄναρθρος, ος, ον:

ἀδιαρθρωτος, ος,, ον. | INATTAQUABLE, adj. ἀπρόσθλητος, cc, ον. || Zu fig. ἀναμφισθήτητος, os, ον.

INATTENDU, ur, adj. ἀπροσδόκητος, ος, OV : ἀπρονόητος, ος, OV : ἀνέλπιστος, 06, Ὃν. INATTENTIF , IVE, adj. ἀπρόσεχτος, 06, ον.

INATTENTION, 5. f. änpcoekia, ας (ἡ).

INAUGURATION , s. f.

(ἡ). Faire linauguration, χαθ-ιερόω, &, fut.

wow, acc. || Discours d’inauguration, de réception, ὃ εἰσιτήριος λόγος, ou, INAUGURER, v. a. χαθ-πιερύω, Wow, ACC.

INCALCULABLE, adj. ἀναρίθμιητος,, cs, ον.

INCANDESCENCE, 5. f. ἐχπύρωσις, cos (ἡ).

INCANDESCENT , ENTE , adj. éxmupos, 05, ον.

INCANTATION , 5. f. ἐπωδή, fs (ἡ).

INCAPABLE, adj. qui n’est point propre ἃ, ἀνεπιτήδειος, ὃς, ον, avec πρὸς et l'acc.

Plus souvent on tourne par ἀδύνατος, ος, ον, ou par οὖχ, οἷός τε, avec linfinitif. Incapable de se taire, σιγᾷν ἀδύνατος (σιγάω, &, ful.

ἤσομαι). Il est incapable de vous tromper,

λανθάνων, ovox ,

ὥ, fut.

INC

οὐχ οἷός τέ ἐστιν ὑμᾶς φεναχίζειν (φεναχίζω, fut. ίσω). Incapable de se contenir, τῆς ὁρμῆς ἀχρατής, ἧς, ἐς : ἑαυτοῦ ἀχρατής, ns, ἔς. En être incapable, ἐμαυτοῦ ἔχω, fut.

ἕξω. Être incapable de tel ou tel crime, τὴν αἰτίαν οὐχ év-déyouor, fut. δέξομαι : τὴν αἰτίαν

INC 55x

os, ov. Sacrifier le certain pour l’incertain, - ΠΣ e 1 \ , 5 τῶν ἀδήλων ἕνεχα τὰ φανερὰ χαταν-αλίσκω, fut. αλώσω. || Indécis, qui est dans le doute, ἀπορῶν, οὖσα, οὖν, gén. cùvros (partic. α᾽ ἀπορέω, ὦ, fut. ἤσω). Incertain de ce qu’il faut faire, ὅ,τι χρὴ ποιεῖν ἀπορῶν (yon, ämpers. ful. χρήσει). Etre incertain de quelque chose, περί τινος

INCAPACITÉ, 5. f. ἀνεπιτηδειότης, τὸς ἀπορέω, ὦ, fut. now, ou δι-απορέομαι, οὗ-

(ἡ). --- pour quelque chose, πρός τι. Hncapacité pour les affaires, ἡ τῶν πραγμάτων ἀπειρία, Ou simplement ἀπειρία, ας (x).

INCARCÉRATION, s. f. κάθειρξις, cos (ἡ).

INCARCÉRER , v. a. εἰς δεσμωτήριον ἐμ-Οάλλω, fut. δαλῶ, où xara=tibemar , fut.

χατα-θήσομαι, acc. : χαθ-είργω ou χαθ-είρyout , fut. εἴρξω, acc. : δέω, fut. δήσω, acc.

INCARNAT, ατε, adj. ἀνδρείχελος, ος, ον.

[115.. ma. τὸ ἀνδρείχελον, οὐ (sous-ent. ypaua).

INCARNATION , 5. f. σάρχωσις, εὡως (ἡ).

SINCARNER , υ. r. σαρχόομαι, οὗμαι, fut. ὠθήσομαι. Le Verbe incarné, ὁ Λόγος, ου.

INCARTADE, 5. f. apostrophe vwiolente, ἐπίπληξις, εὡς (ἡ). En faire une à quelqu'un, τινὶ ἐπι-πλήσσω, fut. πλήξω. || Injure, insulte, ὕδρις, ews (ἡ). Faire une incartade à quelqu'un, l'insuller , τινὰ ὑδρίζω ou ἐφ-υδρίζω, fut. iow. || Action déréglée, ἀχολάστημα., ατος (τὸ). Faire beaucoup d’incartades, πολλὰ dxo— λασταίνω Ou ἀχολαστέω, ©, fut. row.

INCENDIAIRE, s. m. qui met le feu aux maisons, ὁ τῶν οἰχιῶν ἐμπρυστής, où. || Adi.

Discours incendiaires , οἱ στασιαστικοὶ λόγοι, ὧν.

INCENDIE, 5. m. ἐμπρησμός, où (ὁ) : ἔμsos (ἡ). L'usage est d'exprimer le génitif. De fréquents incendies, ajoutez de maisons, συχναὶ οἰκιῶν ἐμπρήσεις, Eschin. Ou bien l’on tourne par le verbe. Pendant lincendie de la ville, tournez la ville étant embrasée, ἐμ-πιπραμένης τῆς πόλεως ( ἐμ-πίπρημι, fut. ἐμ-πρήσω). Porter la guerre et l’incendie dans un pays, τὴν χώραν ἐπι-στρατεύω (fut.

εὐσω) χαὶ χατα-χαίω, fut. χαύσω. Le monde périra par un incendie, τέλος ἐχεπυρωθήσεται ὁ χόσμος (ἐχ-πυρόω, ©, fut. wow). || Au fig.

L’incendie des guerres civiles, ἡ πολέμων φλεγμονή, ἧς.

INCENDIER, v. a. ἐμ-πίπρημι, fut. ἐμι-πρήσω, acc. Action d'incendier, ἔμπρησις, εὡς (x).

INCERTAIN , λινε, adj. douteux, ἄδηλος, | fàcheux,

pat, fut. ἡσομαι. Nous étions absolument incertains, πάσῃ ἀπορίᾳ συν-ειχόμεθα (ouy-<ye, fur. ἔξω), Plat.

INCERTAIÏINEMENT, adv. ἀδήλως.

INCERTITUDE, s. f. en parlant des choses, τὸ ἄδηλον, οὐ (neutr. α' ἄδηλος, ος, ον). || En parlant des personnes, ἀπορία, ας (ἡ). Rempli d'incertitude, ἀπορίας μεστός, ἡ, ὅν, Plat. Meltre ou jeter dans l'incertitude, εἰς ἀπορίαν χαθ--ίστημι, fut. κατα-πστήσω, acc. Y être, ἀπορέω, ©, fut. own : διταπορέω, ὦ, fut.

now : δι-απορέομαι, οὔμαι, fut. ἤσομαι. — sui quelque chose, περί τινος. — sur ce que l’on doit faire, τί χρὴ δρᾷν (δράω, ὦ, fut. δράσω). Ils étaient dans Fincertitude sur ce qui venait de se passer, tournez, ils étaient dars l’embarras de le deviner, ἐν ἀπόρῳ ἦσαν si χάσαι τὸ γινόμενον (εἰμί, fut. ἔσομαι : εἰκάζω, fut. ἀσω), Thuc.

INCESSAMMENT, adv. sans cesse, ἀδιαλείπτως. || Sans retard, αὐτίκα.

ENCESTE , 5. m. ἡ ἀνόσιος συνουσία, ἂς.

—— avec une mère, μητρομιξία,, ας (ἡ). — avec un frère ox une sœur, doskpoubia, ας (ὃ).

INCESTUEUSEMENT,, ads. ἀνοσίως.

INCESTUEUX, EusE, adj. ἀνόσιος, ὃς, ον.

ls. m. Les incestueux, αἱμομίκται, ὧν (ci).

INCIDEMMENT, adv. πάρεργον : ἐκ παpEp you.

INCIDENCE, 5. jf. ἔμπτωσις, eus (x).

INCIDENT, ENTE, adj. qui survient, παρα.πίπτων) οὐσα, ον (partic. de παρα-πίπτω, fut. πεσοῦμαι). || Accessoire, qui n'est qu'un hors-d'œuvre, πάρεργος, 06, ον. Proposition incidente, ὁ πάρεργος λόγος, cu.

INCIDENT , 58. m. événement inattendu, τὸ cup-Gaivoy OU Tapa-TiTTOV, οντος (parlic. neutrs de ovp-Gaive εἰ de mapa-minro ). Beaucoup d'incidents les embarrassaient , πολλὰ παραπίπτοντα αὐτοὺς ἐν-επόδιζον (ἐμ.-ποδίζω, fut. tou). Incident heureux, εὐτυχία, ας (ἡ). Incident

δυστυχία, ας (ἧ). Incident désas-

5592 INC

treux. ou funeste, συμφορά, ἃς (ἡ). Anci-

dent dramatique, ἐπεισόδιον, ou (τὸ). Semer

il Hors-d'œuvre, τὸ πάρεργον, :ou. Par inci-

dent, ἐχ παρέργου.

INCINÉRATION, s. f.

INCIRCONCIS, 15€ , adj. ἀπερίτμητος, ος, 0

INCISE, 5. f. xouuz, aroc (τὸ).

INCISER , v. a. év-réuvo, fut. reu@,.acc.

Incisé, ée,

INCISIF , incisives τομεῖς, ἔων (ci).

INCISION, 5. f. ἐντομή, ἧς: (à) ἧς (ἡ). Par incision, τμιήδην. Quisse fait par incision, æ, cv. Tirer par incision, ἐχστέμνω, fut. τεμῶ, acc.

INCITATION, 5. f. παρόρμησις, εὡς (ἡ).

INCIVIL, adj.

Être incivil, ἀπειροχαλεύομιαι .

INCIVILEMENT, ααὺ.

INCIVILITÉ, 5. f. ἀπειροχαλία, INCLÉMENCE, 5. f. sévérité, rigueur,

"tros (ἡ). [| Âu fig. L’inclémence

de lair, des saisons, ἡ τοῦ ἀέρος, τῶν ὡρῶν

3 ’ LA ἐπεισοδιόω, 666 ,

τέφρραι 5 EU 7 ἀπε

ἔντομος, OS, ον.

IE, adj. τομικῦς, ἡ,. ον. Dents à TON),

ILE, ἀπειρόχαλος, ον.

fut.