INTERVENTION

verbe.

INTER VERSION, 5. f. HERO ἧς (à).

δ. f. tournez par le,

INTERVERTIR, v. a. μετα-τρέπω, fut.

INTERVERTISSEMENT , 5. m. μετατροπή, ἧς, (ἡ)-

INTESTAT , adj. ἀδιάθετος, ος, ον.

INTESTIN, ne adj. ἐνδότερος, α, ον.

Guerre intestine , 6 ἐμφύλιος πόλεμος, cou.

INTESTIN, 5. m. boyau, ἔντερον, οὐ (τὸ).

Le gros intestin, χῶλον, οὐ (τὸ). Oter les intestins, ἐξ -εντερίζω, fut. ίσω.

INTIMATION , 5. f. πρόχλησις, εὡς (ἡ).

INTIME, adj. intérieur, ἐνδότατος, Ἢ, ον.

|| Au fig. Sentiment intime, συνείδησις, eus (ἡ). Persuasion intime , ἡ βεθαιοτάτη πίστις, εως. Amitié intime, ἡ οἰχειοτάτη φιλία, ας. Je suis son plus intime ami, αὐτῷ συνηθέστατός eut, fut.

μαι, fut. χρήσομαι. IL règne entre eux une liaison intime, οἰκειότατα, πρὸς ἀλλήλους ἔχουσιν INTIMEMENT, adv. σφόδρα. Etre intimement convaincu, σφόδρα πέπεισμαι (partic. de πείθομαι, fut. πεισθήσομαι). Être intimement

lié avec quelqu'un, οἰχειότατά τινι χράομαι, ὦμοι, fut. χρήσομαι.

INTIMER, v. a. signifier un ordre, πάρ-

fut. acc. On leur intima l’ordre de venir, ἐλθεῖν αὐτοῖς παρ-ηγγέλθη. || 4p-

χγγέλλω, ελῶ, peler en justice, προ-χαλέομαι, οὔμαι, fut. χαλέσομοι, acc.

INTIMIDER , v. a. ἐχ-φοδέω, ὦ, fut. co, acc. : ἐκ-πλήσσω, fut. mknéw, acc. Par le supplice des uns il intimida les autres, τῇ τούτῶν τιμωρία ἄλλους éxpoGous χατ-έστησε (χαθ-fort, Jul. xara-ornow). Ne pas se laisser intimider, οὐδαμῶς χάμπτομαι, fut. χαμιφθήσομαὶ, Sans se laisser intimider, ἀόχνως.

INTIMITÉ , 5. f. οἰκειότης, ἡτὸος (ἡ). Vivre avec quelqu'un dans la plus grande intimité, οἰχειότατά τινι χράομαι, ὥμαι, fut. χρήσομισιι.

INTITULÉ, s. m. ἐπιγραφή, ἧς (ἡ).

INTITULER, v. a. ἐπι-γράφω, fut. γράψω, acc. La tragédie intitulée OEdipe, à ἐπιπγεγραμμένη τραγῳδία, ας.

INTOLÉRABLE, adj.

οὐχ ἀνεχτός, ἡ, OV.

ἀφόρητος, 06, OV :

INTOLÉRABLEMENT , adv. ἀφορητῶςς, INTOLÉRANCE, 5. f. ἡ "Ὁ τοὺς ἄλλο τι φρονοῦντας ἀνεπιείχεια,,, ας.

INTOLÉRANT, ANTE, adj. περὶ τοὺς ἄλλο τι φρονοῦντας ἀνεπιειχής, ἧς), ἕς.

INTONATION, 5. f. τόνος, οὐ (6).

INTRADUISIBLE , adj. ἀνερμιήνευτος, c6 , ον.

INTRAITABLE , adj. ἀμεταχείριστος,, ος, ον.

INTRANSITIF , 1VE, adj. ἀμετάθατος, 06, ον.

Dans le sens intransitif, ἀμεταδάτως.

INTRÉPIDE, adj. ἄφοθος, ος, ον : θραεἴα, Ù (comp. ὕτερος, sup. ὑτατοςὴ :

τολμηρός, d, dv (comp. ὅτερος, Sup. ὁτατος).

INTRÉPIDEMENT , adv. ἀφόθως.

INTRÉPIDITÉ, 5. f. θάρσος, ous (τὸ) τόλμα, ἧς (ἡ). Montrer beaucoup d’intrépidité, τολμηρότατα πράσσω, ful. πράξω.

INTRIGANT , anre, adj.

oy (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος).

INTRIGUE, 5. f. πανουργία, ας (x) τέχνη, ns (n) : μηχανή, ἧς (à). Dévoiler les intrigues de quelqu'un, τέχνας τινὸς. φαγερὰς χαθ-ίστημι , fut. χκατα-στήσω. Habile artisan d’intrigues, ὁ χαλὸς τεχναστής,

ὁ où.

Nouer une intrigue contre quelqu'un, τὶ ἐπί τοι μηχανάομαι, ὥμαι, fut. noue. Ourdir des intrigues, πλοχὰς πλέκω, fut. πλέξω. Sortir d’intrigue, d'embarras, τῆς ἀπορίας ἀπ-αλλάσσομαι, αλλαγήσομαι.

INTRIGUER, v. a. embarrasser, inquiéter, ἐν-οχλέω, Où παρεν-οχλέω ©, fut. oo, dat.

s'INTRIGUER, v. r. se donner du mouvement, ὦ, fut. now. Il s'intrigue pour connaître la cause, πολυπραγμονεῖ τὴν αἰτίαν ἐρευνῶν (ἐρευνάω, ©, fut. ἤσω).

INTRIGUER , v. ἢ. Ourdir des îintrigues, τεχνάζομαι, fut. ἄσομαι. Il intrigue pour avoir cette place, ταύτης Évexx τῆς ἀρχῆς

πᾶσαν φιλοτιμίαν προσ-φέρεται (προσ- φέρομαι, fut. προσ--οίσομαι),

INTRINSÈQUE, adj. ἐσωτερικός, ἡ, dv.

Force intrisèque, ἡ ἔσωθεν δύναμις, ες.

INTRINSÈQUEMENT, ααν. ἔσωθεν.

INTRODUCTEUR, 5. m. TRIŒ, 5. ἤ.

tournez par le verbe.

INTRODUCTION, 5. f. εἰσαγωγή, ἧς (à).

Discours d'introduction, πρόλογος, ou (6).

INTRODUIRE, υ. a. eic-dyo , fut. ἀξω, acc. — quelqu'un dans la maison, τινὰ: εἰς

τὴν οἰκίαν. Introduire des nouveautés, τὰ

INV

καινὰ εἰστ-άγω, fut. ἄξω : νεωτερίζω, fut. ice. Introduire un personnage, le faire parler, τινὰ λαλοῦντα εἰσ-τάγω, fut. deu θιδάζομαι, fut. ἄσομιαι. || S’introduire dans un lieu, εἴς τινὰ τόπον παρεισ-έρχομαι, fut. ελεύ-σομιαι. — furtivement, παρεισ--δύομαι, fut. δύ-coma. — comme par force, παρεμ-Θύομαι , fat. Θυσθήσομαι.

INTROIT, 5. m. εἴσοδος, οὐ (ἡ).

INTROMISSION, s. f. iuGon, ἧς (ἡ).

INTRONISATION, 5. f. θρονισμός, οὔ (6).

INTRONISER , νυ. a. θρονίζω ou ἐν-θρονίζω, fut. iow, acc.

INTROUVABLE, adj. ἀνεύρετος ou ἀνεξεύ--

ρετος, C6, OV : ἀνερεύνητος Ou ἀνεξερεύνητος,

\ 3 ς τινὰ VC

INTRUS, use, adj. παρείσαχτος, 0ç, ον.

INTRUSION, 5. ἢ. παρεισαγωγή, ἧς (ἡ).

INTUITIF, 1vE, adj. θεωρητικός, ἡ, ὅν.

INTUITION, 5. ἡ. θεώρησις, eus (ἡ) :

INUSITÉ, ἐξ, adj. ἀήθης, Ὡς, ες (comp.

ἔστερος, sup. éoruros). || Mot inusité, τὸ ἄχρη- Etre inusité, en parlant d'une locution , äypnoréquar, cbpat.

INUTILE, adj. ἄχρηστος, ος, ον ὕτερος, SUP. ὁτατος) : ἀχρεῖος, 06, ον

στον ῥῆμα, TO.

(comp.

ἕτερος, Sup. ὅτατος) : ἀνωφελής, ἧς, ἐς (comp. ἔστερος, Sup. 5 3 (comp. ἔστερος, sup. ἐστατος). Esclave inutile, ὁ ἀχρεῖος δοῦλος, οὐ. Loi inutile, ὃ ἀσύμιφορος γόμος, cu. Travail inutile, πόνος μάταιος, οὐ (δ) : paraomovia, ας (ἡ). Paroles inutiles, οἱ περισσοὶ λόγοι, ὧν. Il est inutile d’en parler, περισσὸν περὶ τούτων λόγον ποιεῖσθαι (ποιέομαι, οὔμαι, fut. ἡσομιαι).

INUTILEMENT, adv. ἀχρήστως : ἄνωφελῶς : ἀλυσιτελῶς : plus souvent, μάτην. Travailler inutilement, μάτην πονέω, ὦ, ou d’un seul mot ματαιοπονέω, ©, fut. now.

INUTILITÉ, 5. f. ἀχρηστία, as (à).

INVAINCU, uw, adj. ἀνίκητος, cc, ἀήσσητος, OC, OVe

INVALIDE, adj, sans vigueur, ἀσθενής, ἧς), ἐς (comp. éorepos, sup. éoraroc). Soldats invalides, οἱ ἀπόμαχοι στρατιῶται, &v. || Sans force légale, ἄχυρος, ος, ον.

INVALIDEMENT , adv. ἀχύρως.

INVALIDER, νυ. a,

wow, acc.

ἀχυρύόω, ὦ, fut.

INV 555

INVALIDITÉ, 5. 7. τὸ ἄχυρον, ου (neutre α᾽ ἄκυρος, ος, ov).

INVARIABILITÉ , 5. f. τὸ ἀυετακίνητον, cu.

INVARIABLE, adj. dueraxivnros, oc, ον :

ἀμεταάθλητος Ou duerdéckas, 06, ον : ἀμετάλ- AGXTOS, 06, Ov : ἀναλλοίωτος, oc, ον. Opinion invariable, ἡ ἀμετάλλαχτος ou ἀμεταχκίνητος vôur, ns. Être invariable dans son opinion, τὴν γνώμην ἀμεταχινήτως ἔχω, ful. ἕξω.

INVARTABLEMENT, adv. ἀμετακινήτως.

INVASION, 5. f. elcéoi, ἧς (ὃ). Faire une invasion dans un pays, εἰς χώραν εἰσ-δάλλω ou ἐμ-Οάλλω, fut. Θαλῶ.

INVECTIVE, 5. f. discours contre quelqu'un , χόγος στηλιτευτικός, où (à). || Injure, λοιδορία, ας (ἡ) : βλασφημία, ας (ἡ) : πομ.πεία, ας (ἡ). Dire des invectives, λοιδορέω, ὥ, fut. now, acc. Charger ou accabler d’invectives, δια--λοιδορέω, ὦ, acc. Tout le monde le chargeait d’invectives, ὑφ᾽ ἁπάντων ἐλοιδορεῖτο.

INVECTIVER, v. n. ἐπι-τείνομαι, fut.

τεγοῦμαι. — contre quelqu'un, εἴς τινα.

INVENDABLE, adj. ἄπρατος, 06; ἀνεμπόλητος, OS, OV : ἀναπόδοτος, 06, OV.

INVENDU, we, adj. ἄπρατος, ος, ον.

INVENTAIRE, 5. γι. χατάλογος,, ou (ὃ).

Dresser un inventaire, χατάλογον ποιέω, à, fut. now, où γράφω, fut. γράψω. Présenter l’inventaire de ses biens , ἀπόφασιν τῶν ὄντων ποιέομαι, oÙpat, fut. ἥσομοι :

φαίνω, fut. φανῶ.

INVENTER, v. a. découvrir, ebotoxo ow ἐξ-ευρίσχω, fut. ευρήσω, acc. Difficile à inventer, δυσεύρετος ou δυσεξεύρετος, ος, ον.

| Controuver, πλάσσω, fut.

A > » ᾽ TAY οὐσιᾶν ATO-

πλάσω, ACC.

Prétexte inventé, ἡ πεπλασμένη πρόφασις, εὡς.΄ INVENTEUR, 85. m. TRICE, 8. f. εὑρετής, οὔ (ὁ). Au fém. ebperis, ίδος (ἡ).

INVENTIF, 1ve, adj. εὗὑρετιχός, ἡ, Qui a l'esprit inventif, ἐπινοητικός, ἡ, ὁν.

INVENTION, 5. f. action d'inventer, eùpeous, εὡς (ἡ). Platon ne loue pas le discoure de Lysias du côté de linvention, ὁ Πλάτων τὸν Λυσίου λόγον οὐ χατὰ τὴν εὕρεσιν ἐπ-αινεῖ (ἐπ-αινέω, &, fut. αινέσω), Plut. || Chose inventée, εὕρημα, aros (τὸ). Vous disiez que c’était de votre invention, ἔφησθα εἶναι σὸν εὕρημα (φημί, fut. φήσω), Plat. || Conte, histoire mensongère, πλάσμα, aroç (τὸ). Les inventions des poëtes, τὰ τοῖς ποιηταῖς πεπλασμένα.

Ov.