PEL

PEINER, υ. a. causer du chagrin, λυπέω, à, fut. acc. || Faire quelque chose avec effort, ἐχ--πονέω, ὦ, ful.

Discours peiné, ὁ πεπονημιένος λόγος, οὐ (πονέω, ὥ, fut. ἡσω). || Se peiner à faire quelque chose, ἐπιπόνως τι ἐργάζομαι, fut. door.

PEINTRE, 5. m. ζωγράφος, au (ὁ). Atelier de peintre, ζωγραφεῖον, ou (ro).

PEINTURE, s. f. art de peindre, ζωγραφία, ας (ἡ) : ἡ ζωγραφική, ἧς (sous-ent. τέχνη).

| Ouvrage du peintre, tableau, γραφή, ἧς (ἡ). || Couleur pour peindre, χρῶμα», aros (τὸ). [| Description , εἰκών, ὄνος (ἡ). Description vive et frappante, ὑποτύπωσις, ews (à). Faire de quelque chose une peinture fidèle, γραφιχῶς τι ἀπο--δείκνυμι, fut. δείξω. En faire une peinture vive, ὑπο-τυπόομαι, οὖμαι, ful. Goma, acc.

Peinture des caractères, ἠθοποιΐα., ας (ἡ).

PEINTURER , νυ. a. ἀλείφω, fut. ἀλείψω, acc.

PELADE, 5. f. ἀλωπεχία, ας (x).

PELAGE , s. m. couleur du poil des animaux, χρῶμα, ατὸς (τὸ). De même pelage, ὁμόχρους, US, ouv.

PELAMIDE , 5.

PÉLE-MÊLE , ad. συγκεχυμένως :

vos : χύδην : φύρδην. Mettre pêle-mêle, συγ.

χέω, fut. χεύσω, acc. : φύρω ou συμ-φύρως fut. φυρῶ, acc. : χυχάω ou ouy-xuxde, ὦ, fut. now, acc. : συν-ταράσσω, fut. ἄξω, acc.

PELER, v. a. ôter la peau ou l'écorce, Aéro ou περιπλέπω, fut. λέψω, acc. Peler un arbre, τὸ δένδρον φλοίζω, fut. φλοίσω. Peler des fruits, τὰ ἀχρόδρυα λεπυριόω, ὦ, fut. éco. || Pelé, ἐδ, qui n’a plus de poil, μαδαpds, &, ov. Être pelé, μαδάω, ὦ, fut. nca.

PÉLERIN, 5. m. ὁ εὐσεδείας χάριν domo pos, ou.

PÉLERINAGE, 5. m. ἡ εὐσεδὴς ὁδοιπορία, ας. Faire un pèlerinage, χάριν ὁδοιπορέω ou ἀπο-δημέω, ὦ, fut. noce.

PÉLICAN, 5. m. oiseuu, πελεχᾶς, ἄντος (é)-

PELLE, 5. f. μάκελλα, ns (ἡ).

PELLÉE, Ῥειμεκέε, Perxxrée , 8. f. τὸ ou simplement

6 , où, acc.

m. poisson , πηλαμύς,

TEQUO μέ-

μιᾶς μαχέλλης χώρημα,., ATOS :

pére, Ὡς (ἡ).

PELLETERIE, 5. f. fourrures, δέρματα,

704 PEN ὧν (τὰ). || Art de les préparer, δερματουργία, ας (ἡ).

PELLETIER, 5. m. δερματουργός, οὔ (ὁ).

PELLICULE, 5. f. δερμάτιον, ou (τὸ).

PELOTE, 5. f. fil roulé en boule, ἀγαθίς, ἔδος (ἡ). || Petite balle à jouer, σφαιρίον, οὐ (τὸ).

PELOTER , v. n. σφαιρίζω, ful. iow : σφαιροπαιχτέω, ©, ful ‘co.

PELOTON, 5. m. ἀγαθίς, δος (ἡ) : ἀγαθίtoy, οὐ (τὸ). Ramasser en forme de peloton, συν-ειλέω, ὦ, fut. now. || Petit corps de soldals, λόχος, ou (ὁ) : σπεῖρα, ας (ñ). Par pelotons, χατὰ σπείρας.

PELOTONNER, v. a. συν-ειλέω, ὦ, fut. ἥσω, acc.

PELOUSE, 5. f. λειμών, ὥνος (6).

PELUCHE , 5. f. léger duvet, χνοῦς, gén. yvoù (ὁ). || Ce qui se détache d'une étoffe, ἀποτίλματα ; ὧν (τὰ). || Étoffe velue d’un côté, ὕφασμα χνοῶδες, οὺς (τὸ).

PELUCHER , v. n. χνοάζω, fut. dou.

PELUCHEUX, Euse, adj. yvoodns , nn, ἐς : γναφαλώδης, ἧς, ες.

PELURE , 5. f. λέπυρον, οὐ (τὸ).

PENAL, ALE, adj. ποιναῖος, α΄, cv. Code pénal , ἡ ποιναία σελίς, ίδος.

PÉNATES, 5. m. pl. οἱ ἐφέστιοι θεοί, ὧν.

PENAUD, au, adj. δυσωπούμιενος, ἡ, ον. Être penaud, δυσωπέομαι, οὔμαι, fus.

neo.

PENCHANT , ANTE, adj. καταφερής, nc, ἕς.

PENCHANT, 5. m. pente, χαταφέρεια, ας (ἡ) τὸ χαταφερές, OÙS : τὸ χάταντες, CUS.

Penchant d’une montagne, χλίτος, ous (τὸ). Être situé sur le penchant d’une montagne, τῷ ὄρει παρά-χειμαι, fut. xeicouar. || Inclinaison d'un côlé ou d'un autre, ῥοπή, ἧς (ἡ).

| Décadence, ὑποφορά, ἃς (ἡ). Être sur le penchant de sa ruine, ὑπο-φέρομαι, fut. ὑπἐνεχθήσομαι : ὑπο-πίπτω, ful. πεσοῦμαι. Soutenir l’État sur-le penchant de sa ruine, τὴν ὑπο- πίπτουσαν ἀρχὴν ἐρείδω, fut. ἐρείσω. Etre sur le penchant de l’âge, παρ-αχμάζω, fut. ἄσω. Ceux qui déjà sont sur le penchant de l’âge, oi ἤδη map-nxuaxorec, ὧν.

PencmAnT, inclination à quelque chose, ὁρμή, ἧς (n). Le premier penchant de l’homme est de se conserver, τὴν πρώτην ὁρμὴν ἔχει ὁ ἄνθρωπος ἐπι-τηρεῖν ἑαυτόν (ἔχω, fut. ἕξω :

ἐπι-τηρέω, ὦ, ful,. ñow). Avoir du penchant

PEN

pour quelque chose, πρός τι κατα-φέρομαι, fut. χατ-ενεχθήσομαι : πρός τι εὐχατάφορός εἰμε, fut. πρός τι ῥέπω, fut. ῥέψω. Qui ἃ du penchant pour, πρὸς τι εὐχατάφορος, cc, cv.

Penchant au bien, au mal, ἡ πρὸς τὸ ἀγαθὸν, πρὸς τὸ χαχὸν εὐχαταφορία, ας (ñ). ἢ ἃ plus de penchant pour le parti contraire , πρὸς τἀναντία μᾶλλον ῥέπει (δέπω, fut. ῥέψω). Suivre son penchant, τῷ θυμῷ χαρίζομαι, fut.

PENCHEMENT , 5. πι. χλίσις, εὡς (:).

PENCHER , v. a. incliner, baisser, γλίνω, fut. χλινῶ, acc. Pencher la tête, veto, fut.

γεύσω : χύπτω, fut. χύψω. Les animaux ont la tête penchée vers la terre, τὰ χέρσον véveuxe (parf. de νεύω), Phil.

PencHer, v. n. s’incliner, vedo, fut. νεύσω : χύπτω, fut. χύψω : χλίνω, fut. χλινῶ. Le soleil penche vers son declin, εἰς τὰ χατωτέρω xAivet ὁ ἥλιος. L'automne penche vers son déclin, φθίνει τὸ μετόπωρον (φθίνω, sans fut.). Pencher vers le declin de l’âge, παρ-αχμάζω, fut. ἄσω. Pencher vers sa ruine, ἐπὶ χεῖρον χλίνω, fut. χλινῶ ou ὑπο-φέρομαι, fut. ενεχθήσομαι. || Baisser davantage d’un côté ou d'un autre, béro, fut. δέψω. Faire pencher la balance, ῥοπὴν ποιέω, ὦ, fut. “ce. Ses forces feront pencher la balance, ῥοπὴν ποιήσει ἡ δύναμις αὐτοῦ. || Pencher pour quelqu'un, πρός τινα ῥέπω, fut. ῥέψω. Le peuple penchait pour les plus audacieux, πρὸς τοὺς θρασυτέρους ἔῤῥεπε τὸ πλῆθος, Ne pencher pour aucun parti, εἰς οὐδέτερα ῥέπω, fut. ῥέψω. Pencher pour la douceur, πρὸς τὴν πραότητα γνώμην ἔχω, fut.

588 PENCHER, v.r. νεύω, fut. γεύσω : χύπτω, fut. χύψω. Se pencher en avant, προ-χύπτω, fut. χύψω. Se pencher en arrière pour regarder en haut, ἀνα-χύπτω, fut. χύψω. Se pencher sur, ἐπι-χύπτω, fut. χύψω, dat. Se pencher vers, προσ-χύπτω, fut. χύψω, dat.

ou πρός et l’acc. Se pencher par-dessus, ὑπερχύπτω, fut. χύψω, gén. Se pencher de côté pour voir en passant, παρα-χύπτω, fut. κύψω,

PENDABLE, adj. ἀγχόνης ἄξιος, «, Faire un cas pendable, ἀξίως ἀγχόνης ἅμαρτάνω, fut. ἁμαρτήσομαι. N'est-ce pas un cas pendable? ταῦτα δῆτ᾽ οὐχ ἀγχόνη (sous-ent.

ἐστί); Aristph.

Cr,

PEN

PENDANT, aAnTE, adj. ἐχχρεμής, ἧς, ἔς:

χαταχρεμής, ἧς, ἐς : χρεμάμινος, n, ὁν (partic. de χρέμαμαι, fut. χρεμιήσομαι). Qui ἃ les oreilles pendantes , τὰ ὦτα χατα-Θεδλημιένος, M, Cv (parti. de vara-Céliouu , fut. ὀλυθήσομα!ι). | Procès pendant, qui n’est pas encore jugé, τὸ ἀδίκαστον πρᾶγμα, ατος.

PENDANT , 5. m.— d'oreille, ἐλλοόδιον, ov (τὸ) : au pl. ἐνώτια, ων (τὰ), ΕἸ. : ἕρματα, ὧν (τὰ), Hom.

PENDANT, prépos. διά, gén. Pendant toute l'année, διὰ τοῦ ἔτους ὅλου. Souvent on sousentend la préposition, et l'on met le nom à acc. pour exprimer la durée. Pendant toute l’année, ὅλον τὸ ἔτος. Pendant dix ans, δέκα ἔτη. On emploie aussi différentes autres tournures. Pendant ce discours, μεταξὺ τοῦ λόγου. Pendant le cours de celte guerre, ἀνὰ τὸν πόλεμον τοῦτον, Pendant ce temps, ἐν τούτοις. Pendant la nuit, νυχτὸς, ou adverbialement, νύχτωρ. Pendant toute la nuit, διὰ vuxrcs.

Pendant le jour, ἀν᾽ ἡμέραν Pendant tout le jour, δι’ ἡμέρας.

PEnDANT QUE, adv. ἕως, indic. On emploie

? € La μεθ ἡμέραν.

plus souvent μεταξύ avec un participe. Pendant qu’il parlait, μεταξὺ λέγοντος αὐτοῦ (λέγω, fut. λέξω ou ἐρῶ). On le tua pendant qu’il soupait, αὐτὸν peraëb δειπνοῦντα ἐφόνευσαν (φονεύω, fut. εὐσω). Celte idée m'est venue pendant que j'écrivais, μεταξὺ γράφοντι τοῦτο μοι (γράφω, μι. γράψω σύμαι).

PENDARD, anne, s. m. ou f. χάθαρμα, τος (τὸ).

PENDELOQUE, s. f. ἐλλόθδιον, οὐ (τὸ).

PENDILLER, v. n. αἰωρέομαι, οὔμαι, fut.

PENDRE , υ- a. suspendre, χρεμιάννυμι,, fut.

χρεμάσω, ACC. ἀρτάω, à , fut. fcw, acc. — à quelque chose , ἔχ τινος. Se pendre à un arbre, ἐκ δένδρου ἐμαυτὸν χρεμάννυμι, fut. χρεμάσω.

Corde pour pendre, ἀγχόνη, ns (ἡ) : βρύχος, ἢ (6). Action de pendre ou de se pendre, ἀγχόνη, ns (n). Va te faire pendre, βάλλ᾽ ἐς xipaxas (βάλλω, fut. βαλῶ). || Se pendre ou être pendu au cou de quelqu'un, τινὸς êx-xpéuama, fut

Penpre, v. n. être suspendu, xgéuauar, fut.

χρεμκήσομαι : ἥρτεμαι, parf. αἰάρταομαι, Guat,

ἐπ-έρχομαι, Jul. ἐπ-ελεύ-

PEN 70 ἀπὸ τινος. Des poignards pendaient à leur ceinture, ἐγχειρίδια x τῆς αὐτῶν ζώνης παρ-πώρηντο (παρ-αιωρέομαι, οὔμαι, fut. θήσομαι), Hérodt. || zu fig. Le danger pend sur leurs têtes, ἐπιχρέμαται OU ἐπ-ύρτηται αὐτοῖς ὁ χίνδυνος (ème χρέμαμαι, ful. κρεμήσομαι : ἐπταρτάω, ©, fut.

PENDULE, s. m. χρεμαστήρ, fpos (ὁ). {|s. f.

ὡρολόγιον, ou (τὸ).

PÊNE,s. m. sorte de verrou, μοχλύς, οὗ (ὁ).

PÉNÉTRABILITÉ, s. f. τὸ περάσιμον, CU.

PÉNÉTRABLE, adj. περάσιμιος, ος OU N, CV.

PÉNÉTRANT, anre, adj. ὀξύς, ὀξεῖα, ὀξύ (comp. repos, sup. ὑτατος). Esprit pénétrant, ἡ ὑξεῖα διάνοια, ας : ἀγχίνοια, ας (ἡ): Qui ἃ lesprit pénétrant, ἀγχίνους, ous, οὖν (comp.

ούστερος, SUP. ούστατος,

PÉNÉTRATION, s. f.

ἀγχίνοια, as (ἡ). Montrer de la pénétration, ἀγχινοίᾳ χράομαι, ὥὦμαι, fut. χρήσομαι. Qui ἃ de la pénétralion, ἀγχίνους, ouç, ouv (comp.

pénétration,

subtilité d'esprit,

CUGTEROS, SUP. ούὐστατος). AVEC ἀγχινόως.

PÉNÉTRER, a. el n. passer à travers, δια- δύνω ou δια-δύομαι, fut. δύσομιαι : δι-ήκω, ful. ἡξω. — à travers quelque chose, διά τινος. L'odeur des parfums pénètre partout,

διὰ πάντων δια-δύνει ἡ TOY ἀρωμάτων Cour.

Être pénétré de sueur, ἱδρῶτι δια- ρέχομαι, fut. Cpaybrocuan Pénétrer à travers les ennemis, τοὺς πολεμίους δια-περάω, ὦ, fut. ἄσω. | S’introduire ou se glisser dans, εἰσ--δύνω ou δύσομιαι. — dans un lieu, εἰς τόπον. Le trait pénétra bien avant, εἰς βάθος χατ-έδυ ἡ αἰχμή (κατα-δύομαι, fut. δύσομαι), Ρίμι.}} Au fig. Pénétrer les desseins des ennemis, τὰς γνώμας τῶν πολεμίων δια-τ-σχοπεω, ©, fut. fow. Pénétrer dans lavenir, τὰ μέλλοντα τεχμιαίρομιαι, fut. τεχμιαροῦμαι. || Cela me pénètre le cœur, m’afflige, τοῦτό με σφόδρα λυπεῖ (aunéw, ©, fut. ou) Pénétré de douleur, σφόδρα λυπούμενος, ἢ. cvs ὑπὸ λύπις ἐχπαθής, ἧς, éç.|| Être pénétré, se pénétrer d’une vérité, εἰς νοῦν τι ἐμ-π-άλλομαι, fut.

PÉNIBLE, adj. χαλεπός, ἦ, dv (comp.

ώτερος, Sup. wraros) : βαρύς, εἴα, ὑ (comp.

ὕτερος, SUP. ὑτατος), PÉNIBLEMENT, adv. χαλεπῶς : βαρέως. Être

fut. nômocuar. — à quelque chose, ἔχ τινος οἱ ] affecté péniblement, βαρύνομαι, fus. υνθήσομαι :

+06 PEN

βαρέως ou χαλεπῶς φέρω, fut. οἴσω. ---- de quelque chose, τι ou ἐπί τινι.

PÉNINSULE, s. f. χερσόνησος, οὐ (ἡ).

ῬΕΝΙΤΕΝΟΕ, 5. f. repenlir, μετάνοια, ας (ñ). Faire pénitence, μετα-νοέω, ©, ful. ὕσω. [| Peine, punition, χόλασις, εὡς (x).

PÉNITENT, ENTE, adj. μετα-νοῶν, οὖσα, dy (partic. de μετα--νοέω, ©, fut. 60).

PÉNITENTIAUX, adj. m. pl. Psaumes pénilentiaux, ci μιετανοητικοὶ ψαλμοί, ὧν.

PENNAGE, 5. m. πτέρωμιοι, ατος (τὸ).

ΡΕΝΝΕ, 5. f. grande plume, πτερόν, οὔ (τὸ). PENSANT, ἔλλογος., 05, ον. Un Cire pensant, ζῶον ἔλλογον, ou (τὸ).

PENSÉE , 5. f. action de l'âme, διάνοιαι,

ANTE, αα). ἔννους, CUS, οὖν :

ας (ἡ). Porter sa pensée sur un objet, τὴν διάνοιαν ἐπί τι ἄγω, Jul. ἄξω : νοῦν πρός τιν:

ἔχω, fut. ἕξω. || Idée, conception, ἔννοια,, ας (ἡ). Avoir la pensée de faire une caose, ἔννοιάν τινος λαμοάνω, ful. λήψομαι, ou ἔχω, ful.

ἕξω. Je n'en avais pas mème la pensée, οὐδὲ ἔννοιαν εἶχον. Il me vint dans la pensée, ἔννοιά μοι ἐγένετο ( γίνομαι, Jul. γενήσομισι.) : ou simplement èx-f)be por ( ἐπ-έοχομιαι, ful. ελεύooua). || Ce sur quoi on arrête sa pensée, διάvaux, ας (ἡ). Bonnes, mauvaises pensées, αἱ χαλαί, φαῦλαι διάνοιχι, ὧν. || Opinion, sentiment, γνώμη, Ὡς (ἡ). Telle est ma pensée, οὕτω τῆς γνώμης ἔχω, {ιι. ἔξω :

fut. γνώσομαι. Bien exprimer ses pensées, τὰ

épvoouéva (parf. passif de γινώσχω) χαλῶς ἑρμιηνεύω, fut. εὔσω. Parler contre sa pensée, παρὰ γνώμην λέγω, Jul. λέξω ou ἐρῶ. | Figures de pensée, τὰ τῆς ἐννοίας σχήματα,, ὧν. PENSÉE, fleur, τὸ τρίχρωμιον ἴον, οὐ.

PENSER, υ. n. faire usage de la faculté ; g de penser, νοέω, ©, fut. row. || Avoir quelque chose dans acc. : ἐπιπνοέομαι, οὔμαι, fut. vmocua, dal.

Penser à beaucoup de choses, πολλὰ ἐν-νοέω, ὦ, fut. row. Je ne pense qu'à vous, σοὶ μόνον ἐπι-νοέομαι, cbuat, fut. ὕσομαι. || Réflé-

chir, λογίζομαι, fui. iocuau, acc. Penser sérieusement à quelque chose, μετὰ πολλῆς mocνείας τὶ λογίζομαι. Pensez loujours à ce que

vous allez dire, τοὺς λόγους ἀεὶ τοὺς σαυτοῦ ἐπι-σχύπει (ἐπι-σχοπέω, ὦ, fut. ἡσω). | Je n'y

pense plus, j'y ai renoncé, τοῦτ᾽ ἀπ--ἔγνωχο.

pense plus à naviguer, πλεῖν ἀπ-έγνω. ἢ Sans y penser, ἀπερισχέπτως. Cela est arrivé sans qu'on y pensät, ἐγένετο (γίνομαι, fut. γενήσομιαι). Plus qu’on ne pense, μᾶλλον τοῦ δοχοῦντος (δοχέω, ©, fut. δόξω).

Plus tôt qu'on ne pense, θᾷσσον τῆς δόξης Ou τῆς ἐλπίδος. ;

Penser, v. a. croire, νομίζω, fut. ίσω,, acc, οἴομαι, fut. οἰήσομαι : ἡγέομαι, cu, fud fouet. Voilà ce que je pense sur son compte, ταῦτα περὶ αὐτοῦ νομίζω, fut. ίσω. Je pense que tout le monde sait, νομίζω πάντας εἰδέναι (infin. α᾽εἶδα, fut. εἴσομαι). Que pensera-t-or de moi? ποῖόν τινά με ἡγήσονται (ἡγέομαι,, cd, Jut. ἐσομιαι); Je pense ainsi, ταῦτα γινώσχω, οὕτω γιγνώσχω, fut, γνώσομαι :

οὕτω τῆς γνώuns ἔχω, fut. ἕξω. Dire ce qu’on pense, τὰ fut. φανοῦμαι. Ne pas dire tout ce qu’on pense, χρύπτομαι, fut. χρύψομαι, Vous pensez comme moi là-dessus, περὶ τούτου τὴν αὐτὴν μοι γνώμιην ἔχεις (ἔχω, fut. ἕξω). Je ne sais qu'en penser, πῶς χρὴ τὸ πρᾶγμα θέσθαι ἀπορέω, &, fut.

ἥσω (yon, impers., fut. χρήσει : τίθεμαι, fut. θήσομιαιῚ. ΐ ἰ

Penser, être sur le point de, ὀλίγου δέω, Jut. δεήσω,, avec l'infin. : παρὰ μιχρὸν ἔρχομαι, fut. ἐλεύσομαι, avec l'infin. J'ai pensé mourir, παρὰ μικρὸν ἦλθον ἀπο-θανεῖν (θνήσχω, fut. θανοῦμιαι).

PENSEUR, 5. m. opovriorns, οὔ (δ).

PENSIF, 1vE, adj. — habituellement, φρον-τιστιχύς, ἡ, Cv. || — actuellement, πολλὰ φροντίζων, cuoz, ον (partic. de φροντίζω, ful. {co ).

PENSION, 5. f. prix qu'on .donne pour la nourrilure, ὁ τῆς τροφῆς μισθῦς, cb. Être en pension chez quelqu'un, παρά τινι σιτέομιαι, οὔμαι, Jut. ὕσομαι. Prendre quelqu'un en pension, μιαθοῦ τινα σιτίζω, fut. iow. || Rente annuelle, τὰ ἐφόδια, wv. Pension faite par l'État, πρυτανεῖα͵, ὧν (τὰ).

Pension, maison d'éducation, παιδαγωγεῖον»

οὐ (τὸ). Meltre un enfant en pension, παῖδα.

τῷ διδασκάλῳ θρέψαι δίδωμι, fut. δώσω.

PENSIONNAIRE, 5. el f. celui οἷ celle qui prend sa nourriture, παρά τινι σι-

τούμιενος, Ἢ, ον (partic. de orécuor, οὔμαι, fut. “sua). Pensionnaire de l'Etat, ὁ δημοσίᾳ

(parf. de ἀπο-γινώσχω, Jul, γνώσομιαι. Il ὯΘ ! σιτούμενος, cu. Être pensionnaire de l'Élat,

PER

δημοσία σιτέομαι, οὔμαι : πρυτανεύομαι, ful. ebσεμαι. || Élève d’une pension, τροφός, οὔ (ὁ, ἡ).

PENSIONNAT , 5. πι. παιδαγωγεῖον, οὐ (τὸ).

PENSIONNER, υ. a. ἐπετήσια ἐφόδια, τινι παρπέχω, fut. ἔξω. Pensionner les ennemis de l'État, τοὺς τῇ πόλει ἐναντίους μισθόω, à, fut. ὡσω.

PENSUM, 5. m. ἐπίταγυα, ατὸς (τὸ).

PENTACORDE, 5. m. πεντάχορδον, ou (τὸ).

PENTAGONE, adj. πεντάγωνος, ος, ον. || δ. M. τὸ πεντάγωνον, CU.

PENTAMÈTRE, adj. πεντάμετρος, CG OV.

fs. πι. τὸ πεντάμετρον, οὐ

PENTAPOLE, 5. f. πεντάπολις, εὡς (ἡ).

PENTATEUQUE, 5. m. ἡ πεντάτευχος, οὐ (sout-ent. βίολος.

PENTATHLE, 5. m. πένταθλον, οὐ (τὸ).

PENTE, 95. f. inclinaison, χλίσις, εὡς (ἡ).

Pente rapide, χαταφέρεια OU χατωφέρεια,, ας (ἡ). Qui est où qui va en pente, χαταφερής, ἧς, ἔς. || du figuré, inclination, εὐκαταφορία, ας (ἡ) : ῥοπή, ἧς (ἡ). Qui a de la pente pour, εὐχατάφορος, 05, ov, avec πρὸς el l’acc. Avoir de la pente pour, ῥέπω, fut. ῥέψω"»

avec εἰς ou πρὸς εἰ l'acc.

PENTECOTE, 5. f. ἡ πεντηχοστή, ἧς (sousἐπί. ἡμέρα).

PENTURE, 5. f. σιδύήρωμα, ατος (τὸ).

PÉNULTIÈME, adj. παρα-λήγων, QUOX, ον (partic. de παρχ-λήγω, fut. λήξω).

PÉNURIE, 5. f. ἔνδεια, ας (à) :

PÉPASTIQUE, adj. πεπαστικός Ou πεπαν-- TIXIG, Y, Ov.

PEPIER, νυ. n. στρουθίζω, fut. ίσω.

PEPIN, 5. m. γίγαρτον, οὐ (τὸ). Qui n’a point de pepins, &yiyapros, os, cv.

PÉPINIÈRE, 5. f. @UTEUTNPIOV, οὐ (τὸ).

PÉPINIÉRISTE., 5. m. QUTCXOLOS, οὐ (ὁ) :

PEPTIQUE, adj. πεπτιχὸς, ἡ, ὁν.

PERÇANT, ante, adj. ὀξύς, tx, 0 (comp.

ὕτερος, Voix perçante, φωνὴ ὀξεῖα, ας (ἡ) : ὀξυφωνία, ας (ἡ). Qui a la voix perçante, ὀξύφωνος, ος, ον. Vue perçante, βλέμμα ὀξύ, ἐος (τὸ) :

ὀξυδερκία, ας (ἡ). Qui ἃ la vue perçante, ὀξυ-

Sup. ὑτατος).

PER 707 δερχής, ἧς, ἐς. Avoir la vue perçante, ὀξυὀξὺ δέδορχα, parf. de δέοκομαι, fut. δέρξομαι. Esprit perçant, διάνοια ὀξεῖαι, as (ἡ). Qui ἃ l'esprit perçant, ἀγχίνους,