Ù PER

5, fut. ἄσω) : ὀδοντοφυεῖ ( ὀδοντοφυέω, &, fut. ἥσω) : τοὺς ὀδόντας βάλλει (βάλλω, fut. βαλῶ) : φύονται ou ὑπο- φύονται αὐτῷ ὀδόντες (φύομαι, (ut. φύσομαι).

PERCEVOIR, υ.

κατα-λαμθάνω, fut. λήψομαι, acc. || Faire rentrer des imposilions, etc. εἰσ- πράσσω, fut. πράξω,

PERCHE , s. f. long bâton, χάμαξ, axoc (ἡ). Perche d’oiseieur, στάλιξ, ιχος (ἡ). || Mesure agraire, &xouva, Ὡς (ñ) : κάλαμος, ou (ὃ).

PERCHE, s. f. poisson, πέρχη γ ns (ἡ).

PERCHER, v. n. se PERCHER, V. Tr. χαθίζω, fut. low. — sur un arbre, ἐπὶ δένδρου ou ἐπὶ δένδρον.

PERCHOIR, 5. m. χάμαξ, axes (ἡ), Géop.

PERCLUS, use, adj. mopa-hehumevos, n, ον (partic. parf. passif de παρα-λύω, ful.

λύσω). Être subitement perclus d'un membre, μέλος τι ἄφνω ποαραπλύομαι, fut. λυθήσομαι.

PERÇOIR, 5. m. τρύπανον, οὐ (τὸ).

PERCUSSION, 5. f. πλῆξις, cos (ἡ).

PERDITION , 5. f. ἀπώλεια, ας (ἡ) : ἐξώλεια, ας (ἡ). Être dans la vote de [ἃ perdition, περὶ τῆς σωτηρίας χινδυνεύω, fut. εὐσω.

PERDRE, v. a. être privé de, ἀπο-Οάλλω͵ fut. Gaï®, acc. Perdre un œil au combat, ἐν τῇ μάχῃ τὸν ὀφθαλμὸν ἀπο-άλλω. Perdre

a. saisir, comprendre ,

sa fortune au jeu, τὴν οὐσίαν χατα-χυθεύω, fut. edow. Perdre son temps, τὸν χρόνον mas-uv- «wow. Aux heures perdues, χατὰ σχολήν. Perdre une bataille, τὴν μάχην

ἡσσάομαι, ὥμαι, ful. ἡσσηθήσομαι. Perdre sa place, τοῦ Faire perdre ἃ queiqu'un sa fortune, οὐσίαν τινὸς δια--φθείρω, fut. φθερῶ. Perdre l'esprit, perdre patience, etc. voyez ces substantifs.

PerDRE, v. a. causer la perte de, ἀπ-όλλυμι, fut. ολέσω, acc. Je suis perdu, ἀπ-όλωλα, Croire que tout est perdu, πάντα ἀπ-ελπίζω,

τέλους ἐχ-πίπτω, ful.

fut. low : περὶ πάντων ἀπο-γινώσχω, fut. γνώsou, Chercher à perdre quelqu'un, ἐξώλειαν τινὸς συ-σχευάζω, fut. Goo. || Perdre quelqu'un d'honneur, δόξαν τινὸς δια-φθείρω, fut. φθερῶ : ἀτιμίαν τινὶ περι-ποιέω, ὦ, ful. row. Se perdre d'honneur, ἀτιμίᾳ περι- πίπτω, fut. πεσοῦμαι. Il est perdu de réputation, ἄτιμος πρό-χειται ( πρό-κειμιαι, fut. xéicouu). Êlre perdu de delles, κατάχρεως γίνομαι, fut. γενήσομαι. Être perdu de débauches, τῇ ἀσελγείᾳ βαπτίζομαι,

PER

SE Perpre, v. r. s’égarer en chemin, τῆς ὁδοῦ ἁμαρτάνω, fut. ἁμαρτήσομαι. Se perdre dans son discours, τοῦ προ--χειμιένου ou τῆς προῦσι-θέσεως ἁμαρτάνω, fut. ἁμαρτύσομαι, ou ἀποπλανάομαι, ὥμαι, fut. vocua. || Faire naufrage, ναυαγέω, ὦ, fut. now. Le vaisseau s'es perdu corps et biens, αὔτανδρος ἡ ναῦς &ἐφθάρη (δια-φθείρω, fut. φθερῶ).

PERDREAU, 5. m. περδικιδεύς, ἕως (ὃ).

PERDRIX , s. f. oiseau, πέρδιξ, uxaç (6). Femelle de la perdrix, πέρδιξ, xcç (x). De perdrix, περδίκειος, α΄, ον.

PÈRE, 5. m. πατήρ, gén. πατρός (6), irrég.

Du côté du père, πατρόθεν : πρὸς πατρός. Bon père, πατὴρ ἀγαθός, où (ὁ). Heureux père, πατὴρ εὔπαις, αἰδὸς (6), οἷ εὔτεκνος, où (0). Sans père, qui n’a point de père, ἀπάτωρ, ορος (ὃ, ἡ). Qui aime son père, φιλοπάτωρ, voos (ὃ, ἡ). Misérable qui ose frapper son Qui attente aux jours de son père, πατροφόνος Ou πατροχτόνος, ou (ὁ). Tenir de son père, lui ressembler ou limiter, πατριάζω, fut. ἄσω. De père en fils, πατρόθεν. Transmis de père en fils, πάτριος,

père, πατραλοίας, cu (à).

fut. ισθήσομαι. || Femme perdue, πόρνη, ἧς (ὗ. - || À corps perdu, προπετῶς,

ὃς, ὧν ; πατροπαράδοτος, ος, ον.}} Père de famille οἰκοδεσπότης, οὐ (δ). En bon père ἐβ8 famille, οἰκονομικῶς. || Le père et la mère, γονεῖς, ἔων (οἷ). || Nos pères, nos ancétres, οἱ πατέρες ἡμῶν : οἱ ὑμέτεροι πρόγονοι, ὧν. ἢ Grand-père, aîeul, πάππος, οὐ (ὃ). [| Beaupère, père du mari, ἕχυορός, οὔ (0): — père de la femme, πενθερός, où (0): — second mari de la mère, πατρυιός, οὗ (ὃ).

PÉREMPTION, 5. f. παραγραφή, ἧς (ἡ).

PÉREMPTOIRE, adj. ἀναντίῤῥητος, ος,, ον, ἀναντίλεχτος, ὃς, ον.

PÉREMPTOIREMENT, adv. ἀναντιῤῥήτως.

PERFECTIBILITÉ, 5. f. τὸ ἐπὶ τὴν τελείωσιν ἀεὶ αὐξητικόν, οὖ.

PERFECTIBLE, adj. τελειοῦσθαι ἐν--δεχόμε:

νος, Ἢ, ον (partic. α’ ἐν- δέχομαι, fut. δέξοur) : ἀεὶ τελειούμενος, Ἢ, cv (partic. passif de τελειόω, &, fut. wow).

PERFECTION , 5. f. τελειότης, τὸς (ἢ).

Être parvenu à la perfection, τῆς ἀρετῆς ἐπὶ τέλει εἰμί, fut. ἔσομαι. Qui n'a pes attient 18 pu. de son art, τὴν τέχνην ἀτελής, ἧς;

ἐς. || Perfections naturelles. τὰ ψυχικὰ προτερή-

PER

ματα, ων. Homme qui ἃ toutes sories de|wv. Le plus haut période de sa gloire, τῆς perfections, ἀνὴρ χατὰ πάντα τέλειος, ου. En Ἰ αὐτοῦ δόξης τὸ ἄχρον, οὐ, ou ἡ ἀχμή, Fc.

perfection , dans la perfection, τελείως.

PERFECTIONNEMENT, 5. m. τελείωσ'ς, τως (à).

PERFECTIONNER, v. «a. τελειόω, ὦ, fut.

ds , acc.

PERFIDE, adj. ἄπιστος, ος, ον (comp. ovepos, Sup. ὁτατος).

PERFIDEMENT, adv. ἀπίστως.

PERFIDIE, 5. f. ἀπιστία, ας (x).

PERFORATION, 5. f. τρῆσις, ews (ἡ).

PERFORER, v. a. τιτραίνω, ful. τιτρανῶ OU τρήσω, ACC. : τρυπάω OU δια-τρυπάω, ©, fut. now, acc.

PÉRICARDE, s. γι. περιχάρδιον, οὐ (τὸ).

PÉRICARPE, s. m. περικάρπιον, οὐ (To).

PÉRICLITER, v. π. κινδυνεύω, {μί. εὐσω.

PÉRICRANE, 5. m. περιχράνιον, οὐ (τὸ).

PÉRIGÉE , 5. m. ὃ περίγειον, ou. Qui est à son périgée, περίγειος, 06, ον.

PÉRIL, 5. m. κίνδυνος, οὐ (δ). Etre en péril de, κινδυνεύω, fut. εὐσω, infin.

péril de ma vie, ἐμοῦ ἀπο-θανεῖν xtvduvebovros (ἀπο-θνήσχω, fut. θανοῦμαι). Au péril de Ia vie, en général, μετὰ ζωῆς χινδύνου. Sans aucun péril, Non sans péril, οὐχ ἀσφαλῶς.

PÉRILLEUSEMENT, adv. ἐπιχινδύνως.

PÉRILLEUX, euse, adj. ἐπικίνδυνος, 0, ον (comp. dxepcs, sup. ὁτατος) : χινδυνώδεης, ns, ες (comp. ἕστερος, sup. éoraros). Entreprise

périlleuse, χινδύνευμσι., ατὸς (τὸ).

PERIMER, v. a. Laisser périmer l'irstance, τὴν δίκην οὐκ ἐπεξ-έρχομαι, fut. ελεύ-- CEA TE

PÉRIMÈTRE, 8. M. ἡ περίμετρος, οὐ (SOUSent. γραμμή).

PÉRINÉE, 5. m. περίναιος ou περίνεος, ou (ὃ).

PÉRIODE, 5. f. révolution des astres, περίοδος, οὐ (ἡ). || Retour régulier de la fièvre, περίοδος, οὐ (à). || Longue phrase à plusieurs membres, περίοδος, cu (ἡ).

Périone, 8. m. lans de temps, οίοδος, ou (ἡ). || Degré d’une chose, περίοδος, οὐ (ἡ). Le dernier période d’une chose, τὸ ἄχρον OU τὸ ἀκρότατον, cu. La maladie est arrivée à son dernier période, ἀχρότατον παροξυσμὸν ἔχει ἡ νόσος (ἔχω, fut. ἕξω). Le dernier période de la vie, τὰ τοῦ βίου ἔσχατα,

| Être à son plus haut période, ἀκμάζω, fut. do».

PÉRIODIQUE , adj. περιοδικός, ἡ, ὁ».

Avoir un retour périodique, περιποδίζω, fut.

iso. Employer un stile périodique, περιοδιυκῶς λέγω, fut. λέξω ou ἐρῶ.

PÉRIODIQUEMENT, adv. περιοδιχῶς.

PÉRIOECIENS, s. m. pl. οἱ περίοικοι, ὧν,

PÉRIOSTE, 5. m. περιόστεον, οὐ (τὸ).

PÉRIPATÉTICIEN, ENNE, adj. mipumatrτικός, ἡ, dv. La secte des péripatéliciens, -περιπατητικὴ αἵρεσις, εως.

PÉRIPATÉTISME, 5. m. ἡ περιπατητικὴ φιλοσοφία,, ἂς.

PÉRIPÉTIE, s. f. περιπέτεια, ας (ἡ).

PÉRIPHÉRIE, 5. 1 περιφέρεια, ας (ἢ).

PÉRIPHRASE, 5. f. περίφρασις, εὡς (ὁ).

PÉRIPLE, 5. m. περίπλους, ou (6).

PÉRIPNEUMONIE, ας (ἡ). En être attaqué, περι--πνευμονιάω, ὦ,

PÉRIPTÈRE, 5. m. περίπτερον, οὐ (τὸ).

PÉRIR, v. π. ἀπ-όλλυμαι, Jul. coma.

— de faim, τῷ λιμῷ. Qui périt entièrement, ἐξώλης, ns, es. Que je périsse, sil ἐξώλης ἀπchciunv, ou simplement diciunv, ἀπ-ολοίμιην , et, indic. Plutôt périr mille fois, que de, μυριάχκις ἀπ-ολωλέναι βουλοίμην ἂν (βούλομαι, fu. βουλήσομιοιι), μᾶλλον ἢ, infin.

PÉRISCIENS , 5. m. pl. οἱ περίσχιοι, ὧν.

PÉRISSABLE, adj. φθαρτός, ἡ, Ἔν.

PÉRISTALTIQUE , adj. περισταλτικός, ἡ, ὅν. Mouvement péristallique, περιστολή, ἧς (ἡ).

PÉRISTYLE, 5. m. περιστύλιον, ou (τὸ).

PÉRITOINE, 5. m. περιτόναιον, οὐ (τὸ).

PERLE, 5. f. μαργαρίτης, ou (ὁλ.

PERMANENCE, 5. f. διαμονή, ἧς (ἡ).

Être en permanence, dia-pévo, {μί. μενῶ.

PERMANENT, eEnre , au). ave cç, cv: μόνιμος, ος OÙ mn, ον.

PERMÉABILITÉ, s. f. τὸ περάσιμον, co.

PERMÉABLE, adj. MEpAGULOS , 06, CV.

PERMETTRE, v. a. accorder, ovy-yupéo, o, fut. ἥσω, acc. — à quelqu'un, τινί. Je vous permets de partir, συγ-χωρῶ σοι ἀπελθεῖν (ἀπ-έρχομαι, fut. ἐλεύσομαι). Jamais ΟἹ ne vous ἃ permis de faire cela, ὑμῖν οὐδέποτε