PIN

fe, ou ἐχπόρθησις, eus. Pillage des temples,

ἡ τῶν ἱερῶν σύλη. Ὡς, OU σύλησις, EU dun seul mot, ἱεροσυλία, ας (ἡ). Courir au pillage, ἐφ᾽ ἁρπαγὴν τρέπομαι, ful.

σομαι. Livrer au pillage, δι-αρπάσαι δίδωμι, fat. δώσω, acc.

PILLARD, adj. ἁρπαχτικός, ἡ, dv. |ls. m.

PILLER, v. a. ἁρπάζω ou διταρπαάζω, {|.

dsw, acc. Piller et saccager une ville, πόλιν πορθέω ou ἐκ-πορθέω, &, Jul. fow. Les villes sont détruites ou pillées, τῶν πόλεων ‘ai μὲν

ἀνάστατοι γεγένηνται, αἱ δὲ πεπορθυμέναι (γίvouat, fut. γενήσομαι : πορθέω, &, με. vou).

Piller un temple, ἱερὸν συλάω, ©, fut. row ἱεροσυλέω, &, fut. vou. || Au fig. Piller un auteur, τὰ τοῦ συγγραφέως χλέπτω, ful. χλέψω. PILLERIE, 5. f. ἁρπαγή, ἧς (ἢ).

PILLEUR, 5. m. ἁρπαχτής, οὔ (0).

PILON, 5. m. χόπανον, οὐ (το). Pilon à mortier, δοίδυξ, υκος (ἡ) : Ümeocs, οὐ (ὁ).

PILORI, 5. γι. ξύλον, cu (τὸ). Attacher ou mettre au pilori, ἐν ξύλῳ δέω, fut. δήσω, acc. || Au fig. Attacher au pilori, diffamer, . στηλιτεύω, ful. etcw, acc, PILORIER , v. «a. στηλιτεύω, ful. εὐσω, acc.

PILOTAGE, 5. m. art du pilote, ἡ xvGepνητική, ἧς (sous-ent. τέχνη). || Construction en pilotis, ξύλων πῆξις, εὡς (x). PILOTE, 5. m. χυζερνητής, où (ὁ). De piaote, χυδερνητικός, M, ὅν.

PILOTER , v. n. enfoncer des pieux, ξύλα πήγνυμι., fut. πήξω.

PILOTIS, 5. m. pl. ξύλα, ὧν (τὰ). Bâtir sur pilotis, ξύλα ὑπο-πήγνυμιι, fut. πύξω,, dut. : ξύλοις ἐπ-οικοδομέω, ©, Jul. now, acc.

PILULE, 5. f. καταπότιον, cu (τὸ). Prendre une pilule, καταπότιον πίνω, fut. πίομαι. || Au fig. 11 faut avaler la pilule, tournez, boire la lie avec, τὴν τρύγα συχεκποτέον (verbal de cuxex=-nive, fut πίομαι). Dorer la pilule, tournez, plaire avec la langue, γλωσσοχαριτέω, &, fut. 160. PIMENT, 5. m. espèce de poivre, τὸ ἰνδικὸν πέπερι, eus. || Piment d'eau, plante, ὑδροπέπερι, εως (ro).

PIMPANT, ante, adj. ἁζρ ὄτερος, Sup. OTuros).

PIN, 5. m. arbre, πίτυς, υος (ἡ). De pin, πιτύϊνος, n, cv Pomme de pin, πιτυΐς, ἴδος

(ἡ) : στρύδιλος, ou (ὃ) : κῶνος, οὐ (ὁ).

05, ἄς ὃν (comp.

ou | fice,

PIP 719 PINACLE, 5. m. sommet, faite d’un éaiττερύγιον, οὐ (τὸ). || Au figuré. Mettre sur le pinacle, ἐπ-ταίρω, fut. «oo, acc. Être sur le pinacle, ἐπὶ τῆς χορυφῆς ἔστηκα (parf. de ἵσταμαι, fut.

parf. α᾽ἐλαύνω, fut. ἐλάσω).

PINCE, s. f. pied fourchu de certains animaux, χύήλη, ἧς (ἡ). || Tenailles, dotis, idee (ἢ). Pelite pince, λαδίδιον, οὐ (ro). Pince de chirurgien , γραφίσχος, οὐ (6). Pince de denliste, ὀδοντάγρα, ας (ἡ).}} Levier de fer, μιοχλός, où (ὁ).

PINCÉ, ἐπ, adj. affecté, θρυπτόμενος, ἢ, ον (partic. de θρύπτομαι). Être pincé dans ses

΄ CN YA 3 Ν᾿ τύσομαι) : ἐπ᾽ ἄκρον ἐλήλακα

manières, θρύπτομαι, fut. θρύψομαι : ἀκχχίζο-μαι, Jul. loouar : ἁθδρὸς εἶναι θέλω, fut. θελύσω. Air pincé, ἀκχχκισμός, οὔ (ὃ).

PINCEAU, 5. m. γραφίς, ἰδος (ἡ). Petit pinceau, γραφίδιον, ou (το).

PINCÉE, s. f. Une pincée de, μιχρόν τι, gén.

PINCE-MAILLE, s. m. χυμινοπρίστης,, ou (ὃ).

PINCER, νυ. a. χνίζω, fut. χνίσω, acc. || Pincer les cordes d’un instrument, τὰς χορδὰς χρούω, fut. xocbow, acc. Pincer de la Îyre, λυρίζω, fut. iow. — de la guitare, χιθαρίζω, fut. ίσω.

PINCETTES, 5. f. pl. pour arranger le feu, πυράγρα, as (ἡ). — pour arracher le poil, λαθίδιον, ou (τὸ).

PINCON, 8. m. meurtrissure qui reste quand on a pincé, μώλωψ, wmos (ὃ).

PINDARIQUE, adj. πινδαρικοός, ἡ, ὁν.

PINDARISER, v. n. πινδαρίζω, ful. ἔσω,

PINÉALE, adj. Glande pinéale, partie du cerveau , κωνάριον, οὐ (τὸ).

PINNE-MARINE, s. f. coquillage, πίννα, ns (ἡ)-

PINNULE, s. f. en 1. d'astr. duonrpx, ac (#)

PINSON , 5. m. oiseau, σπῖνος, cu (6).

PINTADE, s. f. oiseau, ἡ λίδυσσα ὄρνις, gén. λιζύσσης ὄρνιθος. ᾽

PINTE, 5. f. mesure équivalente à ‘trois cotyles des Grecs, τρεῖς χοτύλαι, &v.

PINTER, νυ. n. οἰνοποτάζω, fut. dou.

PIOCHE, s. f. outil, oxamavn, ἧς (n).

PIOCHER, v. a. σχκάπτω, ful. oxddo, ace.

PION, 5. m. pièce du jeu de dames ou d'échecs, πεσσὸς, οὐ (5).

PIONNIER, 5. γι, orages, ἕως (6).

PIPE, 5. f. tonneau, πίθος, ou (6). || Tuyau

720 PIQ pour fumer du tabac, ὁ καπνοφόρος σιφών, DVI.

PIPEAU, 5. m. flûte champêtre, σύριγξ,

eyycs (ἡ). Jouer du pipeau, συρίζω, fut. to.

| Zu pl. bâtons enduits de glu, κάλαμοι, ὧν (ct).

PIPÉE, s. f. Chasser à la pipée, to,

PIPER , v. a. appeler en sifflant, ποππύζω, fut. ύσω, acc. || Tromper au jeu, πορα-χρούομαι, fut. χρούσομαι,, acc. || Falsifier, παρα-ποιέω, ©, fut. co.

PIPERIE , 5. f. παράχρουσις, εὡς (x).

PIQUANT, ἄντε, adj. qui pique, Γ ὀξύς, εἶα, ὕ (comp. ὕτερος, Sup. . | Qui a une saveur piquante, δριμύς, εἴα, 0 (comp.

sup. ὑτατος). Εἶτα piquant au goût, δριμύσσω, ful. ὑξω. Un peu piquant, δοιμύλος, n, cv. || Agréable, repmvos, ἡ, dv (comp. o7epoç, Sup. Tout ce que l'histoire ἃ de piquant, ὅσα ἐν τῇ ἱστορία τερπνά. || Offensant, πιχρός, &, ὅν (comp.

rcç). Dire des paroles piquantes à quelqu'un, τινὰ δάκνω, ful. δύήξομαι.

PIQUANT , s. m. pointe, ἄχανϑα,, Ὡς (ἡ). Hérissé de piquants, ες. Qui n’a pas de piquants, ἀνάχανθος, ος, ον.

PIQUE, 5. f. sorte d'arme, δόρυ, gén. δόρατος (τὸ). || Brouillerie, φιλονεικία, ας (ἡ). Ils sont toujours en pique, πρὸς ἀλλήλους ἀεὶ φιλονεικοῦσι (φιλονεικχέω, ὦ, fut. co).

PIQUE-NIQUE, 5. m. ἔρανος, cu (é). Faire un pique-nique, ἔρανον ποιέομαι, οὔμαι, fut.

ὅτερος, SUP. ὁτα-

PIQUER, v. a. χεντέω, ©, fut. ñow, acc.

Avoir tout le visage piqué par les guëêpes, τὸ πρόσωπον ὅπον ὑπ᾽ ἀνθρηνῶν χεντέομιοιι, οὔμιοι, Aristph. Piquer jusqu'au sang, τῷ xévrow ἐξαιμάσσω, fut. ἄξω, acc. Xén.| Au fig. Fou quelqu'un d'émulation, d'honneur, τινὰ χεντέω ou ὑπο-χεντέω, ©, Jul. now : χέντρα τινὶ προσἄγω, fut. ἄξω. Piqué d’émulation contre moi, χεντοίζομενος ὑπὸ τῆς fut.

gosier, la langue,

κίας (χκεντρίζω, ίσω), Xén. || Piquer le avoir un goût piquant, δριμύσσω, fut. Qui pique le gosier, δριμύς, ὕτερος, “δ. ὑτατος). || Piquer par ses discours, τοῖς λόγοις δάχνω, ful. Pnéouu, acc. Cyrus fut piqué en entendant ces mots, ταῦτα ἀχούσας ὁ Κῦρος ἐδήχθη (ἀκούω, fut. äxioouu), Xén.

εἴα, 0 (comp.