TEA

PSALMISTE, s. m. ψάλτης, ou (ὁ) : ψαλμογράφος, οὐ (6).

PSALMODIE, s. f. ψαλμῳδία, ας (à):

Yauorcyiz, ας (ἡ).

PSALMODIER, v. a. ψαλμωδέω, ὦ, fut.

ἥσω : ψαλμολογέω, ὦ, fut. ἥσω.

PSALTÉRION, 5. m. ψαλτήριον, ou (τὸ).

PSAUME , 5. m. ψαλμός, οὔ (δ). Composer des psaumes, ψσαλμογραφέω, ©, fut. row. Qui concerne Îles psaumes," Ψψαλμιχός, ἡ, ὁν.

PSAUTIER , s. m. VUaxrnpiev, οὐ (ro).

PSEUDONYME, adj. ψευδώνυμος, 06, ον.

PSORIQUE, αι). opus, ἡ, ov.

PSYCHOLOGIE, s. f. ἡ περὶ φιλοσοφία, ἄς.

PTARMIQUE, adj. πταρμικός, n, dv. || La ptarmique, plante, à πταρμική, ἧς.

PTYALISME, 5. m. πτυχλισμος, οὔ (ὁ).

PUAMMENT, adv. μετὰ δυσωδίας. |] Au fig.

PUANT , ἄντε, adj. δυσώδης, ἧς, ες : βρομώδης, τς, ἐς (comp. ἔστερος, sup. ἐστατος).

Avoir l'haleine puante, πνεῦμα δυσῶδες ἀφpt, fut. ἀφ--σω.

PUANTEUR ; s. f. δυσωδία, ας (ἡ) : βρῶμος ou βρόμος, οὐ (ὁ). Puanteur de l'haleine, On, ἧς (ἡ).

ΡΟΒΙ͂ΒΕ, adj. ἔφυσος, 06, ον.

PU; ἐφηθότης, ἡτὸς (ἡ). Entrer dans l'âge de pu berlé, ἐφ-γέάω, ὦ, fut. ἥσω. Être dans l'Age de puberté, ἐφ-ιηξεύω, fut. eco.

PUBIS, s. m. “on, ns (à).

PUBLIC, ique, adj. Qui appsrtient à l'État, δημόσιος, ος ou x, cv. Le trésor public, τὸ Les affaires publiques, τὰ dnυΐσια πράγματα, OU τὰ χοινὰ πράγματα Où simplement τὰ χοινά, ὥν. Le bien public, τὸ χοινόν, οὔ, Travailler au bien public, τὰ χοινῇ συμ-φέροντα πράσσω, ful. πράξω, Par autorité publique, δημοσία. || Qui appartient à tout le monde, χοινός, ἡ, cv. Bruit public, ἡ χοινὴ

LS , OYHLGGLOV , οὐ.

φήμη, τς. Lieu publie, τόπος κοινός, où (6).

lace publique, ἀγορά, &ç (ἡ). Chemin public , ὁδὸς λαοφέοος, οὐ (ἡ). Femme publique, πόρνη, ns (ἡ). || Qui se fait aux yeux de tout le monde, φανερός, ἅ, ον. || Connu de tout le monde, πᾶσι γνωστός, ἡ, dv. Rendre public, εἰς τὸ χοινὸν x-péou , fut. ἐξοίσω, acc. : δυμοσιόω, ©, fut. wow, acc. Devenir public, δημιοσιεύομαι, fut. εὐυθήσομιαι.

Le Ῥύυβιιο, δ. m. δῆμος, cu (6). Donner un livre au public, βιθλίον ἐκ--δίδωμι, fut. ἐχ- δώσω. Tout le public, οἱ πάντες ou ἅπαντες ἄνθρωποι, ou simplement οἱ πάντες ou ἅπαντες, ὧν. Aux regards du public, ἐν ὄψει ἁπάντων. || Aux dépens du public, δωυμοσίᾳ. || En public, d:μοαίως. Paraître en public, εἰς τὸ δημόσιον roo=éoyouat , fut. ἐλεύσομαι, Parler en public, diunycpio , ὦ, ful. noce.

PUBLICAIN , s. m. τελώνης, ou (ὃ).

PUBLICATION, 5. f. ἀνακηρυξις, eus (x).

— d'un livre, ἔχδοσις, εὡς (ἡ).

PUBLICISTE, 5. m.

φιλοσοφῶν, obvros (partic.

fit oo).

PUBLICITÉ, s. f. éxgoot, ἃς (ἡ). Donner de la publicité à, εἰς τὸ xcvov on εἰς τὸν δημοσιόω,

de φιλοσοφέω, ὦ,

δῆμον ἐχ-φέρω, ful. ἐξ-οίσω, acc. : ὦ, fut. wsw, acc.

PUBLIER , v. a. proclamer officiellement, χηρύσσω ou ἀνα-χηρύσσω, Jul. ύξω, acc. || Divulguer, annoncer partout, διταγγέλλω, fut. αὙγγελῶ, acc. Publier une nouvelle, φήμην τινὰ δια-σχεδάννυμι, fut. σχεδάσω. Publier un secret, τὸ ἀπόῤῥητον êx-péow, fut. ἐξ-οίσω, || Donner au public un ouvrage, δίδωμι, fut δώσω, ace.

PUBLIQUEMENT, adv. φανερῶς.

τα PUI

PUCE, s. f. ψύλλα, ns (ἡ). Dévoré de puces, ψυλλόδρωτος, ος, ον. || Herbe aux puces, olante, ψύλλιον, οὐ (τὸ). || Au fig. Mettre la puce à l’oreïle, donner l'éveil, ἐγείρω, fut. ἐγερῶ, acc.

PUCELAGE, 5. m. παρθενία, ας (ἡ).

PUCELLE, s. f. παρθένος, ou (ἡ).

PUCERON, s. m. insecte, ψύλλος, οὐ (6).

PUDEUR, 5. f. αἰδώς, οὕς (ἡ). Qui ἃ de la pudeur, αἰδήμων, ὧν, ον, gén. ονος (comp.

ὀνέστερος, Sup. ονέστατος). Qui n’en ἃ pas, avons, ἧς, ἐς (comp. éorspos, sup. Tutos) :

| évaioyuvres, ος, ον (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Avec pudeur, αἰδημόνως. Sans pudeur, ἀναιδῶς : ἀναισχύντως.

ι PUDIBOND , onze, adj. αἰσχυντηλός, ἡ, Ov Air pudibond, αἰσχυντηλία, ας (ἡ).

PUDICITÉ, 5. f. ἁγνεία, ας (ὃ).

PUDIQUE, adj. qui a de la pudeur, αἰ-δήμων, ὧν, ον, gén. ovos (comp. ονέστερος, Sup. ονέστατος). || Chaste dans sa conduite, ἁγνός, 1, dv (comp. ὅτερος, sup. ὅτατος). Mœurs pudiques , ἁγνεία, ας (ἡ). Avoir des mœurs pudiques, dyvedo, fut. etc.

PUDIQUEMENT , adv. avec pudeur, aidnμόνως. || D'une manière chaste, ἁγνῶς.

PUER, v. n. xaxos ὄζω, ou simplement Ho, fut. ὀζήσω : βρωμέω, ὦ, fut. ἥσω. Puer de la bouche, νηστείας Ou, fut. ὀζήσω. Puer le vin, civoy ἀπ-όζω, fut. ἀπ-οζήσω.

PUÉRIL, πε, adj. παιδαριώδης, Ὡς, ες :

dv. Il ne faisait aucune question puérile, οὐδὲν ἠρώτα παιδικόν (ἐρωτάω, ©, fut. ow), Plut.

PUÉRILEMENT, adv. παιδαριωδῶς :

PUÉRILITÉ , s. f. enfance, παιδία,, ας (ἡ).

|| Manières puériles, τὸ παιδαριῶδες, ous : τὸ παιδιχκόν, οὔ. || Parole ou action niaise, νηπίευμια, ατὸς (ro).

PUGILAT , 5. m. πυγμή, ἧς (à) : πυγμαa, ας (n). Combattre au pugilat, πυγμαχέω, ὦ, fut. now. Vaincre au pugilat, πὺξ νικάω, ©, fut. now, acc.

PUINÉ, ée, adj. μεταγενέστερος, α΄, ον.

PUIS, adv. après, εἶτα : ἔπειτα.

PUISARD, 5. m. λάχχος, οὐ (0).

PUISER, v. a. αρύω ou ἀρύτω, fut. ύσω, acc. : ἀρύομαι Où ἀρύτομαι, fut. ὕσομαι. acc. Puiser de Peau dans des coupes d'or, ὕδωρ

PUL 769 πρόχουσιν ἀρύτομαι. Puiser à un puits, φρέατος ἐξ-αντλέω, ὦ, fut. ἤσω, acc.

| 4u fig. Puiser dans la nature, ἐκ τῆς φύσεως Ou ἀπὸ τῆς φύσεως λαμόάνω, fut. χήψο-μαι, ACC.

PUISQUE, conj. ἐπεί, indic. : ἐπείπερ, indic. : et ou εἴπερ, indic. Puisque la chose est ainsi, ἐπεὶ τὰ πράγματα, οὕτως ἔχει : Ou par le gén. absolu, τῶν πραγμάτων οὕτως ἐχόντων (ἔχω, fut. ἕξω).

PUISSAMMENT , adv. ἰσχυρῶς : χαρτερῶς :

δεινῶς. || Puissamment riche, ὑπερπλούσιος, ος. ον. Être puissamment riche, ὑπερ-πλουτέω, ὦ.

fut. ὕσω.

PUISSANCE, 5. f. δύναμις, sos (ἡ) : ἰσχύς, ὕος (ἡ) : κράτος, οὺς (τὸ). Avoir la puissance de, δύναμαι, fut. δυνήσομαι : ἰσχύω, fut. doe. — de faire quelque chose, ποιεῖν τι. Pleine puissance, παντοχρατορία,, ἂς (ἡ). Qui a pleine puissance, παντοκράτωρ, opoe (ὃ, ἡ). Souveraine puissance, puissance absolue, μοναρχία, as (ἡ). Exercer la souveraine puissance, μι0-ναρχέω, ©, fut. oo. || Avoir en sa puissance, χρατέω, ὦ, fut. “oo, gén. Soumettre à sa puissance, χρατέω, &, fut. ἥσω, gén. : ὑπ᾽ ἐμαυτῷ ποιέομαι, οὗμαι, fut. ὕσομαι, acc.

Être en la puissance de quelqu'un, ἐπί τινί εἰμι, fut. ἔσομαι. État qui est en la puissance des Athéniens, πόλις ᾿Αθηναίων ὑπήχηος, cu (à).

Puissance , où HauTe-PuissANcE, prince souverain, δυνάστης, οὐ (δ). Les puissances, οἱ δυναστεύοντες (partic. de δυνοιστεύω, fut. εὐσω).

PUISSANT, are, adj.

(comp. wrepos, sup. ὠτατος) :

δυνατὸς, ἡ, cv χαρτερῦς, α΄, CV (comp. ὦτερος, sup. ὠτατος) : ἰσχυρός, &, dv (comp. ὅτερος, sup. ὅτατος). Puissant en ri-

dv. Être trèspuissant, μέγα δύναμαι, fut. δυνήσομαι : πλεῖστον ἰσχύω, fut. ύσω. Être puissant par ses

chesses, χρήμασι δυνατός, ἡ,

armes, τοῖς ὅπλοις ἰσχύω, {μί. ύσω. Qui n’est pas puissant, ἀδύνατος, oc, ον : ἀσθενής, ἧς, &. Ne l'être pas, j y Jul. co.

| Remède puissant, φάρμιαχον ἐνεργόν, οὔ (τὸ). | Le Tout-Puissant, ὁ παντοκράτωρ, ορος. Voyez Tour-PuissanT.

PUITS , s. m. φρέαρ, ατος (ro). Petit puits, φρεάτιον, οὐ (τὸ). De puits, φρεατιαῖος, α΄, cv. Creuser un puils, φρεωρυχέω, ὦ, fut. ὕσω.

PULLULER , νυ. n. βρύω, fut. βρύσω.

PULMONAIRE , adj. πνευμονικός, ἡ, dv.

sù ΄ - GOUVATEO , ὦ

770 PUR PULMONIE, 5. f. πνευμονία,, as (n).

PULMONIQUE, adj. πνευμιονικός, ἡ, ὁν.

PULPE, 5. f. σάρξ, gén. σαρχός (ἡ).

fut. εὐσω. || Sans mélange, ἄχρατος, 06, ον. Vin pur, ὁ ἄχρατος, cu. Boire pur, ιἄκρατοποτέω, ©, fut. now. Métal pur, τὸ ἀχίθδηλον

PULPEUX, eus, adj. σαρκώδης, Ὡς, ες.} μέταλλον, cu. || Zrréprochable, καθαρός, &, dv PULSATIF , ive, adj. σφυγμώδης, nc, eç:| (comp. ὦτερος, sup. ὦτατος) : ἁγνός, ἡ, Cv

(comp. ὅτερος, sup. ὅτατος) : ὅσιος, ος ou «,

PULSATION, s. f. σφυγμός, où (δ) : σφύγμα,,) ον (comp. ὠτερος, sup. τατος). Mœurs pures,

aros (τὸ).

PULVÉRISATION, 5. f. λείωσις,. εὡς (à). | fut. εύσω :

ἁγνεία, ας (ἡ). Avoir des mœurs pures, ἁγνεύω, τοὺς τρόπους ἁγνεύω OÙ χαθαρεύω,

PULVÉRISER , v. a. λειόω, ὦ, fut. ὦσω, fut. ebcw. Avoir les mains pures, τὰς χεῖρας

acc.

PUNAIS, aise, adj. ὀζαινικός, ἡ, cv.

χαθαρός εἰμι, fut. ἔσομοι. Stile pur, ἡ x«θαρῶς ἔχουσα λέξις, ewç (partic. prés. ἔχω,

PUNAISE, 8. f. insecte, κόρις, eus (6, ἡ). | fut. ἕξω). || Véritable, proprement dit, ἀχηθής,

PUNIR, v. a. χολάζω, fut.

τιμωρέομαι, οὔμαι, fut. “ou, acc. Punir de mort, C'exil, τῷ θανάτῳ, τῇ φυγῇ ζημιόω, ©, fut. ὦσω, acc. Être puni, δίκην ou δίκας δίδωμι, fut. δώσω : δίκην Ou δίκας ἐκ-τίνω, fut, τίσω. --- de quelque chose, τινὸς ou ἀντί τινος. Il fut puni pour s'être enfui, δίκας ἐξ--έτισεν ἀνθ ὧν ἀπ-έδραμε (ἀπο-τρέχω, fut. ἀπο-δραμοῦμιαι). Qui n’est pas puni, ἀτιμώρητος, ce, ον. Ils ne seront pas punis pour

d5w, ACC. :

ἧς, ἐς ς ἀτρεχής, M6, ἐς 2 1QbT0e, M, (ν. Τὰ pure vérité, αὐτὴ ἡ ἀλήθεια, ας : ἡ ὄντως ἀλήbaux, ας. Pure calomnie, ñ φανερὰ διαδολή, ἧς. Pures excuses, σχῆψις, ewç (ἡ). En pur don, δωρεάν. || Pur esprit, νοῦς καθαρός, où (ὃ).

PURÉE, s. f. — de lentilles, φακή, ἧς (ἡ).

PUREMENT , adv. καθαρῶς.

PURETÉ, 5. f. καθαρότης, τὸς (ἡ). Pureté du langage, ἡ τῆς λέξεως καθαρότης, τος : ὀρθοέπεια, ας (ἡ). Pureté de mœurs, GYvorns,

avoir détruit Léontium, Acovrivous ἀνα-στήσαν- nroç (ἡ) : ἁγνεία, ας (ἡ).

τες ἀτιμώρητοι ἔσονται ( ἀν-ίστημι, ful. ἀνα-- “στήσω : εἰμί, fut. ἔσομαι), Thuc.

PUNISSABLE, adj. χολαστέος, α΄, ον : τι-

μωρήτέος, @, Ov : τιμωρίας ἄξιος, α,, ον (comp.

ώτερος, SUP. ὦτατος).

ῬΟΝΙΤΙΟΝ, s. jf. χόλασις, εὡς (ñ) : τιμωρία, ας (ἡ). Encourir une punition, τι-μωρίας τυγχάνω, fut. τεύξουαι : τιμωρίαν ὑπἔχω, fut. δφ-έξω : δίκην ou δίκας δίδωμι, fut. δώσω. Infliger à quelqu'un une punition, τινὰ κολάζω, fut. dou, ou τιμωρέομαι, οὔμαι, fut.

PUPILLAIRE, adj. ὀρφανικός, ἡ, ὅν.

PUPILLARITÉ, 5. f. ὀρφανία, ας (à).

PUPILLE, 5. m. et 7. qui est en tutelle, ὀρφανός, οὔ (ὁ). Au fém. ὀρφανή, ἧς (ἡ). Biens d'un pupille, τὰ ὀρφανικά, ὥν.

PUPILLE, s. f. prunelle de l'œil, κόρη, nc (ἡ) : Ὑλήνη, ns (à).

PUPITRE, 5. m. ἀναγνωστήριον, οὐ (τὸ).

PUR, Pure, adj. sans impureté, sans tache, καθαρός, Œ, ὅν (comp. ὦτερος, sup. ὠτατος).

Air pur, ἀὴρ χαθαρός, cù (6). Eau pure,

PURGATIF, me, adj. καθαρτικός, ἡ, cv.

[| Subst. Un purgatif, φάρμακον καθαρτικόν, où seulement xalaprixoy, où (τὸ).

PURGATION, 5. f. κάθαρσις, εὡς (ἡ). Légère purgation, ὑποκάθαρσις, εὡς (ἡ).

PURGATOIRE, 5. m. τὸ καθαρτήριον πῦρ, gén. πυρός.

PURGER, v. a. κχκαθαίρω, fut. ἀρῶ, acc.

| Au fig. Purger la ville des scélérats, τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων τὴν πόλιν χαθαίρω, fut. ἀρῶ, ou ἀπ-αλλάσσω, fut. αλλάξω. || 8586 purger d'une accusation, τὸ ἔγχλημα διαπλύομαι,, fut. λύ-σομαι.

PURIFICATION, 5. f. action de purifier, χαθαρμός, οὔ (ὃ). || Fête en l'honneur de la Vierge, πένθησις, εὡς (ἡ).

PURIFIER, v. a. xalaipo , fut. ἀρῶ, acc.

Avoir besoin d’être purifié, καθαρμοῦ δέομαι, fut. δεήσομαι. || Se purifier par des cérémonies expiatoires, καθαρμοὺς καθαίρομαι, fut. xx θαροῦμιαι.

PURISME, 5. m. ἀχριθολογία, ας (ὃ).

PURISTE, 5. m. el f. ἀκριθολόγος, ou (6, ἡ)-

PURPURIN , NE, adj. πορφυροῦς, &, οὖν:

ὕδωρ χαθαρόν, οὔ (τὸ) : ὕδωρ ἀκέραιον, ou (τὸ). [ πορφυρίζων, ovox, ον (partic. de πορφυρίζω, tre pur, καθαρῶς ἔχω, fut. ἕξω : καθαρεύω, | fut. 55).