RUB

ὥ, fut. now. — à quelqu'un, τινί. — pour! RUCHE, s. f. χυψέλη, ns (ἡ). Lieu où

arriver aux honneurs, εἰς τὰς τιμάς.

ROUTIER , 5. m. Vieux routier, ἀνὴρ xeχροτημένος, οὐ (partic. parf. passif de χροτέω, ©, fut. now), ou d'un seul mot τρίθων, wvog (ὃ).

ROUTINE, 5. f. συνήθεια, ας (à). Suivre une aveugle routine, τῇ συνηθείᾳ εἰκῇ ἀκολουθέω, ©, fut. ἦσο.

ROUTINIER, 8. m. tournez par le mot RouTINE.

ROUVRE , s. m. arbre, δρῦς, gén. δρυός (ἡ).

ROUVRIR , νυ. a. πάλιν ἀν-οίγω, fut. οἴξω, acc. || Rouvrir une plaie, τὴν οὐλὴν δια-σχίζω, fut. σχίσω : au fig. τὴν ὀδύνην ou τὸ ἄλγος ἀνα-ξαίνω, fut. ξανῶ

ROUX, Rousse, adj. πυῤῥός, ἄ, ὅν (comp. oTeoce, sup. ὅτατος). La couleur rousse, πυῤἑότης, vroç (ἡ). Qui a les cheveux roux, πυῤδόθριξ, gén. πυῤῥότριχος (ὁ, ἡ) : muéboxoune, ou (δ) : πυῤῥός, d, dv : πύῤῥιχος, ἡ, ον, Être roux, avoir les cheveux roux, πυῤῥιάω, ὦ, fut. ἄσω.

ROYAL, are, adj. βασιλικός, ἡ, cv. Demeure royale, βασίλειον, οὐ (τὸ). Puissance royale, βασιλεία, ας (ἡ).

ROYALEIENT , adv. βασιλικῶς.

ROYALISTE , 8. m. φιλοδασιλεύς, ἑὼς (é).

ROYAUME , s. m,. βασιλεία, ας (ἡ) : ἀρχή, ἧς (ἡ). |

ROYAUTÉ, s. f. Baoücia, ας (ἢ).

RU, 5. m. ruisseau, fbaë, axce (ὃ).

RUADE , s. f. λαχτισμός, οὔ (δ). Làcher une ruade, Auxrito, fut. ίσω. Détacher à quelqu'un une ruade, εἴς τινα ἀπο-λαχτίζω, fut. ίσω, Luc. : λάξ τινι ἐν-άλλομαι, fut. αλοῦ-μαι, Synés. : λὰξ πρός τινὰ χκινέω, ©, fut.

ἦσω, Luc. ᾿

RUBAN , 8. m. ταινία, ας (ἡ). Petit ruban, ταινίδιον, οὐ (τὸ). Orner ou entourer de rubans, ταινιόω, ὦ, fut. wow, acc. Marchande de rubans, ταινιόπωλις, ιδὸς (ἡ).

RUBICOND, ome, adj. ἐρυθρός, d, dv.

Qui a la face rubiconde, ἐρυθροπρόσωπος, ος, ον.

RUBIS , 5. m. ἄνθραξ, αχος (6) : ἀνθράx10v, οὐ (τὸ). Avoir l’éclat du rubis, ἀνῦραkilo , fut. ίσω.

RUBRIQUE, s. f. ocre rouge, μίλτος, οὐ (ἡ). [| Rit religieux, λειτουργία, ας (ἡ). || Ruse, superCherie, μηχανή, ἧς (ἡ) : τέχνη, ὡς (ὦ).

sont les ruches, μελισσοτροφεῖον, οὐ (τὸ). Cellules des ruches, xurrdoo , ὧν (ci)

RUDE , adj. τραχύς, εἴα, à (comp. ὕτερος, sup. ÜrTaros) : σχληρός, d, ὅν (Comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Qui a la peau rude, τραχύδερμος, ὃς, ον. Qui ἃ la voix rude, τραχύφωνος, ος, ον. Vin rude, οἶνος σχληρός, οὖ (δ). Montagnes très-rudes, ὄρη τραχύτατα, ὧν (τὰ). || Au fig. Rude entreprise, ἔργον χαλεπόν, cù (τὸ). Rude ouvrage, πόνος ἀργαλέος, οὐ (6).

Moœurs rudes et austères, τὰ σχληρὰ ἤθη, ὥν.

Vie très-rude, ὁ σχληροδίαιτος βίος, cu. Mener une vie très-rude, ἐπιπονώτατα Cao, fut. ζήσω. Qui ἃ lair rude, σχληροπρόσωπος, ὃς, ον. Être rude envers quelqu'un, πρός τινα χαλεπῶς ἔχω, fut. ἕξω : χαλεπῶς τινι χράομαι, ὥμαι, fut. χρήσομαι.

RUDEMENT, adv. τραχέως : σχληρῶς. Traiter rudement, χαλεπῶς χράομαι, ὥμαι, fut. χρήσομαι, avec le dat, : |

RUDESSE, s. [. τραχύτης, τὸς (ἡ).

RUDIMENTS, 8. m. pl. στοιχεῖα, ὧν (τὰ).

RUDOYER, v. a. χαχῶς δέχομαι, fut.

δέξομαι, acc.

RUE, s. f. chemin bordé de maisons, ῥύμη, ne (ἦ) : ἀγυά, ἃς (ἡ). Grande rue, πλατεῖα, ας (ἡ). Petite rue, στενωπὸς, οὔ (ἡ). De rue en rue, ῥυμηδὸν

RUE, s. f. herbe, nyavov, cu (τὸ). Rue sauvage, ἀγριοπήγανον, ou (τὸ).

RUELLE, s. f. pelile rue, orevonoc, où (x).

RUER, v. n. faire des ruades, λαχτίζω, fut. ἰσω. Sujet à ruer, λαχτιστικός, ἡ, ὃν.

Cheval qui rue, ἵππος λαχτιστής, οὔ (6), Xén. | Se ruer, se jeter sur, δρμάω, ©, fut. now, avec ἐπί ou εἰς el l’acc. : ἐφπορμάω, ©, fut. now, dat.

RUGINE, s. f. ξύστρον, οὐ (τὸ).

RUGINER, v. a. ξύω, fut. ξύσω, acc.

RUGIR, νυ. n. βρυχάομαι, ὥμαι; fut.

RUGISSANT , anre, adj. βρυχώδης, nç, ες:

βρυχώμενος, n, ον (partic. de βρυχάομαι,, ὥμιαι),

RUGISSEMENT, 5. m. βρύχημα,, ατὸς (τὸ),

RUGOSITÉ, 5. f. πτυχή, ἧς (ὃ). Plein de rugosilés, πτυχώδης, nç, ες.

RUINE, s. f. chute d'un bäliment, κατάπτωσις, εὡς (ἡ) : καταφορά, ἂς (ἡ). || Ruines, débris, ἐρείπια, ὧν (τὰ). Tomber en ruines,