RUM

κατα-πίπτω, Jul. πεσοῦμαι : κατα-πφέρομαι, fui. χαταεγεχθήσομιαι.

Rue, perte de la puissance, de ἴα fortune, κατάλυσις, εὡς (ἡ) : ὄλεθρος ; οὐ (6) : φθοραί, ἄς (x). Ils pensent que cela causerait leur ruine, φέρειν ὄλεθρον : ἑαυτοῖς ἡγοῦνται τοῦτο (φέρω, fut. οἴσω : ἡγέομαι, οὔμαι, fut. ἤσομοι). Ruine d’une maison , d’une famille, οἰκοφθορία, ας (ñ).

RUINER, v. a. abattre, κατα-Θάλλω, fut, Θαλῶ, acc. : κατα-σχάπτω, fut. σχάψω, acc.

Ruiner une ville de fond en comble, τὴν πόλιν ἀνα--στρέφω, Jul στρέψω. || Causer la ruine ou la perte de, φθείρω ou χατα-φθείρω ou δια-ῳφθείρω, fut. φθερῶ.,, acc. : ὄλλυμε ou ἀπαόλλυμι, fut. ολέσω, acc. Ruiner la campagne, τοὺς ἀγροὺς φθείρω, fut. φθερῶ, ou λυμαίνομαι, fut. ανοῦμαι. La ruiner par ses ravages, τοὺς ἀγροὺς πορθέω ou ἐχ-πορθέω, D; fut. nou, où χηΐζομαι, fut. ἴσομαι, ou λεηλατέω, à, fut, mou. Ruiner les affaires ou la puissance de quelqu'un, πράγματα ou ἀρχήν τινος χατα-λύω, ou simplement τινὰ κατα-λύω, fut. λύσω, Isocr. Se ruiner, τὴν οἰκίαν τὴν ἐμαυτοῦ φθείρω, fut. φθερῶ : voixoφθορέω, &, fut. fow. Se ruiner par ses dé-

penses, τὴν οὐσίαν χατα-δαπανάω, ©, fut.

ἥσω. —par ses prodigalités, τὴν οὐσίαν διασπαθάω, ὥ, fut, mou. Je suis ruiné, ἀπὦλολα (parf. α᾽ ἀπ-οόλλυμαι, fut. ολοῦμαι). Qui est entièrement ruiné, ἐξώχης,, nç, ες. || Ruiner

quelqu'un d'honneur, ἀτιμίαν τινὶ περιτάπτω,, fut. ἄψω. Ruiner quelqu'un dans l'esprit d’un

autre, Le lui rendre odieux , τινά τινι ἀπἐχθαίρω, fut. ap.

RUINEUX, use, adj. qui menace ruine, σαθρός, &, OV : χατα-φερόμενος, n, ον (part.

passif de χατα-φέρω, fut. χαταοίσω). || Dispendieux , δαπανηρός, &, Ov : πολυδάπανος, ὃς, Ov.

RUISSEAU, 5. πὶ. ῥύαξ, axaç (à).

seaux de sang, αἵματος ῥύακες, ὧν (ci).

RUISSELANT, anre, adj. ῥέων, ovox, cv : (partic de δέω, fut. δεύσω) : βλύζων, ουσα, : ov (partic. de βλύζω, fut. βλύσω).

RUISSELER , υ. n. ῥέω, fut. ῥεύσω : βλύζω, fut. βλύσω. | Plaines où le sang ruisselle, πεδία, αἴματι ῥέοντα, ὧν (τὰ).

RUMEUR, 5. f. bruit qui se répand, omun, Ὡς (ñ) : κλγδών, ὄνος (ἡ) : λόγος, ou (ὃ) : θρύλλος ;

RUS 651 οὐ (δὴ). La rumeur publique, ὁ χοινὸς λόγος ; οὐ. || Agitation , θόρυθος, οὐ (ὃ). Exciter de la rumeur, θόρυδον ποιέω, ou d’un seul mot, θορυδοποιέω, ὦ, fut. now : θορυθέω, ὦ, fut “ou. Multitude en rumeur, ὄχλος θορυδούμιε-vos, οὐ (δ). Toute la ville fut en rumeur, ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις (σείομαι, fut. σεισθήσοpot), Bibl,

RUMINANT, ἄντε, adj. μιηρυχώμενος, ἢ, ον (partic. de μηρυκάομαι, ὥμιαι).

RUMINATION , 5. f. μηρυχισμός, où (6).

RUMINER, v. a. μηρυχκάομαι, @pat, fut.

ἥσομαι. || Au fig. μηρυχάομαι ou &va-unpuxdopar, Guat, ful. Moquat, acc. : ἀνα-μασάομαι » duat, fut, nooua, acc. : ἀνα-πεμπάζω, fut.

dow, acc. : ἀνα-πολέω, ὦ, ful. now, ACC. :

μελετάω, ὦ, fut. ἥσω,, acc.

RUPTURE, 5. f. fracture, ῥῆξις, εὡς (à) :

δῆγμα, ατὸος (τὸ) : ῥωγή, ἧς (ἡ). || Rupture d’une veine , ὑπόσφαγμα », ατὸς (τὸ). || Rupture inguinale, hernie, évrepoxian, ἧς (ἡ).

Rurrure, annulation , résiliation, λύσις, εὡς (ἡ) : διάλυσις 9, eus (ἡ). — de la paix, d’un traité, τῆς εἰρήνης, τῆς συνθήχης. || Cessation d'amitié, φιλίας διάλυσις, εὡς (ἡ). Il y ἃ rupture entre eux, λέλυνται ἀπ᾽ ἀλλήλων (λύω, fut. λύσω). Plus souvent on tourne par querelle, dispute, φιλονεικία, ας (ἡ) : ἔρις, 1006 (ἡ). Causer une rupture entre deux personnes, εἰς φιλονεικίαν τινὰς καθ-ίστημι, fut. χατα--στήσω.

RURAL, ΑΕ, adj. ὃ,

- RUSE , 8. f. δόλος, οὐ (ὁ) : τέχνη ,), me (ἡ) : υἱηχανή, ἧς (ὃ) : πανουργία, ας (ἡ). Par ruse, δολίως : πανούργως. Sans ruse, ἀδόλως. Agir de ruse, δόλῳ χράομαι, ὥμαι, fut. χρήσομαι.

User de ruse pour passer, ἐπὶ τῇ διαθάσει ἀπάτην τεχνάζω, fut, dou. Ruse de guerre, στρατήγημα, ἄτος (τὸ). Vaincre ses ennemis par la ruse plus que par la force, τέχνῃ μᾶλλον ἢ βίᾳ τῶν ἐναντίων mept-yivouat, fut. γενήσομιαι,

RUSÉ, %e, adj. δολερός, d, ὁν (comp.

ὦτερος, Sup. ὦτατος) : δόλιος, α΄, ον (comp.

ὦτερος,, SUP. ὠτατος) : πανοῦργος, 06, ον (00). ὅτερος, sup. ὁτατος). Profondément rusé, δόλου πλέως, ὡς, ὧν. Qui n’est pas rusé, ἄδολος, ος, ὃν. Tromper par des discours rusés, δὸλόγοις παρα-πχρούομαι͵, fut. κρούσομιοι»

λίοις acc,

852 RUS | RUSER , v. n. δόλῳ χράομαι, ὥμοι, fu.

χρήσομαι : τεχνάζομιαι, fut. ἄσομαι.

RUSTAUD, λῦνε, adj. ἀγροῖκος, ος, ον.

RUSTICITÉ, s. f. τὸ ἀγροῖκον, cv.

RUSTIQUE , adj. ἀγροῖκος, cs, ον (comp.

ὅτερὸς, SUP. οτατος).