SCR

SCOLASTIQUE, adj. σχολαστιχός, ἡ, dv. || La scolastique, ἡ σχολαστικὴ φιλοσοφία, ας.

Les scolastiques, οἱ σχολαστιχοΐ.

SCOLASTIQUEMENT , adv. σχολαστιχῶς.

SCOLIASTE, 5. m. σχολιαστής, où (6).

SCOLIE, s. f. note d’un commentateur ancien, σχόλιον, ou (rè).

SCOLIE , 5. m. chanson de table chez les Grecs, σχολιόν, οὔ (τὸ), sous-ent. ἄσμα.

SCOLOPENDRE, 5, f. insecte, σχολόπενdou, ας (ἡ). || Plante, σκολοπένδριον, ou (τὸ).

SCORBUT , 5. m, otouaxäxn, ἧς (à).

SCORBUTIQUE, adj. relatif au scorbut, ὃ, D, To περὶ τὴν oromaxéxnv. || Qui a le scorbut, ὑπὸ τῆς στομαχάχης πονῶν, οὖσα, οὖν (partic. de πονέω, ὦ, fut. now).

SCORIE, 5. f. σχωρία, as (ἡ).

SCORIFIER, νυ. «a, changer en scories, εἰς σχωρίαν τρέπω., fut. τρέψω, acc, || Purifier, ἐχεχαθαίρω, fut. apo, acc.

SCORPIOIDE, 5. f. plante, μυοσωτίς, (006 (ἡ).

SCORPION, s. m. σχορπίος, οὐ (0). De scorpion, σχόρπειος, ος ou ἀν, ov. Piqué par un scorpion, σχορπιόπληκτος, 06, ον. Terminé en queue de scorpion, oxopmioupos, 05, 0v 2 σχορπιοειδής, ἧς, <.|| Né sous le signe du Scorpion, σχορπιανός, ἡ, ὄν.

SCORSONÈRE, s. f. herbe, τραγοπώγων, wvos (ὃ).

SCRIBE , 5. m. γραμματεύς, ἕως (6).

SCROFULES, 5. f. nl. χοιράδες, wv (at).

SCROFULEUX, use, adj. χοιραδώδης, ἧς, ες. Tumeur serofuleuse, χοιράς, ἄδος (ἡ).

SCROTUM, 5. m. ὄσχεον, οὐ (τὸ) : ὄσχεος, ou (6).

SCRUPULE, 5. m. poids, γραμιμιάριον, ou (τὸ).

ScruPuLE, inquiétude de conscience, αἰδώς, οῦς (ἡ). Avoir du scrupule de, αἰδέομαι, οὔμαι, fut. αἰδέσομαι, avec l’acc. ou l'infin. : εὐλαδέομα:, οὔμαι, fut, ὕσομαι, mêmes régimes. Je me fais un serupule de vous le dire, ταῦτα εἰπεῖν ὑμῖν εὐλαδοῦμαι. Qui n’a point de scrupules, ἀνευλαδής, ἧς, ἐς. Qu'on peut faire sans scrupule , ὅσιος, «, ον. Ce qu’on peut dire sans scrupule, ὅσον ὅσιά ἐστι λέγειν (λέγω,

fut. σχισθήσομαι : δι-ίσταμαι, fut. δια-- στήσομαι : fut. λέξω ou ἐρῶ).

στασιάζω, fut, ἄσω.

SCIURE , 8. f. πρίσμα,, aroç (τὸ).

. SCLEROPHTHALMIE, ς, f, σκληροφθαλμία, ας (ἡ).

SCRUPULEUSEMENT , adv. εὐλαθῶς : ἀχρι- Co. Examiner scrupuleusement, ἀχριθῶς ἐξ-ἑτάζω, ful. ἄσω, acc. : ἀκχριθολογέομαι, οὔ-μοι) fut. ἥσομαι, acc. |

864 SEC SEC SCRUPULEUX , eus, adj. consciencieux , ἀσθενής. || 4u png. Stile sec, ὁ ξηρὸς χαραντήρ. εὐλαξής, ἧς, ἐς (comp. ἕστερος, sup. éorarcc). | pos. Sa manière était sèche οἱ sanscouleur, | Exact, ἀχριδής, ἧς, ἐς (comp. éorepos , ξηρὰ ἦν αὐτοῦ καὶ ἀσχημάτιστος ἡ σύνθεσις. ᾿

SUP. ἐστατος). Réponse sèche, ἡ ἀπότομος ἀπόχρισις, εως. Homme SCRUTATEUR, 5. m. ἐξεταστής, οὔ (ὁ). [366, ἀνὴρ δύσχολος, ou (6). SCRUTER , v. a. ἐξ-εταάζω, fut. dow , acc, Sec, ado. Boire sec, ἀχρατοποτέω, &, fut. ro.

SCRUTIN, 5. m. urne, ὑδρία, ας (ñ). || Répondre sec, ἀποτόμως ἀπο-χρίνομαι, Jus. Manière d’opiner, ψηφοφορία, ἂς (x). Aller ἃ} χρινοῦμαι. Sec et net, διαῤῥήδην. || À sec, ἐπὶ scrutin, ψηφοφορέω, ὦ, fut. ἥσω : ψηφίζομαι, | ξήρου. Mettre les vaisseaux à sec, ἐπὶ ξηροῦ fut. ίσομαι. Opiner au scrutin secret, xp06dnv| τὰς ναῦς ποιέω, ©, fut. 6. Mettretun puits ψηφίζομαι, fut. ίσομιαι. Mettre quelque chose|à sec, τὸ φρέαρ ἐξ-αντλέω, ©, fut. now. Laisau scrutin, ψῆφον περί τινος προ-τίθημι, fut. |ser quelqu'un à sec, Le ruiner, αὖον τινα ἀπο-λείπω, fut. λείψω.

SÉCABLE, adj. TUNTOS, Ts OV.

SÈCHE, s.f. polype de mer, σηπία, ας (ἡ). Os de sèche, σήπιον, οὐ (τὸ).

SÈCHEMENT , adv. avec sécheresse, ξηρῶς.

|| Durement, brusquement, ἀποτόμως.

SÉCHER, v. a, dessécher, ξηραίνω, fut.

avo, acc. : adaivo, fut. avw, acc. || Au fig. Sécher ses pleurs, τὰ δάχρυα ἀπο-μάσσομαι,

rec-Ünco, ou ἐπ-άγω, ful. ἄξω, ou ἐπι-τρέπω, fut. τρέψω.

SCULPTER , v. a. γλύφω, fut. γλύψω, acc.

Sculpter en relief, ἀνα- γλύφω, fut. vo, acc. Sculpté, ée, γλυπτός, ἡ, cv. Sculplé en relief, ἀνάγλυπτος Ou ἀνάγλυφος, ος, ον. Bien sculpté , εὔγλυπτος, 06, ον : εὐγλυφής, ἧς, ἕς.

SCULPTEUR , 85. m. λυφεύς, ἕως (0).

SCULPTURE, 5. f. γλυφη, ἧς (ἡ).

SCURRILITÉ , s. f. βωμολοχία, ας (ἡ).

SCYTALE , s. f. σχυτάλη, ἧς (ἡ)

SE, pron. voyez Sol.

SÉANCE , 5. f. assemblée, σύνοδος, οὐ (ἡ).

Lever la séance, τὴν σύνοδον δια-λύω, fut.

λύσω. || Droit d’avoir place, Edo, ας (ἡ). Qui a le droit de séance, σύνεδρος, οὐ (ὁ, à).

Avoir séance, συν-εδρεύω, fut. εὐσω.

SÉANT, 5. m. Se meitre sur son séant, ἀνα-χαθέζομαι, fut. χαθεδοῦμαι.

SÉANT, ante, adj. qui sied, convenable, πρεπώδης, Ὡς, ες: πρέπων, OUGX, ον (partic.

de πρέπω) : εὐπρεπῆς,, ἧς, ἔς. Mal séant , peu séant, ἀπρεπής, ἧς, ἐς (Comp. ἕστερος, sup.

ἔστατος) : ἀσχήμων, ὧν, ον, gén. ονος (comp.

ονέστερος, SUP. ονέστατος) : αἰσχρός, d, ὅν (comp.

fut. μάξομιαι.

SÉCHER, ὕ. n. Ou se SÉCHER, v. r. ξηραΐνομαι, fut. ανθήσομαι. Rien ne sèche plus vite que les larmes , οὐδὲν θᾶσσον ξηραίνεται δαχρύων. Faire sécher, Érpaivo, fut. avw, acc. || Au figuré. Sécher de douleur, de regret, τῇ λύπῃ, τῷ πόθῳ τήχομαι OU ἐχκ-τύχομαι OÙ χατα-τύήχο-μαι, ful. τακήσομιαι.

SÉCHERESSE , s. f. ξηρότης, ἡτὸος (ἡ). |] Sécheresse causée par la chaleur, αὐχμός, où (ὁ). Il y avait chez eux de grandes sécheresses, qui occasionnaient des famines, αὐχμοὶ ἦσαν παρὰ σφίσι μεγάλοι, χαὶ ἀπ᾽ αὐτῶν χαὶ λιμός, Thuc.|| Sécherese de stile, ἡ τοῦ λόγου ἰσχνότης, τος.

SÉCHOIR , 5. m. ou SÉCHERE, 5. f. lieu où l’on fait sécher, ψυχτήριον, cu (τὸ)

SECOND, one, adj. δεύτερος, α, ον. Le

SÉBACÉ, ἕκ, «dj. στεατώδης, nc, ες. second jour, ἡ δευτέρα ἡμέρα ou simplement

SÉBESTE, s. m. fruit, υυξάριον, οὐ (ro)P|n δευτέρα, ας. Le second jour après l’incen-

SÉBILE, 5. f. μαζόνομον, ou (τὸ). die, τῇ δευτέρᾳ ou τῇ deurepaix ἀπὸ τῆς ἐμ.-

SEC, Sècne, adj. qui n’a point ou qui πα ἱ πρήσεως. Qui vient ou qui se fait le second plus d'humidité, ξηρός, d, ov (comp. ὄτερος, | jour, δευτεραῖος, α, ον. Ils vinrent le second sup. ὁτατος) : αὖος, Ἢ, ον (comp. repos, sup. | jour, δευτεραῖοι ἦλθον (ἔρχομαι, fut. ἐλεύσομαι). ὅτατος). Raisin sec, σταφίς, ίδος (ἡ). Figue|Le second rang, τὰ δευτερεῖα, ὧν. Etre au sèche, ἰσχάς, ἄδος (ἡ). || Mince, grêle, ἰσχνός, [ second rang, δευτερεύω, fut. εύσω. IL est le ἡ, dy (comp. ὅτερος, sup. draros) : σχελιφρός, | second après le roi, τοῦ βασιλέως δευτερεύει. %, ὅν (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Il est mince, | Pour la seconde fois, τὸ δεύτερον. En second sec et faible, λεπτὸς χαὶ σχελιφρός ἐστι xai | lieu, δευτέρως. || Le premier, le second, en

ὅτερος, SUP. ὁτατος).

SEAU, 5. m. vase de bois, äun, ns (ἡ).

SEC ‘ parlant de deux personnes, ὃ μὲν πρότερος, © δ᾽ ἕτερος, où simplement ; ὁ μὲν, ὁ δὲ. || Être le second de quelqu'un, lui servir d'aide, τινὶ ὑπουργέω, ©, fut. “co. || Être en second, venir en seconde ligne, δευτεριάζω, fut. ἄσω. Parler en second, δευτερολογέω, ©, fut. ἥσω.

Acteur qui joue en second, δευτεραγωνιστής, οὔ (ὃ).

SECONDAIRE, adj. qui vient le second, δεύτερος, α΄, ον. || Accessoire, πάρεργος, 06, ον. SECONDE , 5. f. fraction minime du temps, τὸ ἀχαριαῖον τοῦ χρόνου μέρος, ους.

SECONDEMENT , adv, δεύτερον.

SECONDER , v. a. συμ-πράσσω, fut. πράξω, δαί. : συλελαμδάνω, fut. χήψομαι, dat. : συν-ερ-γέω, ©, fut. now, dat. — quelqu'un en quelque chose, τινί τι, Avec συλ-λαμδάνω le réindir. peut aussi se mettre au gén. Il vous seconde dans cette affaire, συλ-λαμ.- Θάνει τοῦ πράγματος, Aristphn. Seconder quelqu'un de tout son pouvoir, χατὰ δυνατόν τινι συμι-πράσσω, fut. πράξω, ou βοηθέω, à. fut. ἥσω. SECOUEMENT , s. m.

gime

σεισμός OU ὗπο-

SECOUER, v. ἃ. σείω ou ὑπο--σείω ou ἀνασείω OU χατα-σείω, fut. σείσω, acc. : τινάσσω OÙ ἐχ-τινάσσω, fut. ἄξω, acc. : χινέω ou ἀνακινέξ, ὦ, fut. “ou, acc. Secouer les arbres, τὰ δένδρα κατα-σείω, fut. σείσω. Secouer Ja poussière de ses pieds, τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ἐχ-τινγάσσω, fut. ἄξω. || Secouer le joug, ἀφ-ηνιάζω ou ἀφ-ηνιάω, ©, fut. dou.

SECOURABLE, adj. qui aime à secourir, ἐπίκουρος, ος, ον: σωτήριος, ος, ον. || Qu'on peul Secourir, εὐθοήθητος, os, ον, Qui n'est pas secourable , ἀθδοήθητος, ος, ον.

SECOURIR , v. a. βοηθέω ou ἐπι- Οοηθέω, ὦ, fut, ἥσω, dat. : ἐπιπχουρέω, ὦ, fut. ἤσω, dal. : ἀμύνω, fut. υνῶ,, dat. : ἐπ-αρχέω, ©, fut. «pxéco , dat. Secourir quelqu'un dans sa misère , ἀποροῦντί τινι βοηθέω, ©, fut. now, ou plus souvent, ἐπταρχέω, ὦ, fut. αρχέσω.

SECOURS , 5. m. action ou moyen de secourir, βοήθεια, ας (ἡ) : ἐπικουρία, ας (ἡ). Implorer le secours de quelqu'un, παρά τινος βοήθειαν αἰτέω, à, fut. “now. Nos amis réclament notre secours, χαλοῦσιν ἡμᾶς ἐπιχού-peus οἱ φίλοι (καλέω, ©, fut. καλέσω). Être sans secours, ἀθόηθος ou ἀδοήθητός εἰμι, fut. ἔσομαι. Venir au secours de, βοηθέω où ἐπι-Θοηθέω,