USE

{παρ-έχω, fut. uw), Polyb. N'être d'aucun usage, ἀχρηστέω, ©, fut. now. Cela ne vous sera d'aucun usage, οὐδὲν ὀνήσῃ τούτου (ôviναμιαι, Jul. ὀνήσομαι). Mettre tout en usage pour, πᾶσαν μηχανὴν μηχανάομαι, μαι, fut.

ἤσομαι, πρός, infin. Ils metient tout en usage pour obtenir la gloire, πάσῃ μηχανῇ σπουδάζουσι τῆς δόξης τυχεῖν (σπουδάζω, ful. dou :

τυγχάνω, fut. τεύξομαι). Avoir fusage de la raison, λόγου μετ-αέχω᾽, fut. μεθ-έξω, L'usage de la raison, λόγος, ou (δ) : λογισμοί, ὧν (οἷ) : φρένες, ὧν (ai) : φρόνησις, εὡς (ἡ) : τὸ φρονεῖν (infin. de φρονέω, ὦ). Avoir lusage de sa raison, φρονέω, ὦ, fut. now. La vieillesse lui a ôté l’usage de la raison, διὰ τὸ γῆρας ἐξ-ἔστηχε τοῦ φρονεῖν (ἐξ--ἰσταμαι, fut. ἐκ--στήσο-pa), 1500Υ.

UsAcE, coutume, pratique reçue, ἔθος, ovc (τὸ). Être dans l’usage de faire une chose, ποιεῖν τὶ εἴωθα (μαι. moy. α᾽ ἔθω, inus.). Conforme à l'usage, συνήθης, ns, ες. Ce qui est conforme à l'usage, τὸ σύνηθες, ous : συνήθεια, ας (ἡ) : τὸ εἰωθός, dros (partic. neutre αἱ εἴωθα). Se conformer à l'usage, χατὰ τὸ εἰωθὸς ποιέω, ©, fut. now. Agir contre l'usage, παρὰ τὸ εἰωθὸς ποιέω, &. C'est l’usage des Romains , ἔθος χαθ-ἔστηχε Ῥωμαίοις (καθ-ίσταμαι, fut. χατα-στήσομιαι). C’est un usage reçu chez les Grecs, νενόμισται τοῦτο τοῖς “Ἕλλησιν où παρὰ τοῖς Ἕλλησι (parf. passif de γομίζω, fut. iow). Qui est en usage dans un pays, νενομισμένος, n, ον. Qui n'est plus en usage, ἀπ-ηρχαιωμιένος, n, ον (partic. parf. passif α᾽ἀπ-αρχαιόω, ὦ, fut. wow).

Usace, habitude, expérience, ἐμπειρία, ας (ἡ). Usage du monde, ἡ τῶν ἀνθρώπων ἐμπειpts ou συνήθεια, ας. Qui ἃ lusage du monde, ἀστυχός, ἡ, 0v: εὐτράπελος, ος, ον. Qui ne l'a pas, ἀπειρόκαλος, 06, ον.

USANCE , s. f. συνήθεια, ας (ἡ).

USER , v. n. se servir, χράομαι, ὥμαι, fur.

χρήσομαι, dat. — de son droit, τῷ δικαίῳ.

Usez de votre fortune avec modération, χρῶ τοῖς παρ-οῦσιν ἐπιεικῶς, User de douceur, de sévérité envers quelqu'un, πράως, χαλεπῶς τινι χράομαι, ou. User de viclence, de menaces envers quelqu'un, βίαν καὶ ἀπειλᾶς τινι προσ-φέρω, fut. “προσ-οίσω. || En bien user envers ses amis, χαλῶς τοῖς φίλοις χράομαι, μαι. Il en ἃ usé honnêtement avec moi, φιλανθρώπως ἐμοὶ ἐχρήσατο. || J'en use ainsi

USU 963 d'ordinaire, οὕτω ποιεῖν εἴωθα (ποιέω, ὦ, fut. ἤσω Σ εἴωθα, parf. moyen de ἔθω,, inus.). C’est le propre d’un homme vertueux d'en user ainsi, ταῦτα πράσσειν πρέπει τὸν χαλὸν χάγαθὸν ἄνδρα (πράσσω, fut. πράξω : πρέπει, impers.), ou simplement ἔστι τοῦτο ἀνδρὸς ἀγαθοῦ (sous-ent. ἔργον).

User, v, a. délériorer par [᾿δα06., τρίθω, fut. τρίψω, acc. : τῇ χρήσει ou δια-φθείρω, fut, φθερῶ, acc. S'user à la longue ,: φθαρή-coma. Usé, ée, ἀνάτριπτος, oc, ον : περιτρι- Gns, ἧς, és. |] Au fig. Fabius cherchait à user par le temps les forces d’Annibal , χρόνῳ τὴν Gxuny τοῦ ’Avwviôou τρίδειν χαὶ ὑπ-αν-αλίσχειν

LU χρόνῳ

δια--φθείρομαις fut.

ἐθεδούλευτο ὁ Φαάθιος (π-αν-αλίσχω, fut αλώσω : βουλεύομιαι, fut. ebooua), Plut. L'esprit s’use avec le corps, ὁ νοῦς ἅμα τῷ σώματι χαταγηράσχει (χατα-γηράσχω, fut. γηράσομαι) ou παρταχμάζει (παρ-αχμάζω,, fut. ἄσω). Corps usé par le travail, σῶμα τοῖς πόνοις ou ὑπὸ τῶν πόνων τετρυμένον, οὐ (ραγίϊο. parf. passif de τρύχω) ou ἐχ--τετηχκός (partic. parf. αἴ ἐχτήκομαι, fut. ταχήσομιαι). Usé par la débauche, (partic. de ἐχ--χενόω, &, fut. wau). || Pensées usées, αἱ χυδαῖαι διάνοιαι, ὥν.

L’User, 8. m,. usage qu'on fait d'une chose, χρῆσις, ewc (ἡ). Habit d’un bon user, τὸ εὔχρηστον ἱμάτιον. OU. Être d’un bon user, εὖ-

as - = # ὑπὸ τῆς ἡδονῆς ἐχιχενωθείς, εἴσα, ἕν

χρηστέω, ὦ, fut. oo.

USINE , 5. f. ἐργαστήοιον, ou (τὸ).

USITÉ, ἕξ, adj. συνήθης, ἧς, ες (comp.

ἔστερος, sup. ἐστατος). C’est une chose usitée, σύνηθές ἐστι τοῦτο : οὕτω νενόμισται (parf. passif de νομίζω, fut. ίσω) : ἔθος χαθ-έστηχε τοῦτο (καθ-ίσταμαι, fut. κατα-στήσομαι. || Être usité, en parlant d'un mot, ebypnoréouat, ua, fut. r6noouma. Qui est fort usité, εὖὔxonoTos, ος, ov. Ne l'être pas, dxpnoréouut, οὔμαι, fut. θήσομαι. Qui ne l’est pas, ἄχρηστος, os, ον. Qui ne l’est plus, ἀπ-ηρχαιωμένος, ἢ; ov (partic. ραν. passif d'äm-apyuco, &, fut.

USTENSILE, 5. m. σχεῦος, ous (τὸ).

USTION , 5. f. καῦσις, εὡς (ἡ).

USUEL , ELLE, adj. συνήθης, Ὡς» €6.

USUELLEMENT, adv. ὡς ἐπὶ τὸ πολύ.

USUFRUIT , 5. m. κάρπωσις ou ἐχκάρπωα σις, ewç (ἡἧ). Avoir pendant sa vie l’usufruit

964 ÜTI

de quelque chose, διὰ τοῦ βίου τι χαρπόομαι,

Ou ἐχ-χαρπόομαι, οὔμαι, fut. ὦσομαι.

USUFRUITIER, 5. m. 1ère, 85. f. xapnoiμενος OU ἐχ--χαρπούμιενος, n, ον (parlic. de χαρπόομαι Ou α᾽ ἐκ-χαρπόομαι, οὔμαι), avec l’acc.

USURAIRE, adj. δανειακός, ἡ, ov.

USURAIREMENT, adv. ἐπὶ μεγάλοις τόχκοις, Dém.

USURE, 95. f. dépérissement Pusage, τρίψις, sos (ἡ) : ἡ ὑπὸ τῆς χρήσεως διαφθορά, ἄς. || Iniérêét de l'argent, τόχος, co (6). || Intérêt exorbitant, ὁ μείζων τοῦ προσ-

causé par

ἥκοντος τόχος, ou. || Action de prêter à usure, δανεισμός, οὔ (ὁ). Prêter à usure, δανείζω, fut. εἰσω, acc. Emprunter à usure, δανείζομαι, fut. είσομαι, acc. — quelque chose à quelqu'un, τὶ ἀπό τινος. || Au fig. Avec usure, σὺν τόχῳ : ἐν τόκῳ. Il n’est rien que la ne rende avec usure, οὐδέν ἐστιν ὅ,τι χωρὶς τόκου ἀπο-δίδωσιν ἡ γῇ τὸ ληφθέν (ἀπο-δίδωμι, fut.

ἀπο-δώσω : λαμδάνω, fut. λήψομαι). Bienfait rendu avec usure, χάρις πολλαπλασίων, ovce (ἡ).

USURIER, 5. γι. lÈRE, 5. f. δανειστής, οὖ (Ὁ) : τοκιστής, οὖ (6) : τοκοπράχτωρ,, opcs (6) : au fém.in ἐπὶ μεγάλοις τόχοις δανείζουσα, Ὡς (partic. de δανείζω, fut. εἴσω) : en stile comique , τοχογλύφος, οὐ (ὁ, ἡ).

USURPATEUR, 5. m. celui qui s'empare de la chose d'autrui, σφετεριστής, οὔ (6). || Celui qui usurpe l'autorité, τύραννος, ou (6).

USURPATION , 5. f. action de s'emparer de la chose dautrui, σφετερισμός, où (ὃ) :

κατάληψις, εως (ἡ). || Gouvernement illégitime, τυραννίς, 1006 (ἡ).

USURPER, v. a. occuper indûment, σφε-λαμθάνω, fut. λήψομαι, acc. Usurper les biens d’un autre, εἰς τὰ τοῦ ἄλλου χρήματα εἰσ-πηδάω,, ὦ, fut. now. Usurper le trône, τὴν ἀρχὴν ἀδίκως xara-lau£dve , fut. χήψομαι. L'usurper par la ruse ou par la violence, δόλῳ ἢ βίᾳ εἰς τὴν ἀρχὴν προ-έρχομαι, fut. ελεύσο-μαι. Usurper le droit de tout dire et de tout faire, τοῦ πᾶν χαὶ ποιεῖν χαὶ εἰπεῖν ἐξουσίαν λαμοάνω, fut. χήψομαι.

UTÉRIN, ἱκε, adj. né de la même mère, ὁμομήτριος, 06, ον : ὁμομήτωρ, opos (ὁ, ἡ). || Eystérique, ὑστεριχός, ἡ, ov.

UTILE , adj. χρήσιμος, ος Ou r, ον (comp.

terre

ε Ar)