VAI

ὙΠ, παρ--εγεχθήσομαι. Marcher en vacillant, παράβαδίζω, fut. ίσομαι. || Au figuré. Sa langue ἃ vacillé, τὴν γλῶσσαν ἐσφάλη (σφάλλομαι., fut. σφολήσομιαι). Esprit vacillant, ὁ ἄστατος χαὶ ἀθέθαιος νοῦς, gén. νοῦ.

VACUITÉ , 5. f. χκενότης, ἡτὸς (ἡ).

VADE-MECUM, 5. m. ἐγχειρίδιον, ou (τὸ).

VAGABOND, οκρε, adj. πλάνος, oc, ον :

πλοινώμιενος OU ἀλώμενος,

Ἢγ ὃν (parti. de πλανάομαι et ὥμιαι, fut. mou). || Subst. Un vagabond, πλανής, roc (6).

VAGABONDAGE, 95. m. βίος πλανητικός, οὔ (6): πλάνη, ἧς (ἡ).

VAGISSEMENT, 5. m. χλαυθμυρισμιός, οὗ (0).

VAGUE, 5. f. κῦμα, ατὸς (τὸ). Grosse vague, rptxumia, ας (ἡ). Agitation des vagues, χύμιανσις, ews (ἡ). Qui fait des vagues, agité par les vagues, χυματώδης, ἧς, ες. Être agité des vagues, χυματόομαι, οὔμαι, fut. ὠθήσομαι: xvuaivo, fut. «vo. Calmer l’agitation des vagues, τὸ τῆς θαλάσσης χυμαῖνον λειαίνω, fut. avo.

VAGUE, adj. indéfini, ἀόριστος ou ἀδιόοἰστος, ce, ον. Être vague, être laissé dans

le vague, ἀοριστέομισιι, cbuat, fut. θήσομαι.

VACILLANT, ante, adj. qui se balance,| Désigner d’une manière vague, ὑπ-αινίσσομαι, ταλαντευόμενος, n, ον (partic. passif de Ta-|fut. ἰξομίαι, acc. Oracle vague et obscur, ὁ

λαντεύω, fut.

@epouevos , %,. cv (parlic. de’ mapa-véoouur, fut. παρ-ενεχθήσομαι). || Au fig. ἄστατος, os,

9 ᾽ CV : ἄσταθης, ἧς, ἔς : ἀσύστατος, ος, ὃν.

εὐσω). || Chancelant, παρα--] ἄδηλος καὶ ἠνιγμιένος χοησμός, οὔ. Bruit vague,

rumeur vague, ἡ ἀδέσποτος φήμη, Ὡς. || Terre: vagues, non cullivées, χωρία. ἀνέργαστα, ὧν (τὰ). || Le vague, le vide, τὸ χενόν, οὔ. Le

VACILLATION, s. f. balancement, 71-| vague des airs, ὁ χενὸς ἀήρ, ἔρος.

λάντωσις, εὡς (ἡ). || Allure chancelante, παραφορά, ἂς (ἡ). || Hésitation, inconstance, τὸ ἄστατον OU ἀσύστατον, OU.

VACILLER, v. n. être bulancé,

τεύομα!, ful. εὐυθήσομαι :

# U -- Τταλαντοομαι, out , |

VAGUEMENT, adv. ἀδιορίστως.

VAGUER, v. n. ouar, fut.

LA , »- , 4 noouar : ἀλάομαι, ὥμοι, Jul. ἤσομαι : ἀλύω,

LA πλανάομιαι,

ταλαν- | fut. ἀλύσω.

VAILLAMMENT , adr. ἀνδρείως. Com-

baître vaillamment, ἐῤῥωμ.

fut. paycüuar. VAILLANCE, s. f. ἀνδρεία, as (ἡ) : ἀρετή, ἧς (ἡ). Montrer sa vaillance, τὴν ἀρετὴν ἐπι- )είκνυμι, ful. δείξω : ἀνδραγαθέω, ©, fut. co. VAILLANT, ANTE, adj. courageux, ἀν-δρεῖος, α, ον (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). || Qui a du prix, de la valeur. N’avoir pas un sou vaillant, οὐδ᾽ ὀδολὸν ἔχω, fut. ἕξω.

Î| Subst. Tout son vaillant, tout ce qu’il pos-

sède, πᾶσα ἡ οὐσία,, ας : πάντα τὰ ὑπ-άρχοντα, ὧν (partic. neutre de ὑπ-άρχο).

VAILLANTISE, s. f. ἀνδραγάθημα, ατος (τὸ) :

en mauvaise part, dhatoveuua, ατος (τὸ) : ἀλαζονεία, ας (ἡ). Faire des vaillantises, ἀλαζο-νεύομαι, fut. εύσομιαι.

VAIN, Vawe, adj. frivole, sans consislance, χενός, ἡ, ὃν (comp. repos, Sup. ὠτα-τος) : μάταιος, α΄, ον (comp. ὅτερος, SUP. ὁτατος). Être rempli de vaines espérances , κενῶν ἐλπίδὼν μεστός εἰμι, fut. ἔσομαι, Isocr. Vaine gloire, χενοδοξία, ας (ἡ). Vain labeur, vains efforts, ματαιοπονία͵, ας (ἡ). Faire de vains efforts, &, fut. “ou. Vains discours, ματαιολογία, ας (ἡ). || Présomptueux, rempli de suffisance, μεγάλαυχος, oc, ον : ὑπερήφα-vos, ©, ον. Être vain de quelque chose, τινὶ ou ἐπί τινι ἐπ-αίρομαι, fut ἀρθήσομαι, ou μεγαλαυχέω, ὦ, γι. ἥσω, ou μέγα φρονέω, ὦ, fut. now, ou χαυχάομαι, ὥμαι, fut. ἥσομαι.

Homme vain, χαυχηματίας, ou (6).

EN VAIN, adv. μάτην, Parler en vain, μά-

VAINCRE, v. a. νικάω, ὦ, fut. ἥσω, acc. : xpatéo, ὦ, fut. “ow, gén. ou acc.

Vaincre les ennemis sur terre et sur mer, ἐπὶ γῆς καὶ θαλάσσης τοὺς πολεμίους νικάω, à, fut. noo. Être vaincu, νιχάομιαι, ὥμαι, fut.

θήσομαι : χρατέομαι, οὔμαι, fut. nônocuar.

— par quelqu'un, ὑπό τινος. On dit plus souvent sans prépos. τινὸς ἡσσάομαι, ὥμαι, fut.

ηθήσομαι, Ils furent vaincus à la bataille de Leuctres, τὴν ἐν Λεύχτροις μάχην ἡσσήθησαν, Tsocr. S'avouer vaincu, τὴν ἧσσαν ὁμολογέω, ©, fut. ἥσω. || Au fig. Vaincre ses rivaux, τῶν ἐφαμίλλων χρατέω OÙ ἐπι-χρατέω, ©, fut. nou.

Vaincre ses passions, τῶν ἐπιθυμιῶν χρατέω, &. Il n'est pas donné à tout le monde de vaincre sa colère, τὸ τῆς ὀργῆς χατα-χρατεῖν οὐ τοῦ τυχόντος ἐστί Qui sait se vaincre, ἑαυτοῦ