DEL
De là, adv., de cet endroit, ἔνθεν. De çà et de là, τὸ ἐπὶ τάδε καὶ τὸ ἐπ᾽ ἐκεῖνα. De là où je suis, ἐντεῦθεν. Delà, dans le sens de pe delà, au delà, πέραν, gén.; ὑπέρ, acc.
elà les Indes, ou au delà des Indes, πέραν Ἰνδῶν. En parlant du temps, μετά, acc. A quelque temps de là, μετ᾽ ὀλίγον. De là, par suite de cela, ἔνθεν.
Délabrement, ἢ. m., φθορά, &s (à).
Délabrer, v.tr. 1 Mettre en lambeaux, σπαράσσ-ειν, σπαράσσ-ω, fut. σπαράξ-, 800.
2 Détériorer, διαφθείρ-ειν, διαφθείρ-ω,, fut. διαφθερ-ῶ. — MDélabré, ée, part. passé et adj. En parlant d’un vêtement, ῥαχώδ-ης, ns, es. Santé délabrée, ἀῤῥωστί-α, ας (à).
Affaires délabrées, διαῤῥέοντ-α πράγματ-α, ων (τά). Les deux mots se déclinent.
Délacer, v. tr. 1 Oter le lacet, ἐχλύ-ειν, èxλύ-ω, fut. ἐχλύσ-ω, acc. || 2 Oter la ceinture, le corset, ἀποζωννύναι, ἀποζώννυμι, fut. ἀποζώσ-ω, acc.
Délai, n.m. 1 Retard, διατριθ-ή, ἧς (à). |] 2 Sursis, ἀναθδολ-ή, ἧς (ñ). Sans délai, εὖθύς, αὐτίχα.
Délaissement, n.m., ἐρημί-α, ας (ἡ).
Délaisser, v. tr., ἐρημ-οὔν, ἐρημ-όω, &, fut. ἐρημώσ-ω, ACC. — MDélaissé, ée, part.
passé et adj., Épnu-0c, ος Ou n, ον.
Délassement, n.m., ἀναψυχ-ή, ἧς (ἢ); ἀνάπαυσ-ις, εὡς (À).
Délasser, v. tr., ἀναψύχ-ειν, ἀναψύχ-ω, fut.
ἀναψύξ-ω, acc.
Délateur, n. m., συχοφάντ-ης, ον (6). Délatrice, n.Î., συχοφάντρι-α, ας (ñ).
Délation, n. f., συχοφαντί-α, ας (ñ).
Délayement, n. m., διαδροχ-ἤ, ἧς (ἡ).
Délayer, v. tr. 1 Détremper, διαθρέχ-ειν, διαδρέχ-ω, fut. διαδρέξ-ω, ace. [12 Imbiber, Ι 3 Mélanger, συγχεραννύναι, συγχεράννυμι, fut. συγχεράσ -w, acc. || 4 Étendre outre mesure, en parlant des idées, du style, ἐχτείν-ειν, ἐχτείν-ω, fut. ἐχτεν-ῶ, acc.
Délectable, adj., τερπν-ός, ός et ἢ, 6v (comp. τερπν-ότερος, SUP. τερπν-ότατος).
Délectation, n.f., τέρψεις, εὡως (ἢ).
Délecter, v.tr., τέρπ-ειν, τέρπ-ω, fut. τέρψw, 800.
Délégation, η. f., πρόςταγμα, προςτάγματα ος (τό).
Délégué, n. m., ἀπόστολ-ος, ov (6).
Déléguer, v. tr., ἀποστέλλ-ειν, ἀποστέλλ-ω, fut. ἀποστελ-ῶ,, acc.
Délester, v. tr., χουφίζ-ειν, κουφίζ-ω, Fur.
χουφίσ-ω, ACC.
Délétère, adij., δηλητήρι-ος, 06, ον.
Délibérant, ante, ad]j., βουλευόμεν-ος, ἢ, ον. Assemblée délibérante, βουλ-ή, ἧς (à).
Délibératif, ive, adj., βουλευτιχ-ός, ἡ, 6v.
Délibération, n.f. 1 Action de délibérer βούλευσ-ις, εως (à). || 2 Résolution, déci-
sion, γνώμ-ἡ, ἧς (À).
Délibérément, adv., εὐτόλμως.
Délibérer, v. intr., βουλεύτεσθαι, βουλεύομαι, fut. βουλεύσ-ομαι.--- mélibéré, ée,