DIL

Difficile, adj. 1 Malaisé, χαλεπ-ός, , 6v δυςχερ-ἧς, ἧς, ἐς (COMP. δυςχερ-έστερος, SUP. δυςχερ - ἐστατος). || ὁ D’un caractère peu accommodant, δύςκολ-ος, ος, ον. |] 3 Dégoûté, δυςάρεστ-ος, ος, ον.

Difficilement, adv., χαλεπῶς, δυςχερῶς.

Difficulté, n.f. 1 Qualité de ce qui est difficile, χαλεπότης, χαλεπότητ-ος (ἡ); δυςχέρειτα, ας (ἢ). | 2 Obstacle, empêchement, ἐμπόδισμα, ἐμποδίσματ-ος (τό). || 3 Question embarrassante , πρόδλημα, προδλήματ - ος (τό). || 4 Contestation, ἀμφιςθήτησ-ις, eus (ὃ) ; Éo-16, 1005 (ἡ). Faire difficulté de ou des difficultés pour, ôxv-etv, ὀχντέω, &, fut.

ὀχνήσ-ω. Susciter des difficultés, πράγματα παρέχ - εἰν, παρέχ-ω.. fut. παρέξ -ω. Cela n'offre pas de difficultés, τοῦτο ῥάδιον ou TRE ἐστι. Avec beaucoup de difficultés, μόλις.

Difficultueux, euse, adj., δύςκολ-ος, ος, ον.

Difforme , adj., δύςμορφ-ος, oc, ον; διάστροφ-ος, 06, OV.

Difformité, n. f., δυςμορφί-α, ας (ὃ).

Diffraction, n. f., διάθλασεις, εως (ἢ).

Diffus, use, adj., μαχρ-ός, &, 6v (comp. μαχρτότερος, Sup. μαχρ-ότατος). En parlant des personnes, μαχρολόγτος, 06, o.

Diffusément, adv., μαχρῶς.

Diffusion, n.f. 1 Action de se répandre, διάχυσ-ις, εως (ñ); διάδοσ-ις, Eewc (ñ). || 2 Prolixité, paxpoloyi-a, ας (ἡ).

Digérer, v. tr. 1 Faire la digestion, καταπέπι-ειν, καταπέπτ-ω, fut. xaTATÉY-w, ACC.

S'emploie également au figuré. || 2 Combiner, distribuer, συντιθέναι, συντίθημι, fut.

Digeste, ἢ. m., πανδέχτ-αι, ὧν (ai).

Digestible, adj., nent-6c, ἡ, όν.

Digestif, ive, adj., πεπτιχτ-ός, ἡ, όν.

Digestion, n. f., πέψ-ις, eux (À).

Digital, ale, adj., δαχτύλι-ος, ος, ον.

Digne, adj. 1 Qui mérite, ἄξιτος, a, ον (comp. ἀξιτώτερος, Sup. ἀξι-ὠτατος), gouverne le génitil.

Dignement, adv., 1 ἀξίως. || 2 Grave, réservé, σεμν-ός, ἡ, ὄν.

Dignitaire, n. m., 6 ἐν τέλει. L'article se décline.

Dignité, n.f. 1 Grandeur, majesté, σεμνότ- Ὡς, σεμνότητ-ος (À). Ι 2 Place, honneur, ἀξίωμα, ἀξιώματ-ος (to).

Digression, n.f., παρέχθασ-ις, eu (ἦ), διέξοδ-ος, ou (ὃ).

Digue, n. ἴ., χῶμα, χώματ-ος (τό).

Dilacération, n. f., σπαραγμ-ός, où (δὴ.

Dilacérer, v.tr., σπαράσσ-ειν, σπαράσσ-ω, fut. σπαράξ- , acc.

Dilapidateur, ἢ. m., δαπανηρτ-ός, où (6).

Dilapidatrice, ἢ. f., δαπανηρ-ά, ἂς (à).

Dilapidation, n.f., κατανάλωσ-ις, εως (à).

Dilapider, v. tr., χαταναλίσκ-ειν, χατανα-

Dilatable, adj., διαστολὴν ἐνδεχόμεν-ος, ἡ, ον.

Dilatation. ἢ. f., διαστολ-ή, ἧς (ἡ).

DIP

Dilater, v.tr., διαστέλλ-ειν, διαστέλλε-ω, fut. διαστελ-ῶ.

Dilatoire, adj., ἀναδόλιμ-ος, ος, ον.

Dilection, n. f., ἀγάπ-η, nc (ἢ).

Dilemme, n.m., δίλημμα,, διλήμματτεος (τό).

Diligemment, adv.1 Avec soin, σπουδαίως.

| 2 Avec zèle, σπουδῇ.

Diligence, n. f. 1 Soin, zèle, onovd-ñ, ἧς (à). [1 2 Voiture, ὄχημα, ὀχήματ-ος (τό).

Diligent, ente, adj., σπουδαῖτος, α, ον (comp. σπουδαι - ότερος OU ἔστερος ; SUP.

σπουδαι-ότατος OU ἐστατος).

. Diligenter, v. tr., ἐπείγ-ειν, ἐπείγτω, fut. ÊTELE-w, 800.

Diluvien, enne, adj., relatif au déluge, ὁ, ἡ, τὸ περὶ τὸν χαταχλυσμόν. L'article se décline. Pluie diluvienne, χαταχλυσμ.-ός, où (ὁ).

Dimanche, n. n., χυριαχ-ή, ἧς (ἡ), sousent. ἡμέρα.

Dime , n.f., dexdt-n, ἧς (ñ).

Dimension, n.f., διάστασ-οις, εως (ὃ); μέτρον, ou (τό).

Dimer, v. tr., δεχατ-οῦν, dexat-6w, ὥ,, fut.

Diminuer, v.tr., ἐλασσ-οῦν, ἐλασσ-όω, &, fut. ἐλασσώσ-ω, acc. || Verbe intr., ἐλασσοὔσθαι, ἐλασσ-όομαι, οὐμαι, fut. ἐλασσωθήσἡμαι.

Diminutif, ive, adj., μειωτιχ-ός, ἡ, ὄν.

Diminution, n. f., μείωσ-ις, εως (à).

Dinde, n.f., ΤἸηδικ-ὴ ὄρν-ις, ιθος (ἢ). Les deux mots se déclinent.

Dindon, n.m., Ἰνδιχ-ὸς ἀλεχτρνών, ἀλεχτρυόνoc (6). Les deux mots se déclinent. Au figuré, un homme stupide, ἀσύνετ-ος ἀνήρ, ἀνδρ-ός (δ). Les deux mots se déclinent.

Dindonneau, ἢ. m., Ἰνδιχ-ὸς ἀλεχτυριδ-εύς, έως (6). Les deux mots se déclinent.

Dinée, n. f. 1 Dépense du dîner en voyage, εἰς τὸ δεῖπνον δαπάν-η, ns (ἢ). || 2 Lieu où Von s'arrête pour dîner, εἰς τὸ δεῖπνον χαταγώγι-ον, ον (τό).

Dîner, n.m., δεῖπν-ον, ov (τό).

Diner, v. intr., δειπν-εῖν, δειπνεέω, &, fut. δειπνήσ-ω.

Dinette, n. f., δειπνάρι-ον, ον (τό).

Dîneur, n. m., σύνδειπν-ος, ov (6).

Diocésain, aine, adj., ὁ, ñ, τὸ τῆς διοιχή.σεως. L'article se décline

Diocèse, n. m., διοίχησοις, εως (À).

Dionysiaques, n. f., fêtes de Bacchus, Διονύσι-α,, ων (τά). ᾿

Dioptrique, adj.. διοπτρικός, ἦ, όν. La aioptrique, la seconde partie de l'optique, διοπτριχ-ἤ, ἧς (ἢ), SOus-ent. τέχνη.

Diphthongue, n.f., δίφθογγ-ος, ov (ἡ).

Diplomate, n. m. 1 Ambassadeur, mimistre, πρεσδ-εύς, έως (6). || 2 Versé dans la diplomatie, τῶν πρεσδειῶν πολιτιχῶν ἔμπειρ-ος, ον (6).

Diplomatie, n.f., περὶ τὰς πρεσδείας πολιτιχ-ή, ἧς (ὃ), sous-ent. τέχνη.

Diplomatique, 86]., relata ὁ, ἣ, τὸ περὶ τὰ διπλώ

chartes, “article se dé-

cline. La diplomatique, la connaissance des chartes, τῶν διπλωμάτων γνῶσ-ις, Eu (À).

[2 Relatif aux ambassades, ὁ, à, τὸ περὶ τὰς πρεσθείας.

Diplôme , n.m., δίπλωμα, διπλώματ-ος (τό).

Dipsade, n.m., serpent, διψ-ἄς, άδος (à).

Diptère, adj., δίπτερ-ος, 06, ον.

Dire, v. tr. 1 Enoncer par la parole, Xéyειν, Aéy-w, fut. λέξ- Où ἐρ-ῶ, acc.; φάναι, φημί, fut. φήσ-ω. || 2 Annoncer, ἀπαγγέλλetv, ἀπαγγέλλ-ω, fut. ἀπαγγελ-ὦ. || 3 Faire connaître , σημαίν-ειν, onuaiv-w, fut σημαν-ὦ, acc. || 4 Prédire , προλέγ-ειν, προλέγw, fut. προλέξεω ou προερ-ῶ. || 5 Prier, χελεύ-ειν, χελεύ-ω, fut. χελεύσ-ω. || 6 Critiquer, blâmer, μιέμιφ-εσθαι, μέμφ-ομαι, fut. μέμψεομαι. Locutions diverses : Dire oui, φάναι, φημί, fut. pño-w. Dire non, οὐ

dv, φημί, fut. φήστω. Entendre dire, ἀκού-ειν, ἀκού-ω, fut. ἀκούσ-ω. Le dire, n.

m., λεγόμεν-ον, ou (τό). Comme on dit, diton, ὥς φασιν. À ce qu'on dit, ὡς λέγουσιν.

Le qu’en dira-t-on, φήμ-η, ἧς (à); λεγόμεν- -α, ὧν (τά). Si le cœur vous en dit, εἰ βούλομένῳ σοί ἐστι. Sera-t-il dit que..., εἶτα... Cela va sans dire, τοῦτο ῥάδιόν ἐστι. Vouloir dire, signifier, vo-eiv, vo-éw, ὥ, fut.

νοήσ-ω, acc. C'est-à-dire, τοῦτ᾽ ἔστι. Que veut dire ceci? ποῖον ἔχει τοῦτο σχόπον; Pour ainsi dire, ὡς ἔπος εἰπεῖν. En dire à quelqu'un, l’injurier, λοιδορ-εῖν, λοιδορéw, ©, fut. λοιδορήστω, acc. Qu'est-ce à dire? τί δὲ ταῦτα; — se Dires V. Pr.

Ι Prétendre que l’on est, εἶναι φάναι, φημί, fut. φήσ-ω. || 2 Avoir la conscience, ἑαυτῷ συνειδέναι, σύνοιδα, fut. συνείσ-ομαι. Soidisant, λεγόμεν-ος, n, ον.

Direct, ecte, adj., εὐθ-ύς, εἴα, ὕ (comp.

εὐθούτερος, Sup. εὐθούτατος).

Directement , adv., εὐθύ.

Directeur, n. m., ἐπιστάτ-ης, 0° (6).

Direction, n.f. 1 Tendance, ἀπότασεις, εως (ὃ). || 2 Soin, surveillance, administration, ἐπιστασί-α, ας (A): ἐπιμέλει-τα,, ἃς (ἢ); ἐπιτροπ-ή, ἧς (ἢ).

Directoire ,n. m., ἄρχοντ-ες, wv (οἷ).

Dirigeant, ante, adj., &y-wv, ουσα, ον.

Diriger, v.tr. | Faire tendre vers un point, ἐπευθύν-ειν, ἐπευθύν-ω, fut. ἐπευθυν- &,acc.; ἀποτείν-ειν, ἀποτείν-ω, fut. ἀποτεν- ©, acc. || 2 Guider, ἄγ-ειν, &y-w, fut. ἄξw, acc.; ἡγ-εῖσθαι, ἡγ-έομαι, οὔμαι, fut.

ἡγήστ-ομαι, gén. || 3 Gouverner, administrer, ἐφίστασθαι, ἐφίσταμαι, fut. ἐπιστήσομαι, σέη.; ἐπιστατ-εῖν, ἐπιστατ-έω, ὦ, [υ. ἐπιστατήσ-ω, gén. 4 Organiser , διοιχεἶν, διοικ-έω, ὥ, fut., dtotxfo-w , acc ; παρασχευάζ-ειν, παρασχευάζ-ω, fut. παρασχευάσ-ω, 800.

Dirimant, ante, adj., qui entraîne la nullité, διαλυτιχ-τός, ἡ, όν.

Discernement, ἢ. m. 1 Action de discerner, διάχρισ-ις, εως (À); διάγνωσεις, εως (À).

|? Pénétration, ἀγχίνοι-α, ας (ñ).

Discerner, v. tr. διαχρίν-ειν, διακχρίντ-ω, fut.

διαχριν-ῶ, ACC.; διαγινώσχ-ειν, διαγινώσχω, fut. διαγνώσ-ομαι.

Disciple, ἢ. m., μαθητ-ἧς, où (6).

Disciplinable, adj., εὐχάθεχτεος, ος, ον; εὐπειθ-ἧς, ἧς; ἕς.

Disciplinaire , adj., πειθαρχυκτ-ός, ἤ, ὄν.

Discipline, n. f. 1 Instruction, παίδευστς, eux (ἡ). || 2 Maintien de l’ordre, εὐταξίœ, ac (ñ); vou-0c, (ὁ). || 3 Fouet, μάστιξ, μάστιγ-ος (ἡ).

Discipliner, v.tr., εὔταχτον ποι-εἶν, ποιέω, ὦ, fut. πονήστ-ω,, acc. L’adjectif s'accorde avec le complément de ποιεῖν.

Discontinuation, n. f., διάλειψεις, ewc (ὃ).

Discontinuer, v. tr., διαλείπ-ειν, διαλείπw, fut. διαλείψτω, acc.

Disconvenance, n. f., ἀναρμοστί-α, ας (à);

Disconvenir, v. intr., οὐ φάναι, φημί, fut.

Discord, n. m., désaccord , ἔρεις, ιδος (à).

Discord, adj. m., qui n’est pas d'accord, διάφωντ-ος, 05, Ov.

Discordance, ἢ. f.. διαφωνί-α, ας (ἡ).

Discordant, δηΐθ, adj., διάφων-ος, oc, ον.

Discorde, n. f., ἔρ-ις, ιδος (ἢ). Être en discorde, στασιάζ-ειν, στασιάζτω, fut. στασιάσ-ω.

Discorder, v. intr., διαφων- εἶν, διαφων-έω, ῶ, fut. διαφωνήσ-ω.

Discoureur, n. m., πολυλόγ-ος, ou (6).

Discoureuse, n. f., πολυλόγ-ος, ov (ὃ).

Discourir, v. intr., διεξέρχ-εσθαι, διεξέρχομαι, fut. διεξελεύσ-ουαι. Discourir à tort et à travers, Anp-etv, ληρ-έω, © , fut. ληρήσw.

Discours, n. m., λόγ-ος, ov (6).

Discourtois, oise, adj., ἀπειρόκαλ-ος, oc, ov.

Discrédit, n.m., ἀτιμί-α,, ας (ὃ).

Discréditer, v.tr., ἀτιμ-οῦν, ἀτιμτόω, &, fut. étiuwow, 800. — MDiscrédité, 66.

part. passé et adj., ἄτιμ-ος, ος, ον.

Discret, ète, adj. 1 Sage, prudent, σώφρων, ων, OV (COMP. σωφρον-έστερος, SUP.

σωφρον-έστατος). || 2 Qui garde un secret, στεγαν-ός, ñ, όν (COMP. στεγαν-ώτερος, SUP.

στεγαν-ώτατος): σιωπηλ-ός, À, OV.

Discrètement, adv., σωφρόνως.

Discrétion, ἢ. f. 1 Prudence, réserve, σωφροσύν-η, ἧς (ὃ); εὐλάδει-α, ας (ἣ). || 2 Attention à garder un secret, σιώπησue, eux (à). {{ 3 Décision, διάχρισ-ις, εως (ὃ); γνώμ-η, nc (à). |] 4 Volonté, βουλ-ή, ἧς (ὃ); ἑχούσι-ον. OÙ (τό).

Discrétionnaire, adj., ἑχούσεος, ος et α, ον.

Disculpation, ἢ. f., ἀπολογία, ας (ἡ); ἀπόλυσ-ις, εὡς (À).

Disculper, v. tr., ἀπολύ-ειν, ἀπολύ-ω,, fut.

ἀπολύσ-ω,, 800. — 56 Disculper, Υ. Pr., ἀπολογ-εἴσθαι, ἀπολογ-έομαι, οὔμαι, fut.

ἀπολογήστουσι. — Miscu!pé, ὅδ. Part.

passé et adj., δίκαι-ος, α,, ον.

Discussion, ἢ. f. 1 Examen, débat, ày-

φιςθήτησ-ις, ewc (ἡ). || 2 Dispute , Ep-1e, ιδος (À).

Discuter, v. tr. 1 Examiner, ἐξετάζοεειν, ἐξετάζ-ω, fut, ἐξετάσ-ω, acc. || 2 Contester, ἀμφιςθητ-εῖν, ἀμφιςθητ-έω, ὦ, fut. ἀμφιςδητήσ-ω.

Disert, erte, adi., εὐεπ-ής, ἧς, éc.

Disertement, adv., ῥητοριχῶς.

ΠΡ n. f., ἀπορί-α, ας (ὃ); ἔνδει-α, ας ). + EH Diseur, n. m., λέγ-ων, οντος (6).Diseuse, n.f., λέγουσ-α, Ὡς (ñ). Le complément se met à l'acc. Diseur de bons mots, γελωτοποι-ός, où (6). Diseur de riens, φλυαρολόγ-ος, ou (6).

Beau diseur, χαλλιεπ-ῆς, οὖς (6).

Disgrâce, n. f., 1 Mauvaise grâce, ἀπειροχαλί-α, ας (ἢ). || 2 Perte de la faveur, ἀπέχθει-α, ας (ἢ). || 3 Malheur, δυςτυχίτ-α, ας (ἢ); συμφορ-ά, ἄς (ἣ).

Disgracier, v. tr., δι ὀργῆς ou δι᾽ ἀπεχθείας ἔχ -ειν, ἔχτ ὦ, fut. ἕξτω, acc. — Disgr'acié, ée, part. passé οἵ adj., 1 Qui est en disgrâce, κακῶς πράσσ-ων, οντος (6).

[12 Laid, αἰσχρ-ός, ά, ὄν (comp. αἰσχ-ίων, Sup. αἴσχ-ιστος).

Disgracieusement, adv., χαλεπῶς, ἀχαρίτως.

Disgracieux, euse, adj., χαλεπ-ός, #, 6v (comp. χαλεπ-ώτερος, SUP. χαλεπ-ώτατος) ; ἄχαρ-ις, LÉ, τ.

Disjoindre, v.tr., διαζευγνύναι, διαζεύγνυμι, fut. διαζεύξ- ὦ, acc.

Disjonctif, ive, adj., διαζευχτικεός, ἤ, όν.

Disjonction, ἢ. f., διάζευξοις, eux (ἧ)-

Dislocation ,n.f.!| Déboîtement , ἐξάρθρωσts, ewc (ñ). || 2 Désorganisation , διάλυσ- -16, εὡς (ὃ); διοικισμεός, où (6).

Disloquer, v. tr. 1 Déboîter, ἐξαρθρ-οῦν, ἐξαρθρτόω, &, fut. ἐξαρθρώστω, acc. || 2 Désorg ant y διαλύ-ειν, διαλύτω, fut.

Disparaître, v. intr., ἀφανίζ-εσθαι, ἀφανίζομαι, fut. ἀφανίστομαι. Faire disparaître, ἀφανίζ-ειν, ἀφανίζ-ω, fut. &pavio-w , acc.

Disparate , ἢ. f., διαφωνί-α, ας (ἡ). [| Adj., διάφων-ος, ος, OV; ÉTEPOYEV- A, ἧς, ἔς.

Disparité, n. f., ἀνομοιότης, ἀνομοιότητ-ος- (ἡ).

Disparition, n. f., ἀφάνισ-ις, εως (ἢ); ἀφανισμ-ός, οὐ (6).

Dispendieux, euse, adj., δαπανηρ-ός, ά, ον.

Dispensaire, n. m., φαρμαχοποιΐ-α, ας (ἢ).

Dispensateur, ἢ. m., ταμί-ας, ou (6). Dispensatrice, ἢ. f., ταμί-α, ας (ἢ).

Dispensation, n.f., διανομεή, ἧς (ἢ) ; ταμιεί-α, ας (ñ).

Dispense, ἢ. f., ἄφεσ-ις, εὡς (à) ; ἀτέλειτα, ἂς (ἢ)

Dispenser, v. tr. 1 Distribuer, διανέμεειν, διανέμε-ω, fut. διανεμ-ῶ, acc. || 2 Exempter, ἀφιέναι, ἀφίημι, fut. ἀφήσ-ωὠ, acc. — se Dispenser, V. Pr., ἀπέχ-εσθαι, ἀπέχopor, fut ἀφέξ-ομαι, gén. |

Disperser, v. tr., διασπείρ-ειν, διασπείρ-ω, fut. διασπερ-ῶ, acc. :

Dispersion, n. f., διασπορ-ά, &c (ὃ).

Disponible, adj., πρόχειρ-ος, oc, ον; ἕτοιμ- 06, OS, ον.

Disponibilité, n. f., ἑτοιμασί-α, ας (ὃ).

Dispos, adj. m., ἐλαφρ-ός, ά, όν (comp.

ἐλαφρ-ότερος, SUP. ἐλαφρ-ότατος).

Disposer, v.tr. 1 Mettre en ordre, διατάσοεἴν, διατάσσ-ω, fut, διατάξτω, acc.; διατιθέναι, διατίθημι, fut. διαθήσ-ω, acc. || 2 Régler par convention, συντίθεσθαι, τυντίθεμαι, fut. συνθήσ-ομαι, acc. || 3 Metire dans un état, une disposition quelconque, δια- . Dévar, διατίθημι, fut. διαθήσ-ω, acc. Être disposé, διαχ-εἴσθαι, διάχ-ειμαι, fut. διαχείσομαι. || 4 Préparer, παρασχενάζ-ειν, παραintr. 1 Aliéner, se défaire, ἀλλοτρι-οὖν, ἀλλοτριτόω, &, fut. ἀλλοτριώσ-ω. || 2 Régler le sort ou l'emploi, Groux-eiv, διοιχέω, ὦ, fut. dtotxño-w, acC.; χρατ-εῖν, χρατέω, ὦ, fut. χρατήσ-ω, ρέῃ .--- 56 Disposer, v. pr., se mettre en devoir de, παρασχευάζεσθαι, παρασχευάζ-ομαι,, fut. παρασχενάσομαι εἰς, ACC. — ΖΡέδμοδό 9 ée, part. passé et adj., ἕτοίμ-ος, oc, ον.

Dispositif, ive, adj., διαθετιχ-ός, ἡ, όν. Le dispositif d'une loi, τεταγμέν-ον, ον (τό).

Disposition, n. f. 1 Arrangement , διάταξτς, eux (ñ). || 2 Etat du corps ou de l’âme, διάθεσ-ις, εως (ἢ). || 3 Dessein, Bouin, ἧς (ἡ). IL 4 Aptitude naturelle, edçut-u, ας (ὃ). ᾿ Pouvoir de disposer, ἐξουσί-α, ας, (ἢ). Avoir en sa disposition, ἐξουσίαν ἔχ-ειν, ἔχ-ω, fut. ἕξτω, gén. Être à la disposition, εἶναι, εἰμί, fut. ἔσομαι ὑπό, dat.

Disproportion, n. f., ἀσυμμετρί-α, ας (ἡ).

Disproportionné, ée, adj., ἀσύμμετρε-ος, 06, Ov.

Disputable, adi., ἀμφιςδητήσιμ-ος, ος, ον.

Dispute, n. f. 1 Querelle, ἔρ-ις,, ιδος (ἡ). || 2 Discussion, ἀμνιφιςθήτησ-ις, εως (ñ).

Disputer, v. tr., ἀμφιςθητ -etv, έω, ὦ, fut. ἀμφιςδητήσ-ω, gén.

intr., ἐρίζ-ειν, ἐρίζ-ω, fut.- ἐρίσ-ω.

Disputeur, n. m., φιλόνειχ-ος, ou (ὁ). Disputeuse , ἢ. f., φιλόνειχ-ος, ou (À).

Disque, n. m., δίσχ-ος, ον (6).

Disquisition, n.f. ἐξέτασ-ις, εως (À).

Dissection, ἢ. f., ἀνατομ-ἤ, ἧς (ὃ).

Dissemblable, adj., &vouot-oc, ος, ον.

Dissemblablement, adv., ἀνομοίως.

Dissemblance, n. f., ἀνομοιότης, ἀνομοιό- Tnt-06 (ἡ).

Dissémination, ἢ. f., διασπορ-ά, ἂς (À).

Disséminer, v. tr., διασπείρ-ειν, διασπείρw, fut. διασπερ-ὦ, acc.

Dissension, ἢ. f., στάσ-ις, eux (ὃ).

Disséquer, v. tr., ἀνατέμν-ειν, ἀνατέμντ-ω, Disséqueur , n. m., ἀνατέμν-ων, οντος (6).

Dissertateur, n. m., διαλεχτιχ-ός, où (6).

Dissertation, ἢ. f , διαλογισμ-ός, où (6).

ἀμφιςθητ- Ϊ Verbe

Disserter, v. intr., διαλογίζ-εσθαι, διαλογίζouat, fut. διαλογίστομαι.

Dissidence, n. f., διάστασ-ις, εως ().

Dissident, ente, adj., στασιάζτων, ouox, ον.

Dissimilaire, adj., ἑτεροῖτος, α, ον; ἑτερογεν-ἧς, ἄγαν ές.

Dissimulateur, n. m., χρυψίντους, ou (6).

Dissimuiation, n. f., ὑπόκρισεις, εως (À).

Dissimuler, v. tr. 1 Déguiser, ἀποχρύπτuv, ἀποχρύπτ-ω, fut. ἀποχρύψ-ω,, acc. || 2 Faire semblant de ne pas voir, rapop-&v, παρορ-άω, &, fut. παρόψ-ομαι, acc. Dissimuler un affront, ὕδριν χαταπέπτ-ειν, xataπέπτ-ω, fut. xatarél-w.—MDissimeié,ée, part. passé et adj., en parlant des choses, χρυπτ-ός, À, ὅν; προςποίηττος, 06, Ov; EN parlant des personnes, χρυψίντους, ους, ouv; ὑποχριτιχ-ός, À, OV.

Dissipateur, ἢ. m., &owt-0c, ον (6). Dissipatrice, ἢ. Ê., ἄσωτ-ος, ov (ἡ). |

Dissipation , n. f. 1 Action de dissiper, χοατανάλωσ-ις, εὡως (ὃ). || 2 Vie dissolue, ἀσωτί-α,, ας (ἡ). || 3 Défaut d'attention, ἀπροςεξί-α, ας (à). |] 4 Distraction, τέρψte, εὡς (ñ).

Dissiper, v.tr. 1 Disperser, διασχεδαννύναι, διασχεδάννυμι, fut. διασχεδάσ- ὦ, acc. || 2 Consumer, perdre, χαταναλίσχ-ειν, χαravalicx-w, fut. χαταναλώσ- ω, acc. || 3 Distraire , περισπ-ᾷν, περισπ-άω, ὦ, fut.

περισπάσ-ὦ, ACC. — MDissipé. ée, Part.

passé et adj. 1 Dispersé, σχεδαστ-ός, ἡ, όν.

| 2? Follement dépensé, εἰς &xohaoia:

dedaravnpév-0:, ἡ, ον. || 3 Indiscipliné, ἄταχτ-ος, ος, ον. || 4 Sans attention, διατεταραγμέν-ος, ἡ, ον. || ὃ Désordonné, ἀχόλαστε-ος, ος, OV.

Dissolu, ue, adj., ἀνειμέν-ος, n, ον; ἄσωτ- 06, 0G, OV.

Dissoluble, adj., διαλυτ-ός, ἡ, ὄν.

Dissolument, adv., ἀχολάστως.

Dissolutif, ive, adj., διαλυτιχ-ός, ἡ, 6v.

Dissolution, n. f. 1 Action de dissoudre, ιδιάλυσ-ις, ews (ἡ). || 2 Débauche, ἀκολασίa, ἂς (ñ).

Dissolvant, ante, adj., διαλυτιχτός, ἡ, ὄν.

Dissonance, n. f., διαφωνί-α,, ας (À).

Dissonant, ante, adj., διάφωντ-ος, oc, ov.

Dissoner, v. intr., διαφων-είν, διαφων-έω, ὦ, fut. διαφωνήστ-ω.

Dissoudre, v. tr., διαλύ-ειν, διαλύτω, fut.

διαλύστ-ω, ACC.

Dissuader, v. tr., μεταπείθ-ειν, μεταπείθw, fut. μεταπείσ-ω, ACC.; ἀποτρέπ-ειν, ἀποτρέπ-ω, fut. ἀποτρέψτ-ω, acc.

Dissuasion, ἢ. f., ἀποτροπ-ή, ἧς (ἡ). Dissyllabe, adj., δισύλλαδ-ος, oc, ον. Un dissyllabe, δισύλλαθ-ον, ον (τό).

Dissyllabique, 86]., δισυλλαόιχ-ός, ἡ, Ov.

Distance, n. f., διάστασεις, εὡς (ὃ); διάστημα, διαστήματ-ος (ro). À distance, διασταδόν. De distance en distance, ἐκ διαστημάτων. À une grande distance, πόῤῥω, gén.

Distant, ante, adj., διεστηχ-ώς, Via, Gc:

διεστ-ώς, ὥσα, wc. Être distant, διίστασθαι.

διίσταμαι et mieux le parfait, διέστηχα, fut. διαστήσ-ομαι.

Distendre, v. tr., διατείν-ειν, διατείν-ω, fut. Ôtatev-&, 800.

Distension, n. f., διάτασ-ις, εωὡς (ἢ).

Distillateur, ἢ. m., χυλίζ-ων, οντος (6).

Distillation, ἢ. f. { Action de distiller, Deus où (δ); διύλισ-ις, εὡς (à). ||

Produit de la distillation, χύλισμα, οὐρα ατ-ος (τό).

istillatoire, adj., χυμικ-ός, à, 6v.

Distiller, v.tr. 1 Opérer une distillation, χυλίζ-ειν, χυλίζ-ω, fut. χυλίσ-ω, ace.; διυλίζεἰν. διυλίζ-, fut. διυλίσ-ω. acc. || 2 Faire tomber goutte à goutte, στόάζ-ειν, στάζ-ω, fut. otéo-w, acc. || Verbe intr., tomber goutte à goutte, σταλάζ-ειν, σταλάζ-ω, fut.

Distillerie n. f., διυλιστήριτον, ον (τό).

Grec moderne.

Distinct, te, adj. 1 Séparé, διαχεχριμέν- 05, Ἢ, ον; διωρισμέντος, ἡ, ον. || 2 Diftrent, διάφορ-ος, ος, ον. || 3 Facile à distinguer, cag-ñc, ἧς, ἐς (COMP. σαφ-έστερος, sup. σαφ-έστατος). || 4 Clair et net, èvapyἧς, ἧς, ἔς.

Distinctement, adv., σαφῶς, ἐναργῶς.

Distinctif, ive, adj., χρίσιμτος, ος ou n, ον.

Distinction, n. f, 1 Séparation, διάχρισue, wc (ñ). || 2 Egards, marques d'honneur, τιμ-ΐ,, ἧς (ἢ) : s'emploie de préférence au pluriel, ru-at, ὧν (ai). [| 3 Noblesse, considération, ἀξίωμα, ἀξιώματ-ος (τό): || 4 Mérite supérieur, ἀρετ-ή, ἧς (à).

Distinguer, v. tr. 1 Discerner, Graxpiveuv, διαχρίντω, fut. διαχριν-ῶ, acc. || 2 Déméler avec la vue, διορ-ᾶν, διορ-άω, &, fut.

διόψ-ομαι, acc. || 3 Spécifier, χαραχτηρίζειν, χαραχτηρίζ -w, fut. χαραχτηρίσ -w, acc. || 4 Traiter avec distinction, vw ᾷν, τιμ-ἄω, ©, fut. τιμήσ-ω, acc. — se PDistinguer. V. })., διαφέρ-ειν, διαφέρw , fut. διοίσ-ω ; ἀριστεύ-ειν, ἀριστεύ-ω, fut. ἀριστεύσ-ω. — MDistingué, ée, part.

passé et adj. 1 Peu commun, ἐξαίρετ-ος, 05, ον. || 2 Debon ton, εὐπρεπ-ής, ἧς, ἔς. || 3 Renommé, εὐδόχιμεος, ος, ον.

Distique, ἢ. m., δίστιχ-ον, ov (τό).

Distraction, n. f. 1 Séparation violente, διάσπασ-ις, ewc (ñ). |] 2 Défaut d'application, ἀπροςεξί-α, ας (ὃ). [| 3 Amusement, repos d'esprit, τέρψεις, ἑως (ñ); ἄνεσ-ις, εως (ὃ).

Distraire, v.tr. 1 Dérober, παραχλέπτοειν, παραχλέπτ- ὦ, fut. rapax)éb-w, acc. || 2 Détourner, παρατρέπ - εἰν, παρατρέτ w, fut. παρατρέψ- ὦ, acc. || 3 Amuser, τέρπ-ειν, τέρπ-ω, fut. τέρψ-ω, 800. — Distrait, aite, part. passé et adj. 1 ἢ ὁtaché, ἀφαίρετ-ος, ος, ον. || 2 Inattentif, ἀλλόφρ-ων, WV, ον.

Distribuer, v.tr. 1 Partager, διανέμ-ειν, διανέμτω, fut. διανεμ-ὥ, acc. || 2 Donner