ABO

3 Renoncer à, ἀποτίθ-εσθαι, ἀποτίθ-εμαι, fut. ἀποθήσ -ομαι,, 800. ; ἀποτάσσ -εσθα! ; ἀποτάσσ-ομαι, fut. ἀποτάξ-ομαι; dat. ὁ

Ablatif,n. m., sisième cas de la déclinaison latine, äpopetiu-n, ἧς (À), Sous-ent.

πτῶσις, CAS.

Ablette, n. f., petit poisson, κυπρίντος, ou (6); λευχίσχ τος, ον (0). Ως ὶ

Ablution, n. ?., pratique religieuse qui consiste à se laver le corps ou une partie du corps, ἀπόλονσ-ις, εὡως (ἡ), βαπτισμε-ός, où (6).

Abnégation, n. f., renoncement à soimême, ἑαυτοῦ χαταφρόνησ-ις, ews (ἢ). On le tourne généralement par le verbe : ἕαντου ὀλιγωρ - εἶν ; ἑαντὸν ἐν ὀλιγωρία ποι-εἴσθαι; ἑαυτὸν ἀπαγορεύτω, fut. ἀπερ-ῶ (irrèg.).

Aboi, aboiement, n. m., cri du chien, ὑλαγμι-τός, οὐ (ὁ); ὑλαχ-ή, ἧς (ὃ); ὕλαγμα, ὑλάγματ-ος (τό). | Abois, n. m. pl., extrémité où le cerf est réduit, ἀπορί-α, ας (à); ἀνάγκη, ἧς (ἢ); ἔσχατ-α, ων (τά). Etre aux abois, ἀπορ-εῖν, ἀπορ-έω, ὦ, füt. ἀπορήσ-ω; ἐσχάτως ἔχειν, ἔχ-ω, fut. ἕξω.

Abolir, v. tr., anéantir, annuler, mettre hors d'usage, ἀφανίζ-ειν, ἀφανίζ-ω, fut.

ἀφανίσ-τω; καταλύ-ειν, χαταλύτω, fut, χαταλύστ-ω ; ἀναιρ-εῖν, ἀναιρ-έω, ὦ, fut. ἀναιρήσ-ω; φροῦδον ποι-εῖν, ποι-ἔέω, &, fut.

ποιήσ-ω. --- s’AÆAbolis, V. ὉΓ., passer de mode ou d'usage, ἀπαρχαι - οὔσθαι, ἀπαρχαι-όομαι, οὔμαι, fut. ἀπαρχανωθήσ-ομαι:; ξόυϑος γίγνεσθαι.--- Aboli, ie, part. passé,

ors de coutume, d'usage, de mode; détruit, annulé, ἀπει-θισμέν-ος, ἡ, ον; ppoud- 06,1, OV; ἄχυρ-ος,ος, OV; ἀφα-νής, ἧς, ἔς.

Abolissement, n. m., ou Aholition, ἢ. f.

1 Action d’abolir, àpaviou-66, où (ὁ); ἀχύρωσ-ις, ἀχυρώσ-εως (ἢ); χατάλυσ-ις, χαταλύσ-εως (ἡ). || 2 Amnisiie, ἀμνηστί-α, ας (à).

Abominable, adj. 1 Qui excite l’aversion, l'horreur, βδελυρ-ός, &, ὄν; μιαρ-ός, &, 6v ἀπότροπ-ος, ος, ον. || 2 Très-mauvais, détestable, χάκιστ-ος, n, ον; χείριστ -ος n, Ov.

Abominablement, adv., μιαρῶς, στυγερῶς, χάχιστα.

Abomination, ἢ. f. 1 Acte abominable, action exécrable, μύσ-ος, μύσε-ος, οὡς (T6); μύσαγμα,, μυσάγματ-ος (δ: βδέλυγμα, βδελύγματ-ος (τό). || 2 Horreur, βδελυγμ-ός, où (6).

Abondamment, adv., avec abondance, ἄδην, ἀφθόνως.

Abondance, n.f. 1 Grande quantité, ἀφθονί-α, ας (ὃ); περιουσί-α, ας (ñ). || 2 Fertilité, εὐπορί-α, ας (ἡ). || 3 Richesse, superfiuité, πλούτ-ος, ον (6) ; πλῇθ-ος, εος, ους (τό) ; περισσότης, περισσότητ-ος (δ); εὐτυχί-α, ας (ἡ). || 4 Affruence d’idées, de sentiments, εὔροι-α, ας (à). || 5 Affluence de paroles,