EMA
διΐστημι, fut. διαστήσ-ω, acc. || 4 Ajourner, ἀναδάλλ-εσθαι, ἀναθάλλ-ομαι, fut. ἀναθαλοὔὐμαι, ACC. — s'Éloigner, Υ. pr. 1 S’en aller, ἀποχωρ-εῖν, ἀποχωρ-ἔω, &, fut ἀποχωρήσ-ω; ἀπαλλάττ-εσθαι, ἀπαλλάττομαι, fut. ἀπαλλαγήσ-ομαι. || 2 S’écarter de son chemin, de son sujet, voy. s'Écarier.
[| 3 Différer, διαφέρ-ειν, dtapép-w, fut.
διοίσ-ω ; le nom de la pers. au gén., celui de la chose au dat. — Æioigné, ée, part.
passé et adj., πόῤῥω ὦν, οὖσα, ὄν; ἀπέχων, ουσα, ον; χεχωρισμέν-ος, Ἢ, ον. Etre éloigné, ἀπέχ-ειν, ἀπέχ-ω, fut. ἀφέξ-ω. Au figuré: Je suis bien éloigné de, πόῤῥω εἰμὶ τοῦ, avec l’inf.; πολλοῦ δέω τοῦ, avec l’inf.
Eloquemment, adv., ῥητορικῶς, ἐλλογί- Hu.
Éloquence, n. f., δεινότης, δεινότητ-ος (ἡ); τοῦ λέγειν ἐμπειρί-α,, ας (ἡ); τὸ εὖ λέγειν.
L'article se décline.
loquent, ente, adj. 1 Qui a de l’éloquence, δειν-ός, ἡ, 6v; λέγειν OU εἰπεῖν δειν- 06, ἤ, ὄν (Comp. δειν-ότερος, SUP. δειν-ότατος). [| 2 Persuasif, en parlant des choses, πειστιχ-ός, ἡ, OV.
lu, ue, part. passé, aipet-6c, ἡ, 6v; ἐχλε- ÉALMENTPE n, ov. Les élus, ἐχλεχτ-οί, ὧν εἰοἷ).
Élucidation, n. f., voy. Éclaircissement.
Élucider, v. tr., voy. Éclaircir.
lucubration, n.f., ouvrage fait à force Ge veilles, νυχτογραφί-α, ac (ἡ).
Eluder, v. tr., éviter adroitement, ὑὕπεχ-
He ἢ. m., aile extérieure, ἔλυτρ-ον, ov (TO).
Email, ἢ. m., ἔγκαυστ-ον, ov (τό). L'émail des dents, τῶν ὀδόντων στιλπνότης, στιλπνότητ-ος (ὃ). L’émail des fleurs, τῶν ἀνθέων πολύχροι-α,, ας (ἡ).
Émailler, v.tr., | Orner avec de l'émail, ἐγχαί-ειν, ἐγχαί-ω, fut. ἐγχαύσ-τω, acc. || 2 Orner, en parlant des fleurs, ποιχίλλ-ειν, ποιχίλλ-τ-ω, fut. ποιχιλτῶ, acc.; ἐπανθίζεἰν, ἐπανθίζ-ω, fut. ἐπανθίσ- ὦ, acc. — Émaillé, ée, part. passé et adj. 1 Orné en émail, Éyxavor-0c, oc, ον. || 2 Diversifié, πουχίλτος, n, ον; διηνθισμέν-ος, ἡ, ον; àv- «“θηρ-ός, ά, όν.
Emailleur, n. m., éyxavort-fc, où (6).
EMB ϑρασυν-οῦμαι. -- Émancipé,;ées Part.
passé et adj., 1 Mis hors de tutelle, ἐχ-
ποίηττος, 06, ον. || 2 Affranchi, àger-oc,
Emaner, v.intr. 1 Découler, ἐχόρύ-ειν, ἐχόρύ-ω, fut. ἐχδρύσ-ω; ἀποῤῥ-εῖν, ἀποῤ éw, ὦ, fut. ἀποῤῥεύσ-ομαι. ἷ 2 Provenir
€, γίγν-εσθαι, γίγντομαι, fut. γενήσ -ομαι ἀπό, gén. — Émané,ée, part. passé et adj. 1 Découlé, ἀποῤῥυ-είς, εἴσα, ἕν. || 2 Provenu de, γεγενημέν -ος, ἡ, ov ἀπό, gén.
Emargement, ἢ. m., παραγραφ-ή, ἧς (#).
Emarger, v. tr., signer un recu en marge, w, acc.
Emballage, ἢ. m., συσχενασί-α, ας (ὃ).
Emballer, v. tr., συσχευάζ-ειν, συσχευάζw, fut. συσχευάσ-ω, acc.
Emballeur, n.m., ouvrier qui emballe, συσχευαστ-ῆς, OÙ (6).
Embarcadère, ἢ. m., ἐπιδάθρ-α, ας (ἢ).
Embarcation, n.f., πλοῖ-ον, ου (τό). Petite embarcation, σχαφίδιτον, ou (τό).
Embarquement, ἢ. m., ἐπίδασ-ις, εως (ἢ); ἀνάδασ-ις, εως (ὃ). ;
Embarquer, Υ. tr. 1 Mettre des objets dans un navire, εἰς ναῦν ἐντίθ-εσθαι, ἐντίθ-εμαι, fut. ἐνθήστομαι, acc. || 2 Faire monter quelqu'un dans un navire, εἰς ναῦν ἐπιδιδάζ-ειν, ἐπιδιδάζ-ω, fut. ἐπιδιδόσ-ωὦ, acc. {3 Engager dans une affaire, ἐμιπλέχ-ειν, ἐμπλέχ-ω,, fut. ἐμπλέξ-, le nom de la pers.
à J’acc., ie nom de la chose au dat. — s’Embarquer, \.pr. 1 Monter dans un navire, εἰς ναῦν ἐμδαίν-ειν, ἐμαίν-ω, fut.
ἐμδήσ-ομαι. || 2 S’engager dans une affaire, ἐμπλέχ-εσθαι, ἐμπλέχτ-ομαι, fut. ἐμπλεχθήσομαι, avec le dat. de la chose.
Embarras, n.m. 1 Obstacle, ἐμπόδισμα, ἐμποδίσματ-ος (τό); τὸ ἐμποδών. L'article se décline. || 2 Affaires, ἀσχολί --α, ας (ñ); πράγματ-α, ων (τά). Causer ou susciter des embarras à quelqu'un, πράγματά τινι παρέχetv, παρέχ-ω, fut. napéé-w. || 3 Gêne, κι nurie d'argent, ἀπορί-α, ας (à). || 4 Irrésolution, &6ovhi-a, ac (À); ἀμηχανί-α, ας (ἢ). Être dans l'embarras, ἀμηχάνως ἔχ-ειν, ἔχ-ω, fut. ἕξ-ω. || à Honte, αἰδ-ώς, ouc (ὃ). Mauvaise honte, δυςωπί-α, ac (ἡ). || 6 Grands GiTS , πολυπραγμοσύν-η, ἧς (ñ).
Emaillure, n. f., ἐγχαυστιχ-ή, ἧς (ἡ), sous- || Embarrassant, ante, adj., qui cause ou
ent. τέχνη.
Emanation, ἢ. f., &nopgo-ñ, ἧς (*); ἀπόῤfot-a, ας (ἡ).
mancipation, ἢ. f. 1 Mise hors de tutelle, énnoino-1c, εως (à). || 2 Affranchissement, χειραφεσί-α, ας (ἡ).
manciper, v.tr. 1 Mettre hors de tutelle, ἐχποι-ξῖσθαι, ἐχποι-έομαι, οὔμαι, ul. . ἐχποιήστομαι, acc. || 2 Affranchir, ἀφιέναι, ἀφίημι, fut. ἀφρήστω, acc.; ἐλευθερ-οῦν, ἐλευθερτόω, &, fut. ἐλευθερώσ-ω, acc. — s’Émanciper , V. Pr., Sortir des convenances, ϑρασύν-εσθαι, ϑρασύντ-ομαι, fut.
donne de l'embarras, ὀχληρ --ός, &, 6v (comp. ôxAnp-61epoc, Sup. ὀχληρ-ότατος) ; δυςχερ-ἧἥς, ἧς, ἔς; χαλεπ-ός, ἢ, OV (COMP.
γαλεπ-ώτερος, SUP. χαλεπ-ώτατος).
Embarrasser, v. tr. 1 Faire obstacle, ἐμποδίζ-ειν, ἐμποδίζ-ω, fut. ἐμποδίσ-ω, acc.
IL 2 Causer de θηιθαγτας, ἀσχολίαν ou πράγματα παρέχ-ειν, παρέχ-ω, fut. παρέξw. || 3 Enlacer , ἐμπλέχ-ειν, ἐμπλέχ-ω, fut.
ἐμπλέξτω, acc. | 4 Rendre indécis, ἐν ἀπόρῳ καθιστάναι, χαθίστημι, fut. καταστήσw, ACC.— s’Esmbarrassers \. Pr. | S'engager dans, ἐμπλέχ-τεσθαι, ἐμπλέχ-τομαι,
EMB
fut. ἐμπλεχθήσ-ομα!, dat. || 2 Se troubler, ταράττ-εσθαι, ταράττ-ομαι, fut. ταραχθήσομαι. || 3 S'inquiéter de, φροντίζ-ειν, φροντίζ-ω, fut. φροντίσ-, gén. Ne pas s’embarrasser de, ὀλιγωρ-εἶν, ὀλιγωρ-έω, ὦ, fut. ὀλιγωρήσ-ω, gén. — Embarrassé,ée, LR passé et adj. 1 Arrété par un obstacle, μποδισθ -εἰς, εἴσα, έν. 2 Empétré, ἐμπλεχθ-είς, εἴσα, év. || 3 Accablé d’uffaires, ἄσχολ-ος, oc, ον. || 4 Troublé, δυςωπούμεν- 06, n, Ov. || ὃ Indécis, ἀμήχαν-ος, oc, ον; ἄπορτ-ος, 06, ον.
Embauchage, n. m., action d'engager des ouvriers, μίσθωσ-ις, eus (ἡ).
Embaucher, v. tr., louer des ouvriers, μισθ-οῦσθαι, μισθ-όομαι, οὔμαν, fut. μισθώσομαι, acc.
Embaumement, n. m., ταρίχευσ-ις, ewc (À); ταριχεί-α, ας (à).
Embaumer, v. tr. 1 Embaumer un cadavre , ταριχεύ-ειν, ταριχεύ-ω, fut. ταριχεύσw , acc. || 2 Parfumer, εὐωδιάζ-ειν, εὐωδιάζw, fut. εὐωδιάσ-ὠ, acc.
Embéguiner, v. tr., couvrir d’un béguin, χεφαλήν τινος OU τινι ὀθονίῳ περιχαλύπτεἰν, περιχαλύπτ-ω, fut. περικαλύψ-ω. --- S’Eimbéguiner, Υ. Pr, χεφαλὴν ὀθονίῳ περιχαλύψ -ομαι.
Embellir, v. tr., χαλλύν-ειν, χαλλύν-ω, fut.
χαλλυν-ῶ, acc. ; χοσμ-εῖν, χοσμ-έω, ©, fut.
Embellissement, ἢ. m. 1 Action d’embellir, ὡραϊσμι-ός, où (6); κόσμησ-ις, εως (ἡ).
112 Ornement, καλλώπισμα, καλλωπίσματος (τό); χόσμ-ος, ou (6).
Embesogné, ée, adj., accablé de besogne, ἄσχολ-ος, ος, ον; ἀσχοληθ-είς, εἴσα, ἕν.
Emblaver, v. tr., ensemencer en blé, οἶτον ἐν ἀγρῷ σπείρ-ειν, σπείρ-ω, fut. σπερ-ῶ.
Emblavure, n.f., champ ensemencé de blé, σιτόσπορος ἀγρ-ός, où (0). Les deux mots se déclinent.
Emblée (d'), adv., du premier coup, εὐθύς, παραντίχα, παραχρῆμα.
Emblématique, adj., qui sert d’emblème, συμόολιχ-ός, À, Ov.
Emblème, ἢ. m., figure symbolique, σύμ- 60-ov, ou (τό); σημεῖ-ον, ον (τό).
Emboîtement, n.m., union de deux pièces, συνάρθρωσ-ις, εως (À).
Emboîter, v. tr., enchâsser une chose dans une autre, συναρθρ-οῦν, συναρθρ-όω, &, fut. συναρθρώσ-τ-ω, aCC.; συνάπτ-ειν, συνάπτw, fut. συνάψ- ὦ, acc.
Emboîture, n. f., endroit où les os s’emboîtent , xoruvAnd-wv, ὄνος (ἡ).
Embonpoint, n. m., εὐσαρχί-α, ας (ἡ).
Avoir de l’embonpoint, εὐσαρχ-εῖν, edoapxέω, &, fut. εὐσαρχήσ-ω. Excès d’embonpoint, πολυσαρχί-α, ας (ἡ).
ΠΡ ul Ὦ. M., τῆς νεὼς ἀγχυρουχί-α,
EMB 149
Embosser, v.tr., τὴν ναῦν &yxup-oùv, &yxuoόω, ὦ, fut. &yxvp6o-w.
Emboucher, v. ir., souffler dans un instrument à vent, Éugvo-äv, ἐμφυσ-άω, &, fut. ἐμφυσήσ -ω, dat. — s’Emboucher, v. pr., en parlant d’un cours d’eau, eicpéetv, eicpé-w, fut. εἰςρεύσ-ομαι.
Embouchure, n.f. 1 Débouché d’un fleuve,
στόμα, στόματ-ος (ré); εἰςθολ-ή, ἧς (ἡ).
2 Ouverture d’un vase, στόμα, στόματ-ος (τό). [[ 3 Manière de souffler dans un instrument, ἀναφύσησ-ις, εως (à). || 4 Partie du mors, στόμι-ον, ou (τό).
Embouer, v. tr., salir de boue, mnioùv, πηλτόω, &, fut. πηλώσ-ω, 800. — ÆEmboué, ée, part. passé et adj., πηλώδ- Ὡς, Ἰς, EG.
Embourber, v.tr. 1 Engager dans un bourbier, εἰς B6p6opoy eicéh)-erv, εἰςδάλλw, fut. eic6x)-©, acc. || 2 Engager dans une mauvaise affaire, εἰς χαχὴν πρᾶξιν εἰςπλέχ-ειν, εἰςπλέχ-ω, fut. εἰςπλέξ-, acc.
Embourser, v.tr., εἰς βαλάντιον ἐμδάλλειν, ἐμδάλλ-ω, fut. ἐμδαλ-ὦ, ace.
Embranchement, ἢ. m.,oûvab-1 , eux (ὃ).
Embrasement, n.m. 1 Incendie, ἐχπύρωσie, εως (à); ἐμπρησμ-ός, où (6). |] 2 Désordre, troubie, raupay-n, ἧς (ὃ); ϑόρυθδ-
Embraser, v. tr., mettre en feu, au propre et au figuré, ἐχχαί-ειν, ἐχχαί-ω, fut. ἐχχαύσ-ω, acc.; ἐμπιπράναι, ἐμπίπρημι, fut.
ἐμπρήσ-τω,, ACC. — Æmbrasé, ée, Part.
passé et adj. ἔμπυρ-ος, 06, OV; πεπυρωμέν- 06, Ἢ, OV; ἐμπεπρησμέν-ος, ἡ, OV.
Embrassade, n. f., ou Embrassement, n. Mm., περιδολ-ἤ, ἧς (À); ἀσπασμ.-ός, où (ὁ).
Embrasser, v. tr. 1 Serrer dans ses bras, περιλαμδάν-ειν, περιλαμδάν-ω, fut. περιλήψομαι, ACC.; περιπλέχτ-εσθαι, περιπλέχτομαι, fut. περιπλεχθήσ-ομαι, dat. |] 2 Donner un baiser , χαταφιλ-εῖν, χαταφιλ-τέω, &, fut.
χαταφιλήσ-ω, acc. || 3 Entourer, περιέχ-ειν, περιέχ-ω, fut. περιέξτω, acc. || 4 Adopter, αἷρ -εἴσθαι, αἱρτέομαι, οὔμαι, fut. αἱρήσομαι, ACC.
Embrasure, n. f., ouverture, ἄνοιγμα, ἀνοίγματ-ος (τό).
Embrocher, v. tr., ὀδελῷ διαπείρ-ειν, διαπείρ-ω, fut. διαπερ-ῶ, acc.
Embrouillement, n. m., confusion, ovy-
See ewç (ñ). e mbrouïiller, v. tr., συγχ-εῖν, συγχ-έω, ©, fut. συγχεύσ-ω, acc.; συμφύρ-ειν, συμφύρω, fut. συμφυρ-ῶ, ACC. —s’Embrouiller, v. pr., perdre le fil de ses idées, εἰς τοὺς λόγους ἐμπλέχ -εσθαι, ἐμπλέχ -ομαι, fut.
ἐμπλεχθήσ-ομαι. — Æenbrouillé, ἐ69 part. passé et adj., συμπεφυρμέν-ος, ἡ, ον; σύμῳυρτ-ος, 06, OV.
Embrumé, ée, adj., chargé de brume, ὁμιχλώδ-ης, Ὡς; ες. 9 Embryon, ἢ. m., germe, Eu6pu-ov, ou (τό).
Embüche, ἢ. f., ἐνέδρ-α,, ac (ñ); ἐπιδουλà, ἧς (ἡ). Tendre ou dresser des embüches à
