ESS

διάδολ-ος, ov (δ). Rendre l'esprit, τὴν ψυχὴν ἀφιέναι, ἀφίημι, fut. ἀφήσ-ω. || 2 Revenant, εἴδωλ-ον, ou (τό); φάντασμα, φαντάσματ-ος (τό). || 3 Facultés intellectuelles, νοῦς, νοῦ (6); διάνοι-α, ας (ὃ). Vivacité d'esprit, ἀγχίνοι-α, ας (ἢ). Esprit naturel, εὐφυί-α, ας (ἡ). || 4 Caractère, humeur, φύσ-ις, εως (À); τρόπ-οι, ων (oi). || à Signification , vos, νοῦ (6). [| 6 Signe d'aspiration, πνεῦμα, πνεύματ-ος (τό). || Esprits, n. m. pl., corps subtils, principes de la vie, πνεύματ-α, ων (τά). Reprendre ses esprits, ἑαυτὸν ἀναλαμιόάν-ειν, ἀναλαμόάν-ω, fut. ἀναλήψ-ομαι.

Esquif, ἢ. m., barque, λέμό-ος, οὐ (6); σχαφίδι-ον, ον (TO).

Esquille, n. f., fragment d’os, ὀστοῦ χλάσμα,, χλάσματ-ος (τό).

Esquinancie, ἢ. f., inflammation de la gorge, συνάγχ-η, Ὡς (ἢ). :

Esquisse, n.f. 1 Premiers traits d’un dessin , σχιαγραφί-α, ας (ñ). || 2 Essat littérare, ὑπογραφ-ἤ, ἧς (ἡ).

Esquisser, v. tr. | Faire une esquisse, σχιαγραφ-εἶν, σχιαγραφ-έω, ὥ, fut. σχια-

Ἐπ οὶ acc. || ἃ Décrire sommairement, ν χεφαλαίῳ διαγράφ-ειν, διαγράφ-ω, fut.

διαγράψτω, acc.

Esquiver, v. tr., éviter adroitement, ἐχχλίν-ειν, ἐχχλίν-ω, fut. ἐχχλιντῶ, acc.; ἐχφεύγ-ειν, ἐχφεύγ-ω, fut. ἐχφεύξ-εομαι, acc. — s'Esquiver, Υ. Pr. se ΥΕΙΥΟΥ͂, ἃποδιδράσχ-ειν, ἀποδιδράσχ-ω, fut. ἀποδράσομαι. ᾿

Essai, ἢ. m. | Epreuve, πεῖρ-α, ας (ἣ); δοχιμασί-α,, ας (ἢ). Faire l'essai de, δοχιμάζλαμόδάν-ειν, λαμόάν-ω, fut. λήψεομαι, le nom de la chose au gén. || 2 Ourrage sommaire, Ünoypas-h, ἧς (ὃ). || 3 Échantillon, δεῖγμα, δείγματ-ος (τό).

Essaim, ἢ. m., ἑσμ-ός, où (ὁ); σμῆν-ος, εος, ous (τό).

Essaimer, v. intr., se dit des ruches dont il sort un essaim, συ-ἡνουργ-εῖσθαι, σμηνουργεέομαι, οὔμαι, fut. σμηνουργήσ-ομαι.

Essayer, Υ. tr. | Faire essai, δοχιμάζ-ειν, δοχιμάζ-ω, fut. δοχιμάστ-ω, acc.; πειρ-ᾷν, πειρ-άω, ©, fut. πειράσ-ω, ace. ou gén. || Verbe intr., tdcher, πειρ-ᾶσθαι, πειρ-άομαι, ὥμαι, fut. πειράσ-ομαι avec l'inf., ou ὅπως et le subj.

Essayeur, ἢ. m., préposé à l'essai des monnaies , δοχιμαστ-ής, οὔ (6).

Essence, n. f. Nature d’une chose, οὐσί-α, ας (ἡ); φύσ-ις, εως (f). || 2 Huile aromatique, ἄρωμα, ἀρώματ-ος (τό).

Essentiel, elle, adj. 1 De l’essence d’une chose, οὐσιώδ-ης, ἧς, ες. || 2 Nécessaire, χυριώτατ-ος, ἡ, ον; ἀναγχαΐ-ος, α, OV.

Essentiel, n. m., le point capital, χεφάλαι-ον, ou (té).

Essentiellement, adv. 1 Par essence, oùσιωδῶς, || 2 À un très-haut degré, μάλιστα, διαφερόντως.