ABS

ας (à). [| 3 Sans rapport, non relatif, ἄφετο 06, 06, Ov; ἁπλτ-όος, οὺς, GT}-0n ,; À; ἁπλόον, οὖν.

Absolument, adv. 1 Entièrement, ὅλως, παντελῶς, παντάπασι, οἱ παντάπασιν devant une voyelle. || 2 Impérieusement, δεσποτιχῶς. || 3 Sans condition, &vayxaiws, ἁπλῶς. Absolument parlant, ὡς περὶ παντὸς εἰπεῖν.

Absolution, ἢ. f., acquittement, remise d'une peine, d’un péché, ἄφεσ-ις, εως (à); ἀπόλυσ-ις, εωὡς (ὃ).

Absorber, v. tr. | Boire, pomper, χαταπίνειν, χαταπίν-ω, fut. χαταπί - ομαι. || 2 Aftirer à soi, ἐφέλχ-εσθαι, ἐφέλχ-ομαι, fut. ἐφέλξομαι. || 3 Dépenser, consumer, λαφύσσ-ειν, λαφύσσ-ω, fut. λαφύξ-, acc. ; ἀναλίσχ-ειν, ἀναλίσγχ-ω, fut. ἀναλώσ-ω; χατεσθί-ειν, χατεσθί-ω, fut. χατέδ-ομαι. || 4 Occuper toute l'attention, χοτέχ-ειν, xatéy-w, fut. χαθέξω. — s’Absorber, V. pr. 1 S’engloutir, se perdre, ἀφονίζ-εσθαι, ἀφανίζεομαι, fut.

ἀφονισθήσ-ομαι. || 2 Au figuré, être plongé, ὅλος εἶναι περί, 800. — Absorbé. ée, part. passé οἱ 84]. 1 Englouti, ῥοφητ-ός, ἡ, όν. || 2 Dépensé, ἀνηλωμέν-ος, ἡ, ον. || 3 Uniquement appliqué à, βεδυθισμέν-ος, Ἢ» OV εἰς, ACC.; σπουδάζ-ων, ουσα, ον περί, aCC.; ὅλ-ος, ἡ, ον περί, ACC.

Absorption, n.f. 1 Attraction vers, ἕλξεις, eux (à). || 2 Action d’avaler, λάφυξ-ις, wc (ἢ); κατάποσ-ις, εως (à). || 3 Dépense, ἀνά- 2106-16, eus (à).

Absoudre, v. tr., déclarer innocent, ἀπολύ-ειν, ἀπολύ-ω, fut. ἀπολύσ-ὦ ; ἀποδιχόάζεἰν, ἀποδιχάζ-ω, fut. ἀποδιχάσ-ω, avec le nom de la personne ἃ l’acc. et celui de la chose au gén.

Abstème, n.m., qui s’abstient de vin, ἄοιν- OC, OS, Ov.

s'Abstenir, v.pr., ἀπέχ-εσθαι, ἀπέχ-ομαι, fut. ἀφέξ-ομαι, gén.

Abstinence, n. f., ἐγχράτειτ-α, ας (ἢ); σω-

Abstinent,te, 84]., ἐγχρατ-ής, ἧς, és.

Abstraction, n.f. 1 Considération isolée des objets, ἀφαίρεσ-ις, ewç (à). || 2 Préoccupation, rêverie, φροντ-ίς, {doc (ὃ).

Abstractivement, aûv., par abstraction, ἐξ ἀφαιρέσεως.

Abstraire, v. tr., considérer isolément, ἀφαιρ-εῖν, ἀφαιρ-έω, ὦ, fut. ἀφαιρήστ-ω.

Abstrait, aite, part. passé et adj. 1 Considéré isolément, ἀφηρημέν-ος, n,ov. || 2? Qui s’éloigne des idées communes, ἀπόχρυφοος, 06, OV; μείζτων, ων, ον ἢ χατ᾽ ἄνθρωπον. || 3 Préoccupé, distrait, ἀλλοφρον-ὧν, οὔσα, OUV; ἄσχολ-ος, ος, ον.

Abstrus, use, adj., caché, difficile à pénétrer, χρυπτ-ός, ἡ, Ov.

Absurde, adj., ἄτοπ-ος, oc, ον (comp. ἀτοπὦτερος, SUP. ἀτοπ-ώτατος); ἄλογτ-ος, ος, ον (COMP. ἀλογ-ώτερος, Sup. ἀλογ-ώτατος).

Absurdement, adv., ἀτόπως, ἀλόγως.

Absurdité, n. f., ἀτοπί-α, ας (ἢ).

ACC

Abus, ἢ. m. | Usage mauvais, injuste d’une chose, ἀπόχρησ-ις, ewç (ἢ). Abus de confiance, ἀπιστί-α, ας (ἢ). Abus de pouvoir, ὕόδρ-ις, eux (ἢ). || 2? Désordre, mal, χαχ-όν, où (τό). || 3 Erreur, ἁμάρτημα, ἁμαρτήματ-ος (τό). || 4 Manquement à la règle, πλημμέλειτα, ας (ἢ). || 5 Peine perdue, ματαιοπονί-α, ας (à). || 6 Tromperie, δόλ-ος, ou (δ); ἀπάτ-η, ns (ñ). || 7 Jugement se χατὰ TOY χαθηχόντων χρίσεις, εως (À).

Abuser, v. tr. 1 Tromper, égarer, ἀπατχίζ-ω, fut. φεναχίσ-τ-ω, 860. || 2 Verbe intr. Faire mauvais usage, aroyp-ño0a, ἀποχροdouar, ὥμαι, fut. ἀποχρήσ-ομαι, dat. — s’Abuser, V. Pr., se tromper, co&)àiεσθαι, σφάλλεομαι, fut. σφαλήστομαι; ἅμαρτάν - εἰν, ἁμαρτάν - ω, fut. ἁμαρτήσ -ομαι (irrég.). Si je ne m’abuse, ὡς ἐμοὶ δοχεῖ.

Abusif, ive, adj. 1 Contraire aux loïs, à l'usage, χαταχρηστιχ-ός, ἡ, 6v. || 2 Injuste, ἄδιχτος, 06, ον (COMP. ἀδιχ-ώτερος, SUP.

&ÔLx-WTATOc).

Abusivement, adv. 1 Par abus, χαταχρηστιχῶς. || 2 À tort, οὐχ ὀρθῶς. || 3 Injustement, παρὰ τὸ δίχαιον Ou ἀδίκως.

Acabit, n. m., qualité, nature bonne ou mauvaise, φύσ-ις, ewc (À).

Académicien, n. m., philosophe de la secte de Platon, membre d’un corps savant, ἀχαδημιχ-ός, οὔ (6).

Académie, n. f., jardin où s’assemblaient les disciples de Platon, et d’où est venu le nom de la doctrine de ce philosophe, ‘Azxaδημί-α, ας (ἢ). Par extension, le nom des sociétés savantes, dites Académies, peut se rendre de la même manière.

Académique, adj. 1 Qui appartient à la doctrine de Platon, qui tient à une société savante, ἀχαδημικ-ός, ἡ, 6v. || 2 Que est du genre démonstratif dans le style des rhéteurs, ἐπιδειχτιχ-τ-ός, ἢ, 6v.

Académiquement, adv., ἐπιδειχτιχῶ:.

ne , ἢ. f., nom d’une plante, ἄκονθ-ος, OU (0).

Acariâtre, adj., δύςχολ-ος, oc, ον (comp.

λεπ-ός, ñ, OV (COMP. χαλεπ- ὥτερος, SUP.

Accablant, ante, adj. 1 Lourd, pesant, βαρ-ύς, εἴα, 0 (comp. βαρ-ὕτερος, Sup. Bapὕτατος). || 2 Incommode, importun, δυςφόρητ-ος, 06, Ov. A

Accablement, n. m. 1 État du corps abattu, par la maladie, ἀσθένειτα, ας (ñ).

| 2 Etat de l'esprit abattu par la douleur, le découragement, etc., ἀθυμί-α, ας (ἢ). || 3 Surcharge d’affaires, rpayuär-wv 62-06, ou (δ); πολυπραγμοσύν-η, ne (ñ).

Accabler, v. tr. 1 Écraser sous le poids, pr βαρύν-ω, fut. βαρυν -ὦ, acc. || 2 Combler, comme dans ces locuuons : ac-

ACC

cabler de louanges, ὑπερεπαιν - εἴ", ὑπερ- |

ἐπαιν -έω, ὦ, fut. ὑπερεπαινέσ -w , 800. ; accabler de pbs, μεγάλα εὐεργετ-εῖν, εὐεργετ-έω, ὦ, fut. εὐεργετ- ἥσω, etc. On voit qu’on tourne par le verbe correspondant au mot français, en y ajoutant d'ordinaire la préposition ὑπέρ.

Accaparement, n.m., action d’atiirer tout à soi, monopole, μονοπωλί-α, ας (À).

Accaparer, v. tr. 1 Acheter des marchandises pour en régler le cours, ovorw)-etv,

ονοπωλ-έω, ὦ, fut. μονοπωλήσ-ω, acc. ||

Attirer à soi, acquérir pour soit, ἑαυτῷ χτ-ᾶσθαι, χτ-ἄομαι, μαι, fut. χτήστομαι,

Accapareur, n. m., μονοπώλ-ης, ον (6).

Accéder, v. intr., donner son assentiment, ss Ji , συναιντέω, ὦ, fut. συναινέστ-ω,

at.

Accélération, n. f., augmentation de vitesse, ἔπειξ-ις, εως (ἡ).

Accélérer, v. fr., ἐπιταχύν-ειν, ἐπιταχύν-ω, fut. ἐπιταχυν -ὦ; ἐπείγ-ειν, ἐπείγ-ω, fut, ἐπείξ-ω, ACC.

Accent, ἢ. π. 1 ηῇοχίοη, de la voix, φων-ἤ, ἧς (ὃ); φθόγγ-ος, ov (6). |] 2 Élération ou abaissement de la voix sur les syllabes, τόν-ος, οὐ (6); προςῳδί-α, ας (ἢ).

Accentuation, n. f., προςῳδί-α, ας (ἢ).

Accentuer, v.tr. 1 Enoncer fortement, ἐντείν-ειν, évreiv-w , fut. ἐντεν - ὦ, acc. || 2 Marquer l’accent, τον- οὖν, τον-όω, ©, fut. τονώσ-ω, acc.

Acceptable, adj., δεχτ-ός, ñ, ὄν; εὐπρόςδεχτ-ος, ος, OV.

Acceptation, n. f., ἀποδοχ-ή, ἧς (ὃ).

Accepter, v. tr. | Recevoir, δέχ-εσθαι, δέχτομαι, fut. δέξ-ομαι, acc. | 2 Consentir ἃ, ὁμιολογ-εῖν, ὁμολογ-έω, ὦ, lut. ὁμολογήσw, acc.

Acception, n. f. 1 Sens, signification, σημασί-α, ac (ἢ); νοῦς, νοῦ (6). Mots qui ont la même acception, λέξεις συνώνυμοι, ὧν (ai). Les deux mots se déclinent. Qui a deux acceptions, &mhocñpavr os, 06, ον. || 2 Préférence, λόγ-ος, ov (δ) ; αἵρεσ-ις, suc (ἢ).

Accès, ἢ. m. Facilité d'approcher, πρόςοὗτος, ou (). || 2 Redoublement, recrudescence, εἰςθολ-ἤ, ἧς (ñ); παροξυσμε-ός, où (6). Par accès, par intervalles, ἐχ διαλεί-- Vews. || 3 Velléité, mouvement de l’âme, ὁρμ- ἡ, ἧς (ἡ). ΝΣ

Accessible, adj., προςιτ-ός, ñ, όν; εὐπρόςοὗτος, 05, OV.

Accession, n.f. | Consentement, μετοχ-ή, ἧς (M); συγχαταίνεσ-ις, ews (à). Ἷ 2 Acτο ΘΟ, προςθήχ-ἡ, nc (ἢ); ἐπιδολ-ἤ, ἧς (à).

Accessoire , adj., qui est de surplus, πάpepy-06, ος; ον. L’accessoire, ἢ. m., πάρεργον, ou (τό).

Accessoirement, adv., x παρέργου, ἐν ΠΈΡΑ

Accident, n. m. | Cas fortuit, συμφορ-ά,

ἃς (ὃ); τύχ-η, ἧς (ἢ). Par accident, 2x

ACC 7

τύχης. || 2 Symptôme fâcheux dans Les maladies, σύμπτωμα, συμπτώματ-ος (τό).

Accidentel, elle, adj., τυχηρ-ός, ά, ὄν.

Accidentellement, adv., x τύχης.

Acclamation, n.f., cri de joie, ἐπιφώνησ-ις, εως (ñ); ἀλαλαγμ-ός, où (ὁ).

Acclimater, v.tr., accoutumer à un nouveau climat, ἀέρι ἐθίζ-ειν, ἐθίζτω,, fut. ἐθίσω. — s’Acclimater, Υ. Pr. ἀέρι ἐθίζ- Acclimaté, ée, part. passé, ἀέρι εἰθισμέν- 06, ἢ; OY.

Accointance, n. f., habitude, familiarité, συνουσί-α, ac (ñ); οἰκειότης, οἰχειότητ-ος

s'Accoïinter, v. pr., se lier intimement, συνομιλ-εῖν, συνομιλ- έω, ὦ, fut. συνομιλήστ-ω, dat.

| Accolade, η. f., embrassement, περιπλοχ-ῆ, ἧς (δ) ; περιδολ-ἤ, ἧς (ὃ).

Accoler, v.tr. 1 Embrasser, ἀσπάζ-εσθαι, ἀσπάζ -ομαι, fut. ἀσπασθήσ-ομαι, acc. || 2 Joindre, assembler, συνάπτ-ειν, cuvantw, fut. cuvéb-w, acc. — s’Accoler, Y.

pr., s’embrasser, ἀλλήλοις περιπλέχ-εσθαι, περιπλέχτομαι, fut. περιπλεχθήσ-ουαι.

Accommodable, adj., qui peut s'arranger, εὐδιάλλαχτ-ος, ος, OV.

Accommodage, n. m. | Apprêt des viandes, ἄρτνσ -ις, εως (ἢ). || 2 Appréts de la toilette, διαχόσμησ-ις, eus (à).

Accommodant, ante, adj., d'humeur facile, εὔχολ-ος, 06, ον (comp. εὐχολ-ώτερος, SUP. εὐχολ-ώτατος) ; ἐπιειχ-ἧς, ἧς, ἐς (COM.

ἐπιειχ-ἔστερος, SUP. ἐπιειχ-έστατος).

Accommodement, n. m. | Arrangement, convention, διολλαγ-ῆ, ἧς (ἢ); συνθήτχη, ης (à). || 2? Moyen de conciliation, μέτρ-ον, ou (té). || ὃ Ajustement, διακόσμιησ -ις, eux (ὃ).

Accommoder, v. tr. 1 Arranger, appréter, σχευάσ-ω,, acc. || 2 Assaisonner, ἀρτύ-ειν, ἀρτύ-ω, fut. ἀρτύσ-ω, acc. || 3 Mettre en ordre, διαχοσυ.-εἴν, διαχοσμ-έω, ὥ, fut. δια χοσμήστ-ω,, ace. || 4 Ajuster, adapter, προς αρμόζ-ειν, προζταρμόζ-ω, fut. προςταρμόσ-ω, acc. || » Terminer ἃ l’amiable, διατίθεσθαι, διατίθ-εμαι, fut. διαθήστομαι, ace.; διαλύ-ειν, διαλύ-ω, fut. διαλύσ-ω. || 6 Satisfaire, convenir, χαρίζ-εσθαι, χαρίζ-ομαι, lat. χαρίσ-ομαι, dat. — s’Æccommoder, v. pr. 1 Prendre ses aises, τὰ συμφέροντα ou ἁρμόζοντα ζητ-εῖν, ζητ-έω, ὦ, fut. ζητήσw. |] FSe contenter, στέργ-ειν, στέργ-ω, fut. στέρξ-ω, acc. et dat.; ἀγαπ-ᾶν, ἀγαπdw, ὦ, fut. ἀγαπήσ-ω, ace. et dat.; ἀρχεἶσθαι, ἀρχ-έομαι, οὔμαι, fut. ἀρχεσθήστ-ομαι, dat. || 3 Se plier, se conformer, etx-ev, εἴχτω, fut. εἴξτω, dat.; ἀκολουθ-εῖν, ἀχολουθ-έω, ὦ, fut. ἀχολουθήσ-. || 4 S’arranger avec quelqu'un, ἀπαλλαγὴν ποιεἶσθαι, ποι-τέομαι, οὐμαι, fut. ποιήστομαι. — Accommodé, ée, part. passé, se trouve parfois dans cette locution : il n’est pas bien

8 ACC

accommodé, c'est-à-dire il n’est pas riche, traduisez χαχῶς πράττει.

Accompagnement, π. πη. 1 ἀχολουθί-α, ας (ἢ). |] 2 Suites, conséquences, παραχολούθημα, παραχολουθήματ-ος (τό). || 3 De musique, προςῳδί-α, ας (ἡ).

Accompagner, v. tr. 1 Aller avec, ἀχολουθ-εῖν (précédé de la prép. σύν ou παρά), ἀχολουθ-έω, &, fut. ἀχολουθήσ -ω, dat. || 2 Faire cortége, διαπέμπ-ειν, διαπέμπ-ω, fut. διαπέμψ-ω, acc. || 3 Escorter, δορυφουεἰν, δορυφορτέω, &, fut. δορυφορήσ-ω. Ἷ ἅ Étre une suite, une conséquence, ἕπεσθαι, ἕπ-ομαι, fut. ἕψτομαι, dat. || 5 En musique, προςάδ-ειν, προςάδ-ω, fut. προςάσ-

Accomplir, v. tr. 1 ἀποτελ.- εἶν, ἀποτελéw, ὦ, fut. ärote)éc-w. || 2 Exécuter, ἐχπεραίν-ειν, ἐχπεραίν-ω, fut. ἐχπεραν-ὥ. — s’Accomplir. Υ. ὉΓ., se réaliser, ἀποθαίν-ειν, ἀποδαίν-ω., fut. ἀποδήσ-ομαι. — Accompli, ie, part. passé et adj. 1 Achevé, complété, πληρωθ-είς, εἴσα, ἕν. || 2 Parfait, sans défaut, τέλει-ος, α, ον: παντελfc, AG, Éç.

Accomplissement, ἢ. m., τελείωσ-ις, εὡς (ἢ διάπραξ-ις, εως (ἢ); ἀναπλήρωσ-ις, εως

Δοοογᾶ, π.π. 1 Bonne intelligence, union de volonté et d'esprit, ὁμόνοι-α, ας (ἡ). ΙΪ 2 Conformité, εὐαρμοστί-α, ας (ὃ). Jl 3 Accommodement, convention, ὁμιολογί- α, ας fi Accord par écrit, συγγραφ-ἤ, ἧς (ἡ). |

Accord de voix ou d'instruments, &puovia, ας (ñ); συμφωνί-α, ας (ἢ). || 5 Sons, accents, φθόγγ-ος, οὐ (6); μελῳδί-α, ας (ἡ). |]

6 Concordance de mots, σύνταξ-:-ς, εως | —d'Accord, | Je le veux bien, soit, εἶεν.

Ι 2 Suivi d'avec et dans le sens de con- Ormément à, ὁμολογουμένως, dat.

Accordable, adj., συγχωρητέ-ος, α, ον; χαριστέ-ος. α, ον.

ΔοσοΥ411165, ἢ. ἢ, pl., accords de mariage, νύμῳφι-α, wv (τά); ἐγγύ-η, nc (ὃ).

Αοοογάόδ, n. m., fiancé, νυμφί-ος, οὐ (6).

Accordée, n. f., fiancée, viuæ-n, nc (ὃ).

Accorder, v. tr. 1 Concilier, mettre en bonne intelligence, διαλλάσοσ-ειν,διαλλάσοσω; fut. διαλλάξ-, acc. || ? Rendre conforme ἃ, συναρυόζ-ειν, συναρμόζ-ω, fut. cuvapμόσ-ω, acc. et le complément indir. au dat, ou à l’acc. avec πρός. || 3 Concéder, octroyer, συγχωρ-εῖν, συγχωρ-έω, ὦ, fut. συγχωρήσ-ω.

14 Donner en mariage , ἐγγυ-ἂν, éyyv-éw, ὦ, fut. éyyvño-w , acc. || 5 Mettre d'accord, en parlant des instruments, ἁρμόζ-ειν, &pμόζ-ω, fut. &pu6c-w. || 6 Convenir qu’une chose est, ne pas la nier, συμφάναι,, σύμ.φημι, fut. συυφήσ-ω; ὁμολογ-εῖν, ὁμολογ-έω, ὦ, fut. ὁμολογήσ-ω. — s’AÆccorder, Y.

pr. 1 Acquiescer ἃ, ὅμογο - εἶν, ὅμονο - éw, ©, fut. ὁμονοήσ-ω. || 2 Étre en rapport de CONvENANCe, συμφων-εῖν. συμφων-έω, ὦ, fut. συμφωνήστ-ω. || 3 En parlant des instruments, cuppwv-Ety et συνάδ-ειν, συνάδ-

ACC

w , fut. συνάστομαι. — Accordé, ée, part.

passé et adj., reconnu pour vrai, 6u0)0yo® μεν-ος, ἢ. Ov.

Accort, orte, adj., d'humeur facile, accommodante , εὐτράπελ-ος, 06, ον ; εὔχολτ-ος, ος, ον.

Accoster, v. tr. 1 Aborder, προςέρχ-εσθαι, moocépy-ouar, fut. προςελεύσ-ομαι, dat. || 2 En terme de marine, toocopuil-et, προςopuit-w, fut. Toocopuic-w.— s’AÆecoster, v. pr., fréquenter, δμιλ-εῖν, ὁμιλτέω, ©, fut. ou c-w, dat.

Accoter, v. tr., appuyer, mTeocepeiè-etv, προςερείδ -w, fut. προςερείσ -w, 806. — s’AÆccoter, V. Pr. προςταναχλίν-εσθαι, προςαναχλίν-ομαι, fut. προςανακχλιθήστομαι, dat.

Accotoir, n. m., ce qui sert à s'appuyer,

πρόςχλιντρ-ον, OÙ (to).

Accouchée, nr. f., key-w, Xey-60c, οὖς (ἢ).

Accouchement, n. m., r6x-05, ou (6). Accoucher, v. intr., mettre au monde, tr., aider à mettre au monde, υαϊεύτεσθαι, υσιεύτουσι, fut. μαιεύσ-ομαι, ace.

Accoucheur, ἢ. m., μαιευόμεν-ος, ou (6).

Accoucheuse, μα!εὔὕτρι-α, ας (ἢ). Art de

| l'accoucheur, tel que Éccrtel'seteite les esprits, μαιευτιχ-ἦ, ἧς (ἢ) (sous-ent.

s'Accouder, v. pr., διαγχωνίζ-εσθαι, διαγχωνίζ-ομαι, fut. διαγχωνίστ-ομαι, dat., ou gén. avec ἐπί.

Accoudoir, n. m., ἔρεισμα, ἐρείσματε-ος (τό). Accouplement, n. m., σύζευξ-ις, εὡς (À); υίξοις, εως (À).

Accoupler, v.tr., συνδυάζ-ειν, συνδυάζ-ω, fut. συνδυάσοω. — s’Meccoupler, Υ. Pr., ὀχεύειν, ὀχεύ-ω, fut. ὀχεύσ-ω ; μίγν-υσθαι, μίγνvue, fut. μιγήστομαι. — Αφεοτερῖό. ὅδ.

part. passé et adj., assorti, apparié , συζυγ- "ΞΕ hs Ξε: σύζυγος; 06; ον. 2 Accourcir, v.tr., βραχύν-ειν, βραχύν-ω, fut.

Boxyuv-& ; ἐπιτέμν-τειν, ἐπιτέμν-ω, fut. ἐπιτεμ-ὦ, ACC. —s’AÆccourcér. N.pr., devenir plus court, βηαχίων, συντομώτερος yiyvεσθαι, γίγντουσι, fut. γενήστομαι.

Accourcissement, n. m., ἐπιτομ-ή, ἧς (ἢ).

Accourir, v. intr., προςτρέχ-ειν, προςτρέχw, fut. προςδραμ-οῦμαι, dat., ou acc. avec πρός.

Accoutrement, n. ΠΊ., χόμμωμα, χομμώματος (τό); στολισμε-ός, où (6).

Accoutrer, v. tr., habiller ridiculement, γελοίως χοσμ.-εἶν, χοσμι-έω, ©, fut. χοσμήσω ; περιδάλλ-ειν, περιδάλλ-ω, fut. περιδαλ-ῷ, 800. — s’Accoutrers Υ. PT., περιόάλ)- Accoutré, ée, part. passé, bizarrement ajusté, δεινῶς, ἀτόπως ἀμπεχόμεν-ος, ἡ, Ov.

Accoutumance, n.f., συνήθει-α, ας (ὃ); ἔθισμα, ἐθίσματ-ος (τό).

Accoutumer, v.tr., ἐθίζ - εἰν, ἐθίζ -ωἦἡ, fut. ἐθίσ-ω, acc. et le complément indir. à l’ace. avec ou sans πρός. On peut faire précéder le verbe de la prép. cÜv. —s’.Æecoutumer,

ACC

vw. pr., ἐθίζεσθαι, ἐθίζτομαι, fut. ἐθισθήσ- OUL, ACC. AVEC πρός. — Mccoutuimé, 66.

part. passé et adj., συνήθ-ης, ns, ες; εἰωθὥς, Ut, 06; 01-06, M, ον; οἰχεῖτος, α, OV.

Accréditer, v. tr. 1 Mettre en crédit, en réputation, συνίσττασθαι, συνίστημι,, fut.

συστήσ-ω, et le complément indir. au dat.

[2 Donner cours, faire croire, διαθρυλλεἰν, διαθρυλλ-έω, ὥ, fut. διαθρυλλήσ-ω. — s’Accréditer, v. pr. | Gagner du crédit, δοκιμάζ-εσθαι, δοχιμιάζ-ομαι,, fut. δοχιμασθήστομαι. || 2 Se répandre, χωρ-εῖν, χωρ-έω, & , fut. χωρήσ-ω; διαθρυλλ-εῖσθαι, διαθρυλλ-έομαι, our, fut. διαθρυλληθήσομᾶι. — Accr'édité, ée, part. passé et adj. 1 Qui a du crédit, εὐδόχιμ.-ος, 05, ov:

πολλοῦ ἄξι-ος, a, ον. || 2? Qui est regardé comme vrai, ἀξιόπιστ-ος, 06, OV.

Accroc, n. m. 1 Déchirure, χατάσχισμα, χατασχίσμοιτ-ος (ré). || 2 Obstacle, difficulté, éurodtoux, ἐμποδίσματ-ος (τό); ἐμπόδι-ον, ou (τό).

Accrocher, v. tr. 1 Suspendre à un crochet, à un clou, κρεμιάννυσθαι, χρεμάννυμι, fut. χρεμάστ-ω; προζταρτ-ᾶν, προταρτ-άω, ὦ, fut. προςαρτήσ-ω, acc. || 2 Heurter, choquer violemment, προςχρού-ειν, προςχρού-ω, fut.

προςχρούσ-ω, acc. || 3 Arrêter, retarder, 4 Saisir avec un croc, ἁρπάζ-ειν, ἁρπάζ-ω, fut. ἁρπάσ-ω, acc. || 5 Gagner, cbtenir, même verbe. — s’AÆccrocher, Y. pr. 1 Se heurter, συγκρού-ειν, συγχρού-ω, fut. συγχρούσ-ω. || 2 Se tenir à, ἔχ-εσθαι, ἔχ-ομαι, fut. ἕξ-ομαι, gén. || 3 Ne pas quitter, συναχολουθ-εῖν, συναχολουθ-τέω, &, fut. συναχολουθήσ w, dat.

Accroire, v. intr. 1 Il ne s'emploie que dans cette expression verbale faire accroire, πείθεἰν, πείθ-ω, fut. πείσ-ω, acc. | 2? Rendre croyable , πιστοποι-εῖν, πιστοποι-έω, ὥ, fut. πιστοποιήσ-ω. || 3 Tromper, φεναχίζ-ειν, φεvaxit-w, fut. φεναχίσ-ω. S'en faire accroire, μέγα φρον-εῖν, ppov-éw, ©, fut. φρονήσ-ω.

Accroissement, ἢ. m., αὔξησ-ις, εὡς (ñ); ἐπίδοσ-ις, εὡς (à).

Accroître, v. tr., αὐξάν-ειν, αὐξάν-ω, [!.

αὐξήσ-ω,, ACC.: μείζω ποι-εῖν, ποι-έω, ὥ, fut. ποιήσ-ω. L’adjectif s'accorde avec le complément de ποιεῖν. — s’AÆccroître, Υ. Pr., αὐξάν-εσθαι. αὐξάν-ομαι, fut. αὐξηθήστ-ομαι; ἐπιδιδόναι, ἐπιδίδωμι, fut. ἐπιδώσ-ω; μείζων γίγν-εσθαι, γίγντομαι, fut. γενήσ-ομαι ; πληθύ-ειν, πληθύ-ω, fut. πληθύσ-ω ; ἀναθαίν»ειν, ἀναθαίν-ω, fut. ἀναδήσ-ομαι.

s'Accroupir, v. pr., ὑποπτήσσ-ειν, ὑποπτήσσ-ω, fut. ὑποπτήξ-ω ; ϑαχεύ-ειν, ϑαχεύ-

ω, fut. ϑαχεύσ-ω.

Accroupissement, n.m., ἀναχάθισμα,, ἀναχαθίσματ-ος (τό); ὄχλασ-ις, εως (ἡ).

Accrue , n.f., augmentation d'un terrain,

d'un bois, πρόςχωμα, προςχώματ-ος (τό) ; ἔχτασ-ις, εως (ἡ).

Accueil, n. m., ὑποδοχ-ἡ, ἧς (ἡ).

ACC 9

Accueillant, ante, adj., affable, φιλόφρ-ων, ὧν; ον (COMP. φιλοφρον-έστερος, SUP. φιλοφρον-έστατος].

Accueillir, v. tr. 1 Faire accueil, Üroδέχ-εσθα:, ὑποδέχ-τομαι, fut. ὑποδέξ-ομαι, acc. || 2 Assaillir, en parlant des accidents fâcheux, χαταλαμιδάν-ειν, χαταλαμδάν-ω, fut. κατολήψε-ομαι."

Accul,n. m., lieu sans issue, στενοχωρί-α, ας (ἢ) ; μυχ-ός, où (δ).

Acculer, v. tr., pousser dans un endroit Sans 1SSUE, στενοχωρ-εῖν, στενοχωρ-έω, ὥ, fut. στενοχωρήσ-ω ; συνωβθ-εἴν, συνωθ-έω, ©, fut. συνωθήσ-ω. --- s°AMcceler, V. ὈΓ..) ἐρείδεσθαι, ἐρείδεομαι, fut. ἐρεισθήσ-ομαι, dat.

Accumulation, n. f., σώρευστις, ews (ὃ); αὔξησεις, εως (ñ). -

Accumuler, v. tr. | Entasser, ἐπισωρεύ-ειν, ἐπισωρεύτω, fut. ἐπισωρεύσ-ω. || 2 Thésauriser, ϑησαυρίζ-ειν, Snoavoit-w, fut.

JNGAVEIC-W. — s’Accumuler, Υ. Pr., s’accroiître, ἐπιδιδόναι, ἐπιδίδωμι, fut. ἐπιδώσ-ω. --- AÆccumaulté, ée, part. passé οἱ adj., ἀθρό-ος, ος, ον (Comp. ἀθρο-ώτερος, sup. ἀθρο-ώτατος).

Accusable, adj., ὑπόδιχτος, ος, ον; Eau τέ-ος, Œ, OV.

Accusateur, ἢ. m., Accusatrice, ἢ. f., χατήγορ-ος, ou (ὁ, ñ). L'accusateur et l’accusé, le demandeur et le défendeur, ὁ διώχων χαὶ ὃ φεύγων, οντ-ος, part. prés. des verbes διώχειν, poursuivre, et φεύγειν, fuir.

Accusatif, n. m., cas de la déclinaison laline el grecque, αἰτιατιν-ή, ἧς (ἢ), sous-ent. TOOL,

Accusation, n. f. 1 Plainte en justice, χατηγορί-α, ας (ἢ); γραφ-ή, ἧς (à). || 2 Reproche, αἰτί-α, ας (ὃ); μέμψεις, εως (ἡ).

Accuser, v, tr. 1 Poursuivre devant un tribunal, χατηγορ-εῖν, χατηγορ-έω, ὦ, fut. κατηγορήσ-ω, gén. de la personne et acc. de la chose. || 2 Adresser des reproches, ἐγχαλ-εῖν, ἐγχαλετέω, ὦ, fut. ἐγχαλέστω; μέμφ-εσθαι, μέμφεομαι, fut. μέμψ-ομαι, avec l’acc. de la personne et celui de la chose. || 3 Servir de preuve, d'indice, φανεροποι-εῖν, φανεροποιéw, &, fut. oaveporotñc-w, acc., ou en divisant, φανερὲν ποι-εῖν, ποι-έω, ©, fut. ποιήσω. L'adjecüf s'accorde avec le complément de ποιεῖν. || 4 Faire connaître, δειχνύναι, δείχνυμι, fut. δείξτω, acc. || 5 Avouer, confesser, ὁμιολογ-εῖν, ὁμολογ-έω, ὥ, fut. ὁμολογήσ-ω. || 6 Calomnier, διαδάλλ-ειν, διαδάλλw, fut. διαδολ-ῶ, acc. || 7 Terme de dessin et de peinture, faire sentir les formes, etc., ὑπεμιφαίν-ειν, ὑπεμφαίν-ω, fut. ὑπεμφαν-ῶ, acc. -— s’Accusers Υ. Pr., μέμφῳ-εσθαι, μέμφτ-ομαι, fut, μέμψ-ομαι, avec le nom de la personne à l’acc. et celui de la chose à l’acc. AVEC εἰς; χαταγιγνώσχ-ειν, χαταγιγνώσχ-ω, fut. χαταγνώσ-ομαι, avec le nom de la personne au gén. et celui de la chose à l’acc. — Accusé, ée, part. passé pris subst., φεύγ wv, φεύγοντ-ος (0). || Mis en relief, en saillie, φανερ-ός, &, OV; ἐμφαν-ἧς, ἧς, ἔς.