EXC

Examinateur, n. m., δοχιμαστ-ής, où (6).

Examiner, v. tr. 1 Rechercher, ἐξετάζ-ειν, ἐξετάζ-ω, fut. ἐξετάσ-ω, acc. || 2 Interroger, ἀναχρίν-ειν, ἀναχρίν-ω, fut. &vaxpiv-à, ace.; δοχιμάζ-ειν, δοχιμάζ-ω, fut. δοκιμάσ-ω, acc.

I 3 Considérer, κατασχοπ-εῖν, χατασχοπο éw , ὦ, fut. χατασχοπήσ-ω, acc.

Exarchat, n. m., fonctions d'exarque, ἐξἀρχί-α, ας (ἡ).

Exarque, n.m., commandant d’une province, ἔξαρχ-ος, ον (6).

Exaspération, ἢ. f. 1 Action d’aigrir, ἐξαγρίωσ -τς, ews (à). [| 2 Violente colère, ἐρεθισμ-ός, où (ὁ); ἀγανάχτησ-ις, eux (À).

Exaspérer, v.tr., aigrir à l'excès, ἐξοργίζ-ειν, ἐξοργίζ-ω, fut. ἐξοργίστ-ω, acc.

Exaucer, v. tr., écouter les prières, ἐπ- "Ὁ αχού-ειν, ἐπαχού-ω, fut. ἐπακούστομαι, gén.

Excavation, n. f. 1 Action de creuser, ὄρυξ -w, ews (à). |] 2 Creux, ὄρυγμα, ὀρύγματ-ος (τό).

Excaver, v.tr., creuser sous terre, ὑπ’ ορύττ-ειν, ὑπορύττεω, fut. ὑπορύξ-ι, acc.

Excédant, ante, adj. 1 Qui est de trop, περιττ-ός, ἡ, όν. L’excédant, ἢ. m., περιουσί-α, ας (ἡ). 1] 2? Qui importune, φορτι-

Excéder, v.tr. 1 Outrepasser, ὑπερθαΐίν-ειν, ὑπερόδαίν-ω, fut. ὑπερδήστ-ομαι, acc. ; ὑπερ- Θάλλ-ειν, ὑπερθάλλ-ω, fut. ὑπερδαλ-ὦ,, acc.

I 2 Importuner, βαρύν-ειν, βαρύν-ω, fut.

βαρυν-ῶ, acc.; ἐνοχλ-εῖν, ἐνοχλ-τέω, &, fut.

ἐνοχλήσ-τω, dat. || 3 Fatiguer à l'excès, χαταχόπτο-ειν, χαταχόπτ-ω, αἴ. καταχόψ-ω, acc.

Excellemment, adv., supérieurement, ἐξόχως, χατ᾽ ἐξοχήν.

Excellence, n.f., degré de perfection, ἐξox-h, ἧς (A); ὑπεροχ-ή, ἧς (ἢ). Par excellence, loc. adv., κατ᾽ ἐξοχήν.

Excellent, ente, adj. 1 Qui excelle, Etoyoc, 06, ον. || 2 Très-bon, ἄριστ-ος, ἡ, ον; ἐξαίρετ-ος, ος, ον. || 3 Habile dans, &otot-0c, M", OV; δειν-ός, M, ὃν πρός, ACC.

Exceller, v. intr., l'emporter, ὑπερέχ-ειν, ὑπερέχ-ω,, fut. ὑπερέξ-ω ; πρωτεύ-ειν, πρωτεύ-ω, fut. πρωτεύσ-ω.

Excentricité, n.f., ἐχχεντρότης, ἐκχεντρότῆτ-ος (ὃ).

Excentrique, adj. 1 Au propre, ἔκχεντρτος, oc, ον. || 2 Au figuré, δειν-ός, ἡ, 6v.

Excepté, prép., hors, à la réserve de, πλήν, χωρίς, ἄνεν, gén.

Excepter, v. tr., retrancher, éfaup-eiv, ἐξαιρτέω, ©, fut. ἐξαιρήστω, acc.

Exception, n.f., ἐξαίρεσ-ις, εως (ἡ). Exception judiciaire, παραγραφ-ή, ἧς (ἢ). À l'exception de, voy. Excepté.

Exceptionnel, elle, adj., qui a rapport ἃ une exception, ἐξαιρετικ-ός, ἡ, όν. |

Excès, n.m. 1 Excédant, περιττ-όν, où (té).

|| 2 Ce qui dépasse les bornes, ὑπερθολ-ή, ἧς (ὃ); ἀμετρί-α, ας (ñ). [| 3 Débauche, ἀσωτί-α, ας (ὃ); ἀκολασί-α, ας (à). |] 4 Violences , βίαι-α, ων (τά); δειν-ἅ, ὧν (τά);