EXC

ὕόδρ-ις, εως (ἢ). A l'excès, ἀμέτρως, καταχόρως.

Excessif, ive, adj., qui excède les bornes, ἄμετρ-ος, 05, OV, ὑπέρμετρ-ος, OS, OV.

Excessivement, adv., avec excès, dnep6oλιχῶς, ἀμέτρως.

Exciper, v. tr., alléguer, παραγράφε-εσθαι, παραγράφεομαι, fut. παραγράψεομαι, acc.

Excitant, ante, ou Excitatif, ive, adj.

Excitation, n.f. 1 État des organes excités, ἐρεθισμ-ός, où (δ). || 2 Animation, παραχίνησ-ις, εως (ἢ); παρόρμησ-ις, εως (à).

Exciter, v. tr., stimuler, ἐγείρ-ειν, ἐγείρ-ω, fut. ἐγερ-ὥ, acc. ; παραχιν-εἶν, παραχιν-έω, ὦ, fut. παρακινήσ-ω, acC.; παροξύν-ειν, παροξύν-ω, fut. παροξυν-ῶ, acc.

Exclamatif, ive, adj, qui exprime l’exclamation, ἐπιφωνητιχ-ός, ἡ, OV.

Exclamation, n.f., cri subit, ἐπιφώνησ-ις, εως (ñ); ἐπιφώνημα, ἐπιφωνήματ - ος (τό).

Point d'exclamation, ϑαυμαστιχ-ὸν σημεῖτον, ov (té). Les deux mots se déclinent.

Exclure, v.tr. 1 Renvoyer, ἀπείργ-ειν, ἀπείργτω, fut. ἀπείρξ-ὠ, acc.; ἀπελαύν-ειν, ἀπελαύν-ω, fut. ἀπελάσ-ω, acc. || 2 N’être point compalible avec, οὖν. ἀναδέχ-εσθαι, ἀναδέχ-ομιαι, fut. ἀναδέξτομαι, acc.

Exclusif, ive, adj., qui fait exciure, ἐξαιρετιχ-ός, ἡ, OV.

Exclusion, n. f., ἀπόχλεισ-ις, euws (ἧ). A l'exclusion de, πλήν, χωρίς, gén.

Exclusivement, adv. 1 Seulement , μόνον.

|| 2 À l'exclusion de, πλήν, χωρίς, gén.

Excommunication, n. f., censure ecclésiastique, ägoniou-0c, où (6).

Excommunier, v.tr., retrancher de l’Église, ἀφορίζ-ειν, ἀφορίζ-ω, fut. ἀφορίσ-ω,

Excoriation, n.f., légère écorchure, èx- Cop-d, ἂς (ὃ).

Excorier, v.tr., écorcher légèrement, ἐχδέρ-ειν, ἐχδέρ-ω, fut. ἐχδερ-ῶ, acc.

Excrément, n.m., matière fécale, περίο- CUUX, περισσώματτ-ος (τό) : διαχώρημα, διαχωρήματ-ος (τό). Au figuré, σχύδαλ-ον, ov (τό); κάθαρμα, καθάρματ-ος (τό).

Excrémenteux, euse ou Excrémentiel, elle, adj., qui tient à l’excrément, περισδωμαοτιχ-ός, ἡ, OV,

£xcréteur, euse, adj., qui sert aux excrélions, ἐχχριτιχ-ός, ἡ, OV.

Excrétion, n.f., sécrétion externe des liquides, ἔχκρισεις, εως (ñ).

Excroissance, n.f., tumeur, ὑπερσάρχωμα, ὑπερσαρχώματ-ος (τό). Excroissance sur les végétaux, ἔχφυμα, ἐχφύματ-ος (T6).

Excursion, n.f. 1 Irruption, ἐχδρομ-ή, ἧς (À); ἐπιδρομ-ἤ, ἧς (à). [| 2 Digression, παρέχόδασ-ις, εως (ἡ).

Excusable, adj., qui peut être excusé, συγγνωσιτ-ός, ñ, 6v. Qui n’est pas excusable, ἀσύγγνωστ-ος, OS, ον.

Excusation, n. f., excuse pour être dispensé d’une charge, παραίτηστ-ις, εὡς (ὃ).